100 μέρες “Πρώτη Φορά Αριστερά”.* Χωρίς ΦΠΑ (ακόμη)

100 μέρες Αριστερά (στην πραγματικότητα συγκυβέρνηση με ένα κλασσικά ελληνικό λαϊκό δεξιό κόμμα – που οι αριστεροί το ξεχνάνε βολικά και η Αντιπολίτευση το θεωρεί ακροδεξιό και ψεκασμένο, εξίσου βολικά αλλά ας μην ανοίξουμε κι αυτή τη συζήτηση) κι όλοι προσπαθούμε να καταλάβουμε τι έχει συμβεί. Έχει αλλάξει κάτι; Θα αλλάξει;

Πριν κάνουμε έναν απολογισμό των 100 ημερών ίσως πρέπει να θυμηθούμε και την προεκλογική εκστρατεία. Ήταν ένα ωραίο πανηγύρι όπως μόνο στην Ελλάδα ξέρουμε να κάνουμε αλλά και να μετατρέπουμε τα πάντα σε πανηγύρι. Ο ΣΥΡΙΖΑ ορμούσε προς τα Θερινά Ανάκτορα και την Επανάσταση ή απλώς προς την Εξουσία ανάλογα με τις φαντασιώσεις του καθενός. Το μοναδικό ερώτημα ήταν αν θα κατακτούσε την αυτοδυναμία.

Η Νέα Δημοκρατία και τα υπόλοιπα κόμματα της αυτοαποκαλούμενης «Ευθύνης» και «Ευρωπαϊκής Προοπτικής» (δείγμα του πόσο κακά «προϊόντα» ήταν με εξίσου κακή ιδεολογία και κακό πολιτικό μάρκετινγκ) χάρισαν απλόχερα Τρόμο απέναντι στην «Ελπίδα», το προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ. Και όταν έχεις φτάσει στον πάτο, η Ελπίδα πάντα νικάει. 

Το άλλο «διακύβευμα» των εκλογών που προσπάθησε και πάλι η Αντιπολίτευση να επιβάλλει ήταν το «Ευρώ ή Δραχμή». Ένα σύνθημα τόσο ξεπερασμένο και πεθαμένο σαν τις ελπίδες του ΠΑΟΚ να πάρει Πρωτάθλημα που εξανεμίζονται κάθε φορά που κατεβαίνει τα Τέμπη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε νερώσει τόσο πολύ το κρασί του ώστε ακόμη κι όταν ο Τσίπρας επέμενε μέχρι την τελευταία στιγμή ότι θα σκίσει  τα Μνημόνια δεν τον πίστευε ούτε ο Λαφαζάνης. Το ένστικτο του κόσμου (και όχι «σοφού» λαού) είχε δίκιο όταν συγκέντρωνε την προσοχή του σε λέξεις όπως «διαπραγμάτευση», «έντιμος συμβιβασμός» και «αξιοπρέπεια».

Αν υπήρχε έστω και ένα ψήγμα σοβαρής και αναλυτικής Δημοσιογραφίας στην Ελλάδα και όχι απλοί μηχανισμοί προπαγάνδας, ανάγνωσης nonpapers, παραπολιτικών κουτσομπολιών και λίγο από YouTube με γατάκια και κώλους που κάνουν ηλιοθεραπεία στη Μύκονο, ίσως να είμαστε καλύτερα ενημερωμένοι και προετοιμασμένοι για τις 100 μέρες Αριστερά. Και οι πολίτες και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Κάπως έτσι κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί υποσχέθηκε Ελπίδα / τα πάντα σε όλους θα πουν οι αντίπαλοι. Η αλήθεια είναι όπως πάντα κάπου στη μέση και στο βλέμμα του παρατηρητή. Ο ΣΥΡΙΖΑ νίκησε γιατί υποσχέθηκε ελπίδα και τα πάντα σε όλους κι ας ήξερε ότι δεν μπορούσε να εκπληρώσει όλες τις υποσχέσεις. Ο κόσμος δέχτηκε την Ελπίδα / τα πάντα κι ας ήξερε κατά βάθος ότι δεν θα εκπληρωθούν όλες οι προσδοκίες του. Είχε κουραστεί όμως από τον πενταετή βιασμό και τον κυνισμό των προηγούμενων οι οποίοι μιλούσαν για ευθύνη. Την ευθύνη που έπρεπε να δείξει ο μελλοθάνατος στο ικρίωμα και να παραδώσει το πορτοφόλι του οικειοθελώς. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις στο μονόπρακτο της «Ευθύνης»  έπαιρναν πάντα το ρόλο του δήμιου.

Και τώρα; Τώρα που έχουν συμπληρωθεί 100 μέρες «Ελπίδας»; Τι έχουμε δει και τι έχουμε ζήσει μέχρι τώρα; Έχουμε κάποιο ασφαλές δείγμα για το που βαδίζουμε και που πηγαίνουμε;

«Στα βράχια» θα απαντήσει το ιερατείο της «ευθύνης» και της «ευρωπαϊκής προοπτικής» χωρίς να χρειαστεί να σκεφτεί. Αυτό το «στα βράχια» έχει γίνει τόσο αστείο όσο και οι προφητείες των Ιεχωβάδων για το Τέλος του Κόσμου. Οι Μάγιας είχαν μόνο μια ημερομηνία και αυτή πέρασε. Οι Ιεχωβάδες, αυθεντικοί και νεοφιλελεύθεροι, αλλάζουν την ημερομηνία κάθε πρώτη και δεκαπέντε του μήνα όταν είναι να πληρωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι Δόσεις του ΔΝΤ.

