Για τη δημοσιογραφία-trauma porn
Με αφορμή το βίντεο που κυκλοφόρησε με τη διακομιδή του ενός 17χρονου κοριτσιού στην Ηλιούπολη, πού τελειώνει η είδηση και πού ξεκινά η εκμετάλλευση;
Από χτες προσπαθώ με κάθε τρόπο να αποφύγω την ειδησεογραφία γύρω από την αυτοχειρία των 17χρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη, η μία από τις οποίες νοσηλεύεται χωρίς να έχει διαφύγει τον κίνδυνο. Κάτι που όπως φαντάζεστε δεν είναι εφικτό μα ούτε και επαγγελματικό στον κλάδο μου· πώς μπορείς να δουλεύεις για τα media και παράλληλα να θες να αποφύγεις την είδηση;
Στη δουλειά μας καλείσαι σχεδόν καθημερινά να πάρεις δύσκολες αποφάσεις, ακόμα κι αν γράφεις για τα πλέον «ανώδυνα» ή «ευχάριστα» θέματα. Η συχνότερη είναι κατά πόσο μπορείς να δημοσιεύσεις κάτι· τι υπάγεται στην κατηγορία της είδησης, τι προσφέρει στον διάλογο, τι πρέπει να το φιλοξενήσεις ακόμα κι αν διαφωνείς γιατί βρισκόμαστε σε μία ελεύθερη δημοσιογραφικά (;) χώρα. Και παράλληλα, βρίσκεσαι σε ένα συνεχές κυνήγι αριθμών, είτε αυτούς τους μετράει η AGB, τα Google Analytics ή τα περίπτερα της επικράτειας. Και στο κυνήγι της πρωτιάς, γιατί ειδικά στο ίντερνετ ο δεύτερος ισούται με τον τελευταίο, οι αποφάσεις αυτές πρέπει να λαμβάνονται σε κλάσματα δευτερολέπτων και απαιτούν ένα λεπτό ηθικό κριτήριο που ισορροπεί ανάμεσα στη χρησιμότητα και τη χρησιμοθηρία.
Και έχοντας κάνει όλα αυτά τα disclaimer, θα εκφράσω την απορία μου για το αποκλειστικό βίντεο που δημοσίευσαν με περηφάνεια – υποθέτω – οι ειδήσεις του Mega και καταγράφει τη διακομιδή της μίας έφηβης σε φορείο, την τοποθέτησή της στο ασθενοφόρο μέχρι και πλάνα από την άφιξη στο νοσοκομείο. Και αναρωτιέμαι, τι προσφέρουν στη συζήτηση οι blurred σκηνές – που θα μπορούσαν να είναι οι τελευταίες στιγμές της νεαρής – με τους πανικόβλητους ανθρώπους γύρω της και το ιατρικό προσωπικό που πασχίζει να κάνει τη δουλειά του; Γιατί αν η δημοσίευση του γράμματος των κοριτσιών, παρότι εντελώς προσωπικό δεδομένο, διασαφηνίζει τους λόγους της επιλογής τους και ανοίγει έναν σοβαρό διάλογο για την πίεση που υφίστανται τα νέα παιδιά, τι παραπάνω δίνουν οι εικόνες αυτές πέρα από μερικά b-roll πλάνα για να βγει το ρεπορτάζ και την πολυπόθητη ταμπέλα του ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΥ για να πούμε ότι κάναμε καλά τη δουλειά μας;
Φαντάζομαι σε πόσα meeting rooms σήμερα ακούστηκε η φράση «Και γιατί δεν το βρήκαμε εμείς πρώτοι;», όσο υπερεργαζόμενοι δημοσιογράφοι υποχρεώνονται καθημερινά να ανασύρουν ειδήσεις που θα δημιουργήσουν νοσηρή περιέργεια στον θεατή/ακροατή/αναγνώστη και θα διεκδικήσουν το πολυπόθητο κλικ, σε ένα ψηφιακό hunger game. Έχουμε δει ήδη το αίμα στο κράσπεδο – blurred βεβαια, μην πληρώσουμε και πρόστιμο – αλλά και σε φουλ HD το ζευγάρι των ακουστικών, στερόντας με τη θέαση αυτή την ιερότητα του αντικειμένου που συντρόφευσε και ίσως παρηγόρησε τα δύο κορίτσια στην πτώση. Ως πού θα υποκύπτουμε σ’ αυτό το δυστοπικό trauma porn που ελπίζει μέσω του σοκ να μας καταφέρει να μην κάνουμε zapping, να κρατηθούμε στην οθόνη προκειμένου να συμμετέχουμε στο βίαιο θέαμα, αυνανιζόμενο πάνω στο πένθος και την απώλεια δύο ανέτοιμων ζωών, που αντί να τους δείξουμε σεβασμό τις εκδίδουμε χωρίς τη συναίνεσή τους;
Η κάλυψη των τραυματικών γεγονότων που πολλαπλασιάζονται τα τελευταία χρόνια πρέπει να διευρευνηθεί άμεσα από έναν επίσημο φορέα προκειμένου να προστατεύσει τους θεατές αλλά και το ίδιο το δημοσιογραφικό λειτούργημα, το οποίο μετατρέπεται σε ένα ατελείωτο feed πόνου για να βγάλει τα έξοδά του και δολοφονεί κατ’ επανάληψη τα εκάστοτε θύματα, πριν προλάβουν καλά καλά να κρυώσουν οι σοροί τους.
