Γιορτή της Μητέρας: Θα μείνω πάντα ιδανικός και… πανάξιος μαμάκιας
Μια ωδή, αυτήν την ειδική Κυριακή, για τη γιορτή του μοναδικού πλάσματος που αγαπά ανιδιοτελώς. Της μητέρας... Χρόνια μας πολλά, μαμάκηδες!
Περιεχόμενα
«Κοίτα μαμά, χωρίς χέρια»! Είναι τυχαίο πως ο άνθρωπος που σίγουρα θα χαίρεται σε κάθε επιτυχία μας είναι η μητέρα μας. Κάποιοι μπορεί να βγάλουν ψήγματα φθόνου, άλλοι ανασφάλεια, αλλά η μαμά θα καμαρώνει. Η δική μου μαμά, για παράδειγμα, καμαρώνει τόσο πολύ που τής μεταφέρω τα νέα με μια μετριοπάθεια αποτρεπτική για πολλά καμάρια. Φευ, ακόμη και τώρα, ούτε αυτή η τακτική αποδίδει.
Μητέρα: Η… αγία των τάπερ
Επί δύο ημέρες σκεφτόμουν εάν υπάρχει πιο ανιδιοτελής αγάπη, όχι μόνο στα ανθρώπινα μέτρα, αλλά και σε ολόκληρη τη φύση. (Όχι, ούτε καν η αγάπη της ΝΔ για σκάνδαλα δεν μπορεί να συγκριθεί). Βλέπουμε, άλλωστε, πως τα ίδια μητρικά ένστικτα ενυπάρχουν σε κάθε ζώο του πλανήτη.
Αυτή η ανιδιοτέλης αγάπη εμπεριέχει μόνο βασανιστήρια για τη μητέρα, προνόμια, στοργή, φροντίδα και προδέρμ για το παιδί. Γιατί όσο η μητέρα είναι εν ζωή, μπορεί ο καθένας να είναι παιδί ασχέτως της ηλικίας του. Γιατί κανέναν άλλον δεν απασχολεί αν έχεις ντυθεί ζεστά ή αν σού κάνει όρεξη κάποιο συγκεκριμένο φαγητό για να σου φτιάξει. Τα τάπερ και η ζακέτα είναι τα υποτιμημένα σύμβολα μιας παντοτινής αγάπης.
Όπως υποτιμημένες είναι -στα μάτια της κάθε μητέρας, και οι μαλακίες που κάνεις. Και ας είναι κατά συρροή, κατ’ εξακολούθηση, ακόμη και κατ’ επιλογή! Δεν υπάρχει κανείς που να συγχωρεί, όπως η μανούλα. Αν υπάρχει Θεός, τότε έχει έναν πολύ μεγάλο ανταγωνιστή, στη συγχώρεση.
Αν και πρακτικά έχω περάσει τα περισσότερα χρόνια μακριά από τη μητρική φροντίδα, δηλώνω υπερήφανος «μαμάκιας». Δυστυχώς, μια κίνηση δέκα χρόνια πριν για να ιδρυθεί ο ΣΥ.Μ.Ελλα, ο πρώτος Σύλλογος Μαμάκηδων Ελλάδας ναυάγησε, μαζί με τη φιλοδοξία να ηγηθώ αυτής της κίνησης και να χριστώ πρώτος και ισόβιος Πρόεδρος.
Μεγαλώνοντας, τους βλέπεις πλέον, πέρα από γονείς, και ως άτομα. Και καταλαβαίνεις το ψυχικό τους σθένος, την ακούραστη προσπάθειά τους να ανταποκριθούν στα δικά τους, υψηλά standards.
Μεγαλώνοντας, κοιτάζοντας πίσω, στις συναισθηματικές σου επενδύσεις που απέτυχαν παταγωδώς, γυρνάς και πάλι στη μόνη σταθερά, τη μητέρα. Εκείνη που σε βλέπει να κάνεις ποδήλατο με το ίδιο βλέμμα τρόμου που σε παρακολουθούσε δεκαετίες πριν. Μεγαλώνεις, πέφτεις, χτυπάς, σηκώνεσαι ξανά, χάνεις τον έλεγχο, τον δρόμο, αλλά πρέπει να συνεχίσεις. Ακόμη και στις στιγμές που είσαι στα χαμένα, γυρνάς να την κοιτάξεις.
«Κοίτα μαμά, χωρίς φρένα»!