Δεν θα ασχοληθώ ιδιαίτερα με τη «Διαπραγμάτευση» γιατί κανείς δεν μπορεί να έχει μια ξεκάθαρη και σαφή εικόνα. Εδώ δεν έχουν η Κυβέρνηση και οι Θεσμοί ξεκάθαρη εικόνα και θέλετε να βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα; Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η κυβέρνηση έχασε πολύτιμο πολιτικό χρόνο λόγω της κλασικής αφέλειας και αισιοδοξίας που έχει κάθε αριστερός. Έχασε χρόνο όχι γιατί αρνήθηκε να υπογράψει έναν έντιμο συμβιβασμό / κωλοτούμπα αμέσως και κρατάει την αναπνοή της μέχρι την τελευταία στιγμή όπως φαίνεται αλλά γιατί δεν είχε αντιληφθεί πόσο αδύναμη είναι. Άφησε την τύχη της στα χέρια των ξένων ελπίζοντας στην καλοσύνη τους.   

Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι η αίσθηση των πραγμάτων. Και τα πράγματα στις 100 μέρες της Αριστεράς αφήνουν ανάμεικτα συναισθήματα, μια γλυκόξινη γεύση ή ακόμη χειρότερα, ανάλατη.  Περιμέναμε μια κυβέρνηση «αριστερή», προοδευτική να δώσει αέρα και χώρο σ’ αυτό το κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που ασφυκτιά όχι μόνο οικονομικά, αυτό είναι το λιγότερο, αλλά από το βάρος της νεοελληνικής ταυτότητας που δημιουργήθηκε από το 80 και μετά. Την ταυτότητα του «μικρομεσαίου» που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ του ’80 για να τον διαδεχθεί το άπληστο καθίκι του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ των 90ς που πλούτισε από το Χρηματιστήριο και έκανε τη βλαχιά του γκλαμουριά αντικαθιστώντας τα Κεράνης με πούρα και τα ετοιματζίδικα κοστούμια της Σταδίου με κοστούμια από το Μιλάνο για να φτάσουμε στον Μπαϊρακτάριο Χόμο Ερέκτους, τον Κωστάκη τον κουρασμένο τον Καραμανλή που μας γύρισε στην παλιά καλή Ανατολή από την οποία δεν είχαμε φύγει ποτέ.

 Ο καλός κοτζαμπάσης που πέταγε ένα κόκκαλο από το πλούσιο τραπέζι στους φτωχοδιάβολους που είχαν μείνει  απρόσκλητοι στο Μεγάλο Πλιάτσικο. Υπήρχε ένα stageγια όλους στη μεγάλη αγελάδα που ονομάζεται Ελληνικό Δημόσιο.

Από την πρώτη μέρα σχεδόν ο ΣΥΡΙΖΑ (δείχνει να) έχει γυρίσει την πλάτη του στο πιο φρέσκο κομμάτι της κοινωνίας –και μιλάω για τους «από κάτω», τα κινήματα αλληλεγγύης, τα κινήματα ανθρώπινων και κοινωνικών δικαιωμάτων και όχι για τους αεριτζήδες startuppersτων TedX  που στο τέλος βρίσκουν πάντα την άκρη τους με την παχιά αγελάδα του Δημοσίου κι ας φωνάζουν «λιγότερο Κράτος». Το «λιγότερο Κράτος» είναι πάντα για τους άλλους και όχι γι αυτούς.

Είδαμε το ΣΥΡΙΖΑ και την Κυβέρνηση να γλείφει κάποια από τα χειρότερα ένστικτά μας, να προσπαθεί να αγκαλιάσει το τέρας που είναι γραπωμένο στο λαιμό μας και να το εξημερώσει.

Είμαι βαθύτατα ξενερωμένος από τις 100 μέρες Αριστερά αλλά προσπαθώ να είμαι ήρεμος ψύχραιμος και υπομονετικός. Δεν έχω αυταπάτες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το «νέο» που ονειρευόμαστε και χρειαζόμαστε, είναι κομμάτι του «ancientregime», του άλλου αγαπημένου μας εθνικού κλισέ: «της Μεταπολίτευσης» που όλοι περιμένουμε να δούμε το Τέλος της. Μπορεί όμως να γίνει το ιδανικό όχημα για να μας μεταφέρει ομαλά στη Νέα Εποχή και τον εικοστό πρώτο αιώνα.

Είμαι ξενερωμένος γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ στην προσπάθειά του να συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται στην Εξουσία, στην προσπάθειά του να κρατηθεί στην Εξουσία, και μέχρι να βρει τα πατήματά του, κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο.

Ελπίζω ότι όταν κλείσει τη Συμφωνία/Διαπραγμάτευση/Έντιμο Συμβιβασμό/Κωλοτούμπα εκτός από τον κυνισμό της Εξουσίας που θα αποκτήσει αναγκαστικά, θα θυμηθεί ποιος είναι και από πού ήρθε. Δεν ήρθε από τα σαλόνια, από εκεί ήρθε η ΔΗΜΑΡ, αλλά από τους δρόμους κι εκεί να ξαναγυρίσει. Όχι από τους «δρόμους της φωτιάς και της ανομίας» όπως λέει το αγαπημένο παραμύθι των τρομολάγνων που ονειρεύονται Ασφάλεια, αλλά από τους δρόμους της απελπισίας και της οργής που ονειρεύονται να γίνουν λεωφόροι ελευθερίας, ελπίδας και δημιουργίας.

Όποτε η Αριστερά περπατούσε σ’ αυτούς τους δρόμους μόνο κερδισμένη έβγαινε. Και αυτή και η Κοινωνία.