Χέρι-χέρι
H ψυχολόγος Στέλλα Αργυρίου γράφει για την απόφαση των δύο κοριτσιών να βουτήξουν στο κενό.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο αφύσικο και πιο σκληρό από την αυτοκτονία ενός παιδιού που βρίσκεται ακόμα στη φάση των ονείρων.
Ένα παιδί 17 χρονών δεν θα έπρεπε να σκέφτεται τον θάνατο.
Θα έπρεπε να σκέφτεται ταξίδια, φίλους, έρωτες, μουσικές.
Κι όμως, διαβάζουμε την είδηση πως δύο παιδιά πιάστηκαν χέρι-χέρι και πήδηξαν στο κενό.
Και το πιο ανατριχιαστικό δεν είναι μόνο η πράξη.
Είναι ότι κανένα από τα δύο δεν μπόρεσε να αποτρέψει το άλλο.
Σαν να πίστεψαν και οι δύο πως αυτό ήταν η μόνη διέξοδος.
Και κάπου εκεί αρχίζει η ανάγκη να σταματήσουμε να ψάχνουμε εύκολους ενόχους και να κοιτάξουμε βαθύτερα.
Γιατί η αυτοκτονικότητα στην εφηβεία δεν εμφανίζεται ξαφνικά.
Χτίζεται σιωπηλά.
Μέσα από πίεση, μοναξιά, εξάντληση, φόβο αποτυχίας και την αίσθηση ότι η αξία ενός παιδιού εξαρτάται από το πόσο “καλά τα πάει”.
Και ναι, οφείλουμε να μιλήσουμε ανοιχτά και για το σύστημα των Πανελληνίων.
Για ένα σύστημα που εδώ και χρόνια κάνει παιδιά 17 ετών να πιστεύουν ότι το μέλλον τους κρίνεται σε λίγες ώρες και σε έναν αριθμό. Ένα σύστημα που εδώ και χρόνια αντιμετωπίζει παιδιά 17 ετών σαν μηχανές επίδοσης.
Που μετατρέπει έναν βαθμό σε αξία ζωής.
Που κάνει χιλιάδες εφήβους να πιστεύουν ότι το μέλλον τους τελειώνει σε λίγες κόλλες χαρτί.
Όλοι θυμόμαστε πώς το βιώσαμε.
Το άγχος.
Τη σύγκριση.
Την αγωνία μην απογοητεύσουμε τους γονείς μας ή τον ίδιο μας τον εαυτό.
Όμως αυτή η πίεση σήμερα δεν σταματά στο σχολείο ή στο φροντιστήριο.
Συνεχίζεται ασταμάτητα μέσα από τις οθόνες.
Τα social media έχουν δημιουργήσει μια κουλτούρα συνεχούς σύγκρισης.
Ένα παιδί ανοίγει το κινητό του και βλέπει μόνο επιτυχίες, υψηλές βαθμολογίες, “τέλειες” ζωές, ανθρώπους που φαίνονται συνεχώς όμορφοι, χαρούμενοι και πετυχημένοι.
Και κάπως έτσι, ένας έφηβος που ήδη πιέζεται αρχίζει να πιστεύει πως υστερεί απέναντι σε όλους.
Πως αν δεν πετύχει, αν δεν ξεχωρίσει, αν δεν αποδείξει κάτι, τότε δεν αξίζει αρκετά.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα υπάρχουν και οι γονείς.
Γονείς κουρασμένοι, αγχωμένοι, οικονομικά και ψυχικά εξαντλημένοι, που συχνά προσπαθούν να προστατεύσουν τα παιδιά τους μέσα σε έναν κόσμο που κι οι ίδιοι δυσκολεύονται να αντέξουν.
Όμως τα παιδιά δεν χρειάζονται τέλειους γονείς.
Χρειάζονται παρόντες γονείς.
Γονείς που θα ακούσουν πίσω από τη σιωπή.
Που θα παρατηρήσουν ότι πολλές φορές η μεγαλύτερη απόγνωση δεν φωνάζει.
Και ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε και τον τρόπο που ορίζουμε την επιτυχία.
Να μη στεναχωριέστε αν το παιδί σας δεν πήρε το “σωστό” πτυχίο.
Αν δεν είναι άριστο στα μαθηματικά.
Αν δεν πέρασε εκεί που ονειρευόσασταν.
Να στεναχωριέστε μόνο αν δεν είναι χαρούμενο.
Αν δεν νιώθει ασφαλές.
Αν δεν μπορεί να αντέξει τον εαυτό του μέσα σε έναν κόσμο που του ζητά συνεχώς να αποδεικνύει την αξία του.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, κανένας βαθμός και καμία επιτυχία δεν αξίζουν περισσότερο από μια ανθρώπινη ζωή.
Γράφει: Αργυρίου Στέλλα, ψυχολόγος
