Εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω…
Μετά από τα ανελέητα χτυπήματα που βιώνουμε, τα `σημεία των καιρών`, έχετε αναλογιστεί το κομμάτι ευθύνης που έχει ο καθένας μας γι`αυτό που ζούμε;-Aπό τη Μανταλένα-Μαρία Διαμαντή
εξώφυλλο : πίνακας της anne Weirich “To the end of the world”
Έχω την εντύπωση ότι λίγο ή πολύ, οι περισσότεροι μοιραζόμαστε την ίδια σκέψη τον τελευταίο ενάμιση χρόνο τουλάχιστον. Ποια; Μα ότι δεν προλαβαίνουμε να σηκώσουμε κεφάλι και η μια συμφορά διαδέχεται την άλλη.
Η εισβολή του covid-19 στη ζωή μας ήταν καθοριστική ν` αναθεωρήσουμε για τις πραγματικές αξίες της ζωής και για τις απλές καθημερινές συνήθειες που οι περισσότεροι είχαμε δεδομένες. Κι όμως, όπως όλα συνεχώς επιβεβαιώνουν, τίποτα δεν είναι δεδομένο ή στατικό. Όλα μπορούν να ανατραπούν, ν` αλλάξουν ριζικά και τραγικά κάποιες φορές από τη μια στιγμή στην άλλη. Κι αυτό το εμπεδώσαμε με τα επαναλαμβανόμενα lockdowns, τις καραντίνες, τις αποστάσεις από αγαπημένα μας πρόσωπα, την ανησυχία μην κολλήσαμε κορωνοιό είτε εμείς, είτε οι αγαπημένοι μας. Κι αν κολλήσαμε- όχι επειδή δεν ήμασταν προσεκτικοί, αλλά επειδή κάποιες κοινωνικές επαφές είναι αναπόφευκτες όπως λόγου χάρη από τα παιδιά μας στο σχολείο ή από τον εργασιακό χώρο- η καρδιά μας χτύπησε με τον πιο τρελό ρυθμό δημιουργώντας έναν απίστευτα εκκωφαντικό θόρυβο σκέψεων για την επόμενη μέρα. Γιατί όταν γνωρίζεις ότι έχεις μέσα σου έναν ιό που έχει φέρει τα πάνω κάτω σε ολόκληρο τον πλανήτη σκορπώντας τον θάνατο σε εκατομμύρια ανθρώπους δίχως να κάνει ηλικιακές διακρίσεις, ε, δεν θες πολύ για να νιώσεις απελπισμένος ή και αβοήθητος. Γιατί ως γνωστόν, όποιος νοσεί από covid-19 αλοίμονο κι έρθει σε επαφή με άλλους και τους κολλήσει. Όλοι από μακριά… Μόνος σου ό,τι μπορείς να κάνεις για να βοηθήσεις τον εαυτό σου ακολουθώντας κάποιες ιατρικές συμβουλές που σου δίνονται εξ`αποστάσεως. Που κι αυτές πρέπει να τις φιλτράρεις και να σκεφτείς αν ταιριάζουν στη δική σου περίπτωση, καθώς ο καθένας μας έχει διαφορετικό οργανισμό και αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο τον ιό. Κάποιοι δυστυχώς στέκονται πιο άτυχοι γιατί η ΜΕΘ για εκείνους είναι μονόδρομος.
Εκτός από τη φυσική νόσηση, ο εμβολιασμός -που από πολλούς αμφισβητήθηκε- είναι ίσως η ελπίδα μας για να προστατευτούμε από τον ιό και τις μεταλλάξεις που η μία διαδέχεται την άλλη. Κι επειδή τίποτα φυσικά δεν είναι πανάκεια σε αυτήν τη ζωή, εκεί που ίσως πιστεύαμε ότι με το εμβόλιο θα “απελευθερωθούμε” και θ` αφήσουμε κάπως στην άκρη τις μάσκες προστασίας, τελικά αυτό δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Γιατί και οι εμβολιασμένοι μπορούν να νοσήσουν από covid-19, αλλά ίσως με πολύ λιγότερα συμπτώματα.
