Για την κόρη μου…
Να ανοίξει τα φτερά της και να ξέρει πως οι ρίζες της είναι εκείνες που θα τη βοηθήσουν να συνεχίσει την προσπάθεια...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Ροζ κορδέλες, φιογκάκια, πολύχρωμα κοκαλάκια, παραμυθένια στέμματα με χρυσόσκονη, βραχιολάκια με φανταχτερές πέρλες, φορεματάκια που θυμίζουν τις πριγκίπισσες του Disney και χίλια δυο άλλα πραγματάκια είναι ο γλυκός, τρυφερός, ανέμελος κόσμος που ονειρεύονται πολλά κοριτσάκια. Ανάμεσά τους και η κορούλα μου.
Η αλήθεια είναι ότι αυτή την νεραιδένια περίοδο είχα την ευλογία να τη ζήσω κι εγώ στα παιδικά μου χρόνια. Τότε που όλα έμοιαζαν υπέροχα, ανέφελα, δίχως έννοιες και σκοτούρες, καθώς οι γονείς ήταν εκείνοι που αναλάμβαναν τις ευθύνες για τα πάντα.
Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιείς ότι η ζωή δεν είναι όπως την είχες φανταστεί μικρός. Τότε που δεν ήξερες ότι τίποτα δεν χαρίζεται απλόχερα κι ότι η προσπάθεια, ο αγώνας, η επιμονή, η τόλμη και η πίστη είναι αυτά που ίσως σου ανοίξουν το δρόμο για εκείνα που επιθυμείς…
Αυτές οι σκέψεις στροβιλίζουν στο μυαλό μου συχνά τα τελευταία χρόνια. Ιδιαίτερα μια μέρα σαν κι αυτή… Παραμονή των γενεθλίων της μικρούλας μου. Τέσσερα χρόνια από τότε που την κράτησα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου.
Με αγάπη που δεν σβήνει ακόμα κι αν ο ήλιος δεν φωτίζει πια ή το φεγγάρι πάψει να φέγγει… Με ανεπανάληπτες στιγμές, γέλια, παιχνίδια, αλλά και απίστευτες αγωνίες κι ανησυχίες, τραγούδια αλλά και κλάματα που η μαμαδίστικη φροντίδα είναι αρκετή για να τα σταματήσει…
Από τότε που έγινα μαμά, αγαπώ τα παιδιά όλου του κόσμου. Πονάει η ψυχή μου όταν σκέφτομαι ότι κάποια φεύγουν από πείνα, κακουχίες, πολέμους ή άσπλαχνους γονείς. Μακάρι να είχα δυο γιγάντιες φτερούγες να τις ανοίξω για να τα προστατέψω.
Καρδιοχτυπώ, γιατί τα παιδιά μας έχουν γεννηθεί σε έναν κόσμο που απέχει από τα παραμύθια που τους διαβάζουμε για να κοιμηθούν ήσυχα το βράδυ.
Στην κόρη μου, έχω αφιερώσει το εκπληκτικό ποίημα του μεγάλου Γιάννη Ρίτσου, που έγραψε κάποτε για την κόρη του Έρη. Είναι μικρούλα ακόμα για να καταλάβει το νόημά του, ωστόσο κρύβει μεγάλες αλήθειες που μεγαλώνοντας θα τη βοηθήσουν στη ζωή της.
Οι στίχοι αυτοί αποτελούν την πρώτη ενότητα της Συλλογής του Γιάννη Ρίτσου “Πρωινό άστρο”. Γράφτηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1955 με υπότιτλο “Μικρή εγκυκλοπαίδεια υποκοριστικών” . Σε καμία περίπτωση δεν είναι τυχαίος, αφού σε ολόκληρο το ποίημα απαντούν συνεχώς υποκοριστικά, τα οποία καθιστούν πραγματικά απέραντη αυτή την απίστευτη τρυφερότητα της σύνθεσης. (Κοριτσάκι, φαναράκια, περιβολάκι, σταυρουλάκι, πεδιλάκια, μητερούλα, λοφίσκοι).
