Είμαστε όλοι πρόσφυγες!

Ο ένας πόλεμος ακολουθεί τον άλλον.  Μια συνέχεια που δικαιολογείται απόλυτα, αν σκεφτεί κανείς τα οικονομικά συμφέροντα που διακυβεύονται πίσω από την κάθε διαμάχη.  Κοινός παρονομαστής του –κάθε- πολέμου είναι ο θάνατος.  Και όπου δεν προλαβαίνει να έρθει αυτός, έχει προηγηθεί η προσφυγιά. 

Από μικρός, λόγω και των οικογενειακών μου καταβολών, έμαθα για την προσφυγιά.  Είναι μια έννοια η οποία κρύβει πόνο ανείποτο, σαν τη βιώσει κάποιος.  Συνάμα όμως κρύβει κι ένα μεγαλείο ψυχής.  Σε κάνει να νιώσεις υπερήφανος για το ότι κατάφερες να σώσεις την οικογένειά σου πρωτίστως, αναζητώντας και βρίσκοντας ένα μέχρι χτες άγνωστό σου μέρος, που στο εξής θα το ονομάζεις σπίτι σου.    

Κάνοντας τις σκέψεις αυτές και παρακολουθώντας τα καραβάνια των προσφύγων να βαδίζουν –υπό συνθήκες αντίξοες- στο δρόμο του δικού τους μεταξιού, αντιλαμβάνεται κανείς και τις απίστευτες ανάγκες τις οποίες έχουν οι άνθρωποι αυτοί.  Ανάγκες πρωτίστως υλικές, δεδομένου του ότι έχουν δαπανήσει χιλιάδες δολάρια ο καθένας προκειμένου να κάνουν τον διάπλου λίγων ναυτικών μιλίων, στριμωγμένοι απάνθρωπα σε ετοιμόρροπα φουσκωτά, τα οποία ξεκινούν βράδυ από τα τουρκικά παράλια, με ενδιάμεσο προορισμό τη χώρα μας και τελικό, κάποια πλούσια χώρα της βόρειας Ευρώπης.  Και αυτό είναι το καλό σενάριο, στο οποίο θα τα καταφέρουν σώοι και αβλαβείς, εξαιρώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο εαυτούς, από την τεράστια μακάβρια λίστα των πνιγμένων στο αρχιπέλαγός μας.

Υπάρχουν όμως και οι άλλες οι ανάγκες.  Αυτές της ψυχής.  Της ψυχής, τόσο των ενηλίκων-πολλώ δε μάλλον των ανηλίκων, που άγεται και φέρεται στους δρόμους των πόλεων, αναζητώντας λίγη αγάπη.  Αγάπη, αγνή και άδολη, που δεν ζητά τριάντα ευρώ για τη φόρτιση ενός τηλεφώνου ή πέντε ευρώ για την αγορά ενός μπουκαλιού με νερό.  Την άδολη αγάπη, δόξα τω Θεώ, την έχουμε  στο DNA μας σα λαός.  Δεν ξέρω, ίσως είναι ένα από τα καλά του να έχεις βιώσει την προσφυγιά και εσύ ο ίδιος.  Κι ο πατέρας σου ή ο παππούς σου.  Και η αγάπη αυτή εκφράζεται εμφατικά και πλουσιοπάροχα από τη γριούλα που μαγειρεύει και μοιράζει φαγητό στους πρόσφυγες της πλατείας Βικτωρίας.  Στον επαρχιώτη ξενοδόχο, ο οποίος βλέποντας το δράμα δεν άντεξε και έφερε στην Αθήνα κουβέρτες, τις οποίες και μοίρασε σε πρόσφυγες και μετανάστες που κοιμόντουσαν κατάχαμα.  Και ο κατάλογος των απλών ανθρώπων που στέκονται αρωγοί δίπλα στο συνάνθρωπο, ασφαλώς δεν σταματά εκεί.  Αυξάνεται και μεγαλώνει εκθετικά μέρα με τη μέρα, έως ότου να υπάρξει κάποια λύση στο πρόβλημα.   

Μαζί με το άσπρο, υπάρχει ασφαλώς και το μαύρο. Πλάι λοιπόν στους Ανθρώπους υπάρχουν και οι υπάνθρωποι που μόνο γραφικοί μπορούν να χαρακτηριστούν.  Για όλους τους άλλους όμως, όλους εμάς, που συμμεριζόμαστε τον πόνο και τη δυστυχία του συνανθρώπου –ανεξαρτήτως καταγωγής, φυλής και χρώματος-, ο δρόμος είναι ένας.  Συμπόνια, συμπάθια και έμπρακτη βοήθεια, με τον τρόπο που ο καθένας μας μπορεί. *

* Την προσεχή Κυριακή 6 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης για τους πρόσφυγες στην πλατεία Συντάγματος από τις 11.00 έως τις 18.00