ΑΝΝΑ ΟΑΚΑ: Φαντασμαγορία και μιζέρια, ψυχεδέλεια και σχιζοφρένεια
Όσα έγιναν πάνω και κάτω από τη σκηνή του ΟΑΚΑ εξηγούν πολλά περισσότερα για το πώς βλέπουμε τη διασκέδαση σήμερα.
Περιεχόμενα
Θα ξεκινήσω αυτό το κείμενο όπως τις περισσότερες καταθέσεις που είδα σχετικά με το live του Σαββάτου 26/9 στο ΟΑΚΑ, για να κρατήσουμε και την ενέργεια: δεν είμαι η μεγαλύτερη φαν της Βίσση. Είμαι όμως των μεγάλων συναυλιών και σόου, αυτών που γράφουν ιστορία για διάφορους λόγους, από την ενέργεια του καλλιτέχνη μέχρι την έξαψη του κοινού, από την ευρηματικότητα μέχρι την αντιγραφή, από τον όγκο των θαυμαστών μέχρι τα πιο οικογενειακά που ο καλλιτέχνης γίνεται ένα με το κοινό. Και προς μεγάλη μου ικανοποίηση, η Άννα στο ΟΑΚΑ κατάφερε να έχει λίγο απ’ όλα και, φυσικά, για κάθε τι την αντίστοιχη γκρίνια. Ας τα πιάσουμε όμως με τη σειρά.
Η ιπτάμενη Άννα
Το καλό με το ΟΑΚΑ σε σχέση με άλλους συναυλιακούς χώρους είναι οι κερκίδες του από τις οποίες μπορείς να βλέπεις τα πάντα κι ας μη βρίσκεσαι στην καρδιά της δράσης. Οι τυχεροί μάλιστα που είχαμε πιάσει στασίδι στην πλευρά της ολυμπιακής δάδας, είδαμε όλη την προετοιμασία της Βίσση όσο τη σιγούρευαν πάνω στην πλατφόρμα με την οποία θα κατέβαινε, πετώντας πάνω από το κοινό, μέσα στο στάδιο και το αυθόρμητο σταυροκόπημά της πριν απογειωθεί. Υπό τους ήχους του «Αιγαίου» και η ίδια αρκετά νευρική, όπως το παραδέχτηκε κιόλας, βούτηξε στη λαοθάλασσα του ΟΑΚΑ, ντυμένη με λευκή δερμάτινη κροκό ολόσωμη φόρμα-κορσέ.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αντέγραψε την Κάιλι;
Φυσικά η πρώτη ένσταση για τη βραδιά στις «κριτικές» στα social media ήρθε ήδη από την είσοδο της και αφορούσε την ίδια κάθοδο της τραγουδίστριας, μιας και κυκλοφόρησε ένα βίντεο από εμφάνιση της Κάιλι Μινόγκ επίσης πάνω σε στρογγυλή ιπτάμενη πλατφόρμα, με λευκό κορσέ. Μόνο που …οι δύο εμφανίσεις πραγματοποιήθηκαν την ίδια μέρα! Συγκεκριμένα, η Κάιλι εμφανίστηκε στον τελικό του Australian Football League (κάτι σαν το ράγκμπι).
Το σόου on stage
Όπως είπα, μου αρέσει να βλέπω εντυπωσιακά, καλοδουλεμένα σόου, από όποιο μουσικό είδος κι αν αφορμούνται. Σε αυτό το επίπεδο, η παραγωγή της Βίσση ήταν πράγματι θεαματική, αλλά κυρίως, οργανωμένη έτσι ώστε να εξυπηρετήσει το σύνολο του κοινού. Όσον αφορά το αυτό καθ’ αυτό θέαμα, η επιλογή ατόμων που εκτός από ικανοί καλλιτέχνες ήταν και κατάλληλοι για «οφθαλμόλουτρο» σίγουρα δεν ήταν τυχαία. Το πρόγραμμα έσπασε ουσιαστικά σε δύο μέρη, όπως είθισται στις βραδιές στις πίστες, μια έξυπνη ιδέα για να κρατήσει την αισθητική με την οποία συνδέθηκε: πρώτα ποπ και ροκ anthems από την νεότερη πορεία και κάποια cult favorites και έπειτα, μαζί με την απαραίτητη αλλαγή outfit, μπαλάντες και λαϊκά γιατί Βίσση χωρίς συναίσθημα δεν γίνεται.
Το χορευτικό ανσάμπλ που τη συνόδευσε κυρίως στο πρώτο μισό του προγράμματος κινήθηκε μεταξύ του αναμενόμενου/mainstream και του εικαστικά ενδιαφέροντος, όχι με τρομερά πρωτότυπες ιδέες ωστόσο, αλλά σίγουρα καινούργιες για τα ελληνικά δεδομένα καλλιτεχνών της ποπ-λαϊκής σφαίρας. Είδαμε, δηλαδή, το (χιλιοϊδωμένο) ροκ μπαλέτο και το κλασικό λουκ 8 1/2 βδομάδες (λευκό πουκάμισο, μαύρα εσώρουχα και ψηλές κάλτσες για χορογραφία με καρέκλα), τους είδαμε όμως και να μεταμορφώνονται και κοκκινόχρωμους σάτυρους και μαινάδες και να σχηματίζουν ένα κινούμενο γιγαντιαίο φόρεμα γύρω από την τραγουδίστρια.
Στα μεγάλα συν του στησίματος που επέλεξε η παραγωγή ήταν η ίδια η σκηνή που επέτρεπε στο κοινό να βλέπει από όλες τις μεριές. Η Βίσση μετακινούνταν κυκλικά στην κεντρική σκηνή ώστε να μπορούν να βλέπουν και τα διαζώματα που βρίσκονταν από την «πίσω» πλευρά της, ενώ περνούσε και στη μικρή σκηνή ή στις ενδιάμεσες πλατφόρμες ώστε να βρεθεί κοντά ή ανάμεσα σε όλη την έκταση ανθρώπων που απλώθηκε στο ΟΑΚΑ.
