Ανέβασε τα επιχειρήματα σου , όχι τη φωνή σου. Η βροχή μεγαλώνει τα λουλούδια, όχι η βροντή.
Βολεύεται να χτυπά τους αδύναμους καθώς δεν έχει ιδέα πώς να τους απλώσει το χέρι, να τους δώσει την ευκαιρία να ζήσουν, να προχωρήσουν.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Τις τελευταίες μέρες, έχει “στοιχειώσει” το μυαλό και το υποσυνείδητό μου, ένα βίντεο. Εικόνες από την τραγική κατάληξη ενός νέου ανθρώπου, ο οποίος αμφισβητήθηκε, κατηγορήθηκε από πολλούς για χίλιους δυο λόγους δίχως βασικό επιχείρημα… Είναι πολύ εύκολο να στιγματίζουμε τους άλλους βάζοντας στερεοτυπικές ταμπέλες, κρίνοντάς τους από την προσωπική τους ζωή, τις επιλογές τους, οι οποίες δεν βλάπτουν κανέναν… Είναι όμως διαφορετικές… Κι αυτό ξενίζει… Ενοχλεί… Βλέπεις έναν άνθρωπο αιμόφυρτο, ανήμπορο, να κουνηθεί, να αναπνεύσει και σαφώς δίχως τη δύναμη να προκαλέσει κακό… Τον χτυπάς μέχρι τέλους; Γιατί; Ακόμη και να ήθελε να κλέψει, δεν απείλησε τη ζωή κανενός… Κι αν ήταν χρήστης ουσιών, δεν ήταν εγκληματίας… Και κάπως έτσι χάθηκε μια ζωή…
Το απάνθρωπο τέλος του Ζακ Κωστόπουλου, μου θύμισε για κάποιο λόγο, την ιστορία του Γιάννη Αγιάννη, από τους Άθλιους του Victor Hugo. ‘Ενας πεινασμένος φτωχός σπάζει τη βιτρίνα ενός αρτοπωλείου για να κλέψει ψωμί, θέλοντας να ταΐσει την οικογένειά του που λιμοκτονούσε. Συλλαμβάνεται όμως για κλοπή και περνά δεκαεννέα χρόνια στα κάτεργα. Μετά την αποφυλάκισή του, συναντά τον επίσκοπο Μυριήλ. Έναν φιλάνθρωπο και μεγαλόψυχο άνθρωπο που προσπαθεί να τον βοηθήσει να μετανοήσει και να τον εμψυχώσει να γίνει καλός. Καταφέρνει να αποκτήσει μια νέα ζωή, χάρη στον επίσκοπο Μυριήλ, καταστρέφει το αποφυλακιστήριό του και χρησιμοποιεί νέα ταυτότητα. Γίνεται δήμαρχος με το όνομα κύριος Μαγδαληνής. Εκεί ευημερεί προσφέροντας στο κοινωνικό σύνολο.
Εκείνη την περίοδο,γνωρίζει μια δυστυχισμένη γυναίκα. Είναι η ετοιμοθάνατη Φαντίνα η οποία απολύθηκε από το εργοστάσιό του όταν έγινε γνωστό ότι έχει εξώγαμο παιδί. Μετά από αυτό, η πορνεία ήταν μονόδρομος για εκείνη. Πριν πεθάνει παρακαλά τον Γιάννη Αγιάννη να φροντίσει για την κόρη της.
Εκείνος, αναλαμβάνει να την μεγαλώσει σαν παιδί του, έχοντας ήδη καταφύγει στο Παρίσι. Το κορίτσι μεγαλώνει, γνωρίζει κι ερωτεύεται τον Μάριο- γιο στρατηγού του Ναπολέοντα που σκοτώθηκε στο Βατερλό.
Ο έρωτας του ζευγαριού έχει αίσιο τέλος. Στο μεσοδιάστημα, όμως, μεσολαβούν εξεγέρσεις, θάνατοι, χωρισμοί και επανασυνδέσεις, προδοσίες και διασώσεις.
Ο Γιάννης Αγιάννης μέχρι το τέλος της ζωής του έχει πετύχει κάτι σημαντικό :εξιλεώνεται για το παρελθόν του και πεθάνει ευτυχισμένος στα χέρια των παιδιών του.
O συγγραφέας εστιάζει στις προσπάθειες ενός πρώην καταδίκου- Γιάννη Αγιάννη- ο οποίος προσπαθεί να επανεντάξει τον εαυτό του στην κοινωνία, καθώς και το πώς επιδρούν οι πράξεις του ήρωα για χάρη της κοινωνικής αναγνώρισης. Ο Hugo έλεγε: “Η κοινωνία προετοιμάζει το έγκλημα. Ο εγκληματίας το διαπράττει.” και ίσως αυτή είναι και η κεντρική ιδέα του δημιουργήματός του.
Σήμερα, λοιπόν, δύο αιώνες αργότερα, μπορεί η ανθρωπότητα να υπερηφανεύεται για την τεχνολογική πρόοδο, τις τρομερές εφευρέσεις, τις ανακαλύψεις, την εξέλιξη της επιστήμης… Τί γίνεται όμως με την “ανθρωπιά”; Πόσο εξελιγμένη είναι η κοινωνία μας η οποία το μόνο που ξέρει είναι να υψώνει τη φωνή της, δίχως επιχειρήματα. Γιατί πολύ απλά, δεν έχει… Βολεύεται να χτυπά τους αδύναμους καθώς δεν έχει ιδέα πώς να τους απλώσει το χέρι, να τους δώσει την ευκαιρία να ζήσουν, να προχωρήσουν…
Ολοκληρώνοντας τις παραπάνω σκέψεις μου, αναρωτήθηκα ποιός τίτλος κειμένου θα ταίριαζε εδώ… Κι ενώ καμία ιδέα δεν ερχόταν στο μυαλό μου, άρχιζα να χαζεύω κάποιες φωτογραφίες που βγάλαμε με τα μικρά μου πριν λίγες μέρες… Ανάμεσά τους κάποια πανέμορφα λουλούδια… “Όταν τους μιλάμε, μας ακούν… Για να μεγαλώσουν, χρειάζονται φροντίδα…” τους είπα κάποια στιγμή… Κι αυτό, ισχύει για τα πάντα… Και κάπως έτσι, οδηγήθηκα στον τίτλο που έψαχνα… Τα λόγια του Desmond Tutu: “Ανέβασε τα επιχειρήματα σου , όχι τη φωνή σου. Η βροχή μεγαλώνει τα λουλούδια, όχι η βροντή.”
* Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.
