Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη: είναι ακόμα ζητούμενο

Επί δεκαετίες η Γερμανία κόμπαζε για την Οικονομική της ανάπτυξη.

Επί δεκαετίες η Γερμανία ήταν η `ατμομηχανή της Ευρωπαϊκής Οικονομίας`. Το 1997 η Γερμανία απαίτησε σύμπνοια στην ΕΕ – και επέβαλε – το Σύμφωνο Σταθερότητας & Ανάπτυξης που προέβλεπε δημοσιονομική πειθαρχία σε όλες τις χώρες της ΕΕ, επιτρέποντας δημόσιο χρέος μέχρι το 3% του ΑΕΠ και ελλείματος στο 60% του ΑΕΠ. Επί χρόνια η Γερμανία ‘κούναγε το δάχτυλο’ σε όποια χώρα της ΕΕ δεν πετύχαινε τους οικονομικούς όρους του ΣΣΑ. Βασικός παράγοντας για την οικονομική ισχύ της Γερμανίας ήταν η ενέργεια που εξασφάλισε από την Ρωσία. Κινήθηκε αυτόνομα, με διμερείς συμφωνίες, χωρίς ποτέ να γνωστοποιήσει τους όρους τους (κόστος / όγκος / συχνότητα, κλπ), αφήνοντας τις άλλες χώρες της ΕΕ να κινηθούν αυτόνομα για προμήθεια ενέργειας. Η δύναμη που θα είχε η Ενωμένη Ευρώπη σαν πελάτης ενεργειακών πόρων δεν ενδιέφερε τη Γερμανία. Η εξάρτηση από την Ρωσία ήταν πολυετής και αυξανόμενη. Όταν κάποιο πρωί ο Πούτιν αποφάσισε να επιτεθεί στην Ουκρανία, ήξερε πως είχε την Γερμανία ‘δεμένη’ με τους αγωγούς του και άρα τυχόν σοβαρές κυρώσεις θα έβρισκαν εμπόδιο στην Γερμανία. Γιατί η Γερμανία δεν θα ήθελε να αντιμετωπίσει προβλήματα στην οικονομία της. Πράγμα που επιβεβαιώθηκε από τα γεγονότα. Η Γερμανία – που τα έκανε όλα λάθος στο ενεργειακό τομέα – ζητά αλληλεγγύη και ενότητα στην ΕΕ.

Η Γερμανία που ‘κούναγε το δάχτυλο’ στις άλλες χώρες της ΕΕ, έχει προκαλέσει τεράστιο πρόβλημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στερώντας της την γεωπολιτική ισχύ της, υποχρεώνοντάς την να αναζητήσει ενεργειακούς πόρους με δυσμενείς όρους (πχ ακριβότερο αμερικανικό LNG), ταλαιπωρεί τις οικονομίες όλων των χωρών. Η ίδια η Γερμανική Οικονομία ζει με τεράστιο πληθωρισμό, αλλά κυρίως τον τρόμο του ‘δελτίου ενέργειας’ τον χειμώνα, αφού εξαρτάται από τα κέφια του ‘Τσάρου’ για το αν και πότε αυτός θα αποφασίσει να κλείσει τις στρόφιγγες,. 

Σκίτσο του Δ. Χατζόπουλου από την Καθημερινή

Λογικό ο Καγκελάριος της Γερμανίας να ‘έχει κλάσει μέντες’.