Διαβάστε επίσης
Το σόου off stage
Μπορεί όσοι ήμασταν στις κερκίδες να μην πήραμε χαμπάρι τίποτα, όμως όσο ξεδιπλωνόταν το σόου επί σκηνής, ένα δεύτερο λάμβανε χώρα στις εισόδους για την αρένα. Παρότι υπήρχε άπλετος χώρος (και η ίδια κάλεσε το κοινό να γεμίσει την αρένα της «πίσω» πλευράς που όπως είπαμε επισκεπτόταν ανά τακτά διαστήματα, με μερικά acts να εκτυλλίσονται εξ ολοκλήρου εκεί) ο κόσμος δεν διοχετεύθηκε σε όλη την έκταση, με αποτέλεσμα να μπλοκάρει την μοναδική (!) είσοδο και μέχρι και μία περίπου ώρα μετά την έναρξη να μην έχουν καταφέρει όλοι οι κάτοχοι εισιτηρίων να εισέλθουν. Αντίστοιχα λάθη έγιναν και με την τοποθέτηση των Silver και Diamond τμημάτων (που είχαν βέβαια και το αντίστοιχο εισιτήριο), επομένως δημιουργήθηκε αφενός ασφυκτική ατμόσφαιρα με άτομα να ζορίζονται, μέχρι και να λιποθυμούν, αφετέρου εκνευρισμός – το τελευταίο που θες όταν πας κάπου για να περάσεις καλά.
Στις κερκίδες, πάντως, το μεγαλύτερο πρόβλημά μας (εκτός από την απότομη ανάβαση-κατάβαση που οι μη ποδοσφαιρόφιλοι δεν έχουμε συνηθίσει) ήταν η τηγανίλα από τις καντίνες ακριβώς απ’ έξω. Πόσο ελληνικό…
Η φωνή και οι φωνές
Θα ήταν άδικο να πούμε ότι η ηλικιοφοβία είναι ελληνική συνηθεία: τα ίδια έχει αντιμετωπίσει και η Madonna και όλες οι σταρ του Χόλιγουντ μόλις περάσουν το κατώφλι των σαράντα, πόσο μάλλον αν πατήσουν τα -ήντα. Δεν ήταν απρόσμενο επομένως να βρεθούν απευθείας επικριτές της φωνής της Βίσση, οι ίδιοι πιθανόν άνθρωποι που σχολίαζαν για τον ίδιο λόγο τη Μαρινέλα, πόσο μάλλον ότι πολλοί από αυτούς παραδέχονται ότι δεν ήταν καν στη συναυλία. Εξαιρώντας τις στιγμές ανάσας, απαραίτητες όταν έχεις να διασχίσεις ένα stage τόσων μέτρων ξανά και ξανά, η φωνή της Άννας ήχησε στο ΟΑΚΑ καμπάνα, ειδικά σε μπαλάντες όπως τα «Μαύρα Γυαλιά». Άλλωστε, σε μια συναυλία το ενδιαφέρον είναι η ζωντανή εκτέλεση με τις ατυχίες, τα απρόοπτα και όσα μας κάνουν ανθρώπους· αλλιώς και ευτυχώς για να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι, υπάρχουν οι ηχογραφημένοι σε στούντιο δίσκοι.
Η συγκίνηση και το cringe
Μπορεί να άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές η συνομιλία της τραγουδίστριας με τον AI 17χρονο εαυτό της, αλλά ταυτόχρονα ανέβασε σημαντικά το κριντζόμετρο. Αντιθέτως, τα από καρδιάς λόγια της για τον Γιώργο Μαζωνάκη και η επιλογή να του αφιερώσει το «Τρένο» ήταν μια στιγμή ανόθευτης συγκίνησης και ένας φόρος τιμής ενδεικτικός του τι θέλουμε να βλέπουμε για εκλιπόντες καλλιτέχνες από τους φίλους και συνεργάτες τους. Ειλικρίνεια και συναίσθημα.
Η ετυμηγορία
Το αν άξιζε να δεις το live της Άννας Βίσση απαντιέται πολύ εύκολα: ισορρόπησε άψογα ανάμεσα στην αυτοαναφορικότητα και την δημιουργία μιας εμπειρίας για το ίδιο το κοινό, καταφέρνοντας έτσι να ευχαριστήσει και όσους ήθελαν να αποθεώσουν την καλλιτέχνιδα και όσους ήθελαν να είναι απλά εκεί, να χορέψουν, να τραγουδήσουν και να μετέχουν σε κάτι συλλογικό. Το βασικό ερώτημα είναι γιατί επιμένουμε να γκρινιάζουμε και να βρίσκουμε μελανά σημεία και συνεχή μέτρα σύγκρισης (π.χ. για το πόσο κόσμο συγκέντρωσε την ίδια μέρα το φεστιβάλ της ΚΝΕ) όταν βλέπουμε ανθρώπους να διασκεδάζουν ή να χρησιμοποιούν έναν καλλιτέχνη ως μέσο για να διοχετεύσουν τα συναισθήματά τους. Το λαϊκό τραγούδι είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομά του: το μέσο ώστε ο λαός να βιώσει τη ζωή με όλα όσα αυτή περιέχει, μεταξύ αυτών τη χαρά και τη διασκέδαση. Είναι πολύ κρίμα να τη στερούμε από τους εαυτούς μας ή τους γύρω μας, όταν αυτή σπάνια μας δίνεται τόσο απλόχερα.
Διαβάστε επίσης