Και πάνω που βγήκαμε από τον εγκλεισμό και στις αρχές του φετινού καλοκαιριού βλέπαμε με ανακούφιση να μειώνονται τα κρούσματα, ξαφνικά είδαμε περιοχές να είναι και πάλι στο κόκκινο, τοπικά lockdowns και ο αριθμός των νοσούντων να αυξάνεται ραγδιαία. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι δεν πτοήθηκαν και δεν ακύρωσαν τις διακοπές τους ακόμα και σε μέρη με συνωστισμό. Λες και συνηθίσαμε να ζούμε σε αυτήν την κατάσταση. Μην μου πείτε ότι σε εσάς δεν έχουν γίνει η μάσκα και τα αντισηπτικά δεύτερη φύση σας; Ακόμα κι αν δεν ταυτίζεστε κι εσείς με το παραπάνω, έχω την βεβαιότητα ότι όλοι μας ξεκινήσαμε με την ίδια ανάγκη το φετινό καλοκαίρι :την ξεκούραση και την ξενοιασιά. Θα μου πείτε, και ποιος δεν έχει ανάγκη από αυτά τα δύο σε όποια φάση της ζωής του και να βρίσκεται. Φέτος, όμως, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι το χτύπημα της πανδημίας μας κούρασε… Δεν ξέρω αν προλάβαμε να πάρουμε μια ανάσα, όμως πάνω που πήγαμε ν’ανασάνουμε, κάποιοι θέλησαν να μας κόψουν την αναπνοή με την πύρινη κόλαση που μετέτρεψε τον γαλάζιο ουρανό της Ελλάδας μας σε μαύρο.
Ένας πύρινος θάνατος που σκόρπισε τη θλίψη για τη γη που καταστράφηκε, για τους ανθρώπους που είδαν το βιος τους να παραδίδεται στις ανελέητες φλόγες. Κι αυτή η συμφορά μας αφορά όλους. Κι ας νομίζουμε ότι δεν μας αγγίζει άμεσα, μας αγγίζει. Γιατί η φύση είναι αυτή που δίνει ζωή και ομορφαίνει τη ζωή μας. Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως τις τελευταίες μέρες αναρωτήθηκα πολλές φορές σε τι κόσμο φέραμε τα παιδιά μας… Ο Διονύσης Σαββόπουλος στο διαχρονικό τραγούδι του λέει : “Πώς να κρυφτείς απ`τα παιδιά. Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα…” Το κυριότερο, δε, δεν είναι απλά να τους εξηγήσεις όλα αυτά που συμβαίνουν, αλλά να διορθώσεις τα τραγικά λάθη που δυστυχώς δεν ξέρω αν θα μπορέσουν ποτέ να διορθωθούν.
Η Ελλάδα μας έχει βασανιστεί πολύ την τελευταία δεκαετία. Τι να πρωτοθυμηθούμε… Την χρεοκοπία του κράτους; Τα μνημόνια; Την τρόικα και τον εθνικό διχασμό με τον κίνδυνο ρήξης και αποκοπής από την Ευρωπαική Ένωση; Tα Capital control και τις δεσμεύσεις καταθέσεων; Κάποια στιγμή είχαμε την ψευδαίσθηση ότι θα σηκώναμε κεφάλι, έλα όμως που έκανε την έκπληξη ο covid-19… Τη συνέχεια την γνωρίζουμε και την συζητήσαμε και πιο πάνω…
Αν ζούσε η γιαγιά μου, θα σταυροκοπιόταν και θα έλεγε “ο Θεός να βάλει το χέρι του, παιδί μου” και θα επικαλούταν και τις γραφές για “τέλος του κόσμου”… Λένε πως ό,τι είναι προδιαγεγραμμένο να συμβεί, θα συμβεί. Δεν ξέρω τι ποσοστό παρέμβασης έχουμε. Αυτό που ξέρω είναι ότι υπάρχει ένα μερίδιο ευθύνης που οφείλει καθένας μας να αναλάβει. Γιατί η δική μας συμπεριφορά είναι σημαντική για να γίνει καλύτερο το κοινωνικό σύνολο. Βλέπω με μεγάλη ευκολία τους περισσότερους να κατηγορούν τους άλλους αποδίδοντας ευθύνες. Κάποια στιγμή όμως, οφείλουμε να σταματήσουμε να κρίνουμε τα πάντα και να αρχίσουμε την αυτοκριτική μας.
“Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω” έγραψε κάποτε ο Νίκος Καζαντζάκης σε ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του διεθνώς. Στην “Ασκητική”. Το 1930 ο Στέφαν Τσβάιχ έγραψε στον Καζαντζάκη ότι η «Ασκητική» ανήκει σε όλο τον κόσμο. Ο ελληνιστής Οκτάβιος Μερλιέ δε -ο οποίος έγραψε μακροσκελή εισαγωγή στη γαλλική έκδοσή της το 1951- θεωρεί την «Ασκητική» ως το μεγαλύτερο μεταφυσικό ταξίδι. Μελετώντας τη γραφή του, ξεχώρισα τα παραπάνω λόγια του τα οποία θεωρώ ένα σπουδαίο μάθημα για τα δικά μου παιδιά και τα παιδιά όλου του κόσμου. “Να αγαπάς την ευθύνη…” όπως και…
Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξή σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου.
Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!
Πειθαρχία, να η ανώτατη αρετή.
Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!
Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.