Γραμμένο με τον πιο τρυφερό τρόπο, περνά μια ολόκληρη ιδεολογία για έναν άνθρωπο που αντικρίζει για πρώτη φορά τον κόσμο. Έναν κόσμο που έβλεπε εκείνος μέσα από τα μάτια ενός πατέρα που τον έχει συνεπάρει ο ερχομός του παιδιού του, όπως άλλωστε και κάθε παιδιού. Ωστόσο, το υπέροχο αυτό ποίημα δε σταματά στη σχέση του πατέρα προς την κόρη του. Τα νοήματά του είναι βαθιά…και προχωρούν ακόμα παραπέρα…
“Δύσκολα είναι κοριτσάκι στην αρχή… Γιατί δεν είναι κοριτσάκι να μάθεις μόνο εκείνο που είσαι, εκείνο που έχεις γίνει, είναι να γίνεις ό,τι ζητάει η ευτυχία του κόσμου…”
Αυτό που εύχομαι για τη δική μου κόρη, είναι να να είναι γερή και να ζήσει όπως εκείνη επιλέξει για τον εαυτό της. Να μην την απασχολήσει να είναι αρεστή στους άλλους. Να συνειδητοποιήσει ότι η ευτυχία βρίσκεται μέσα μας και δεν εξαρτάται από επιτάξεις τρίτων. Να κρατά στην καρδιά της την αγάπη της οικογένειάς της για εκείνη, τις αξίες, τα ιδανικά. Να μην πτοηθεί και τα βήματά της να πηγαίνουν μπροστά… Να ακολουθήσει τα όνειρά της , να αγαπήσει και να αγαπηθεί αληθινά. Να ανοίξει τα φτερά της και να ξέρει πως οι ρίζες της είναι εκείνες που θα τη βοηθήσουν να συνεχίσει την προσπάθεια…
Κοριτσάκι μου – Γιάννης Ρίτσος
Κοριτσάκι μου,
μὲς στὸ βουβὸ πηγάδι τοῦ φεγγαριοῦ
σοῦ ῾πέσε ἀπόψε τὸ πρῶτο δαχτυλίδι σου.
Δὲν πειράζει.
Ἀργότερα θὰ φτιάξεις ἄλλο
νὰ παντρευτεῖς τὸν κόσμο μὲς στὸν ἥλιο.
Γιατὶ δὲν εἶναι κοριτσάκι
νὰ μάθεις μόνο ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,
ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει,
εἶναι νὰ γίνεις
ὅ,τι ζητάει
ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου.
Ἄλλη χαρὰ
δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη
ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις
Νὰ τὸ θυμᾶσαι κοριτσάκι.
Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν τὸν ὕπνο σου.
Θέλω νὰ σοῦ φέρω ἕνα περιβολάκι
ζωγραφισμένο μὲ λουλουδόσκονη
πάνω στὸ φτερὸ μιᾶς πεταλούδας
νὰ σεργιανάει τὸ γαλανὸ ὄνειρό σου.
Θέλω νὰ σοῦ φέρω
ἕνα σταυρουλάκι αὐγινὸ φῶς
δυὸ ἀχτίνες σταυρωτὲς ἀπὸ τοὺς στίχους μου
νὰ σοῦ ξορκίζουν τὸ κακὸ
νὰ σοῦ φωτᾶνε μὴ σκοντάψεις.
Πρωινό άστρο
Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν στὸν ὕπνο σου.
Κοιμήσου κοριτσάκι.
Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος.
Πρέπει νὰ μεγαλώσεις.
Εἶναι μακρὺς
μακρὺς
μακρὺς ὁ δρόμος.
Τὸ παιδί μου κοιμήθηκε
κι ἐγὼ τραγουδάω…
Δύσκολα εἶναι, κοριτσάκι,
στὴν ἀρχή.
Τί νὰ πεῖς, δὲν ξέρεις.
Δύσκολα εἶναι στὴν ἀρχή.
Γιατὶ δὲν εἶναι, κοριτσάκι,
νὰ μάθεις μόνο
ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,
ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει.
Εἶναι νὰ γίνεις
ὅ,τι ζητάει
ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου,
εἶναι νὰ φτιάχνεις, κοριτσάκι,
τὴν εὐτυχία τοῦ κόσμου.
Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη
ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις.
Νὰ τὸ θυμᾶσαι, κοριτσάκι.
