Γράμμα σ` έναν Φιλόσοφο

Καλέ μου φιλόσοφε. 

Αναγνωρίζω πως τώρα που είναι η εποχή σου είναι πολύ πιθανό να μη ζω. Η ίσως και να ζω και να μην το θυμάμαι. Σου γράφω απο μια κάψουλα χωροχρόνου για να σου επιβεβαιώσω πως είμαι μαζί σου. Πως πολλοί είμαστε.  Όχι όμως αρκετοί για να αλλάξουμε τον κόσμο.  Για τούτο τον λόγο γινόμαστε καλλιτέχνες. Η μόνη μας προσφορά είναι μέσα από την τέχνη μας και η τέχνη μας δεν αποσκοπεί πουθενά αλλού παρά μονάχα στην ανάγκη της ψυχής μας να σας κρατάμε ζωντανούς. Αντιλαμβάνεσαι πόσο δύσκολη αποστολή είναι αυτή όταν ζούμε σε ένα κόσμο που εξαρτάται από την ύλη; Η κατάσταση σε τούτη την χρονική περίοδο είναι ανεξέλεγκτη. Μας κυριεύουν τα χαρτιά.

Αναζητάμε την ευτυχία μέσα από κάθε τι άψυχο και το θεωρούμε αυτό απόλυτα φυσιολογικό.  Έχουμε τα χαρτιά που ονομάσαμε χρήματα πιο ψηλά και απ’τον αέρα που αναπνέουμε, πιο ψηλά και από την ποιότητα της τροφής που καταναλώνουμε, πιο ψηλά και από την φύση, πιο ψηλά και από την ίδια μας την ύπαρξη. Για να καταλάβεις, Τροφοδοτούμε ένα οικονομικό σύστημα που αποσκοπεί στην δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων κάθε χρόνο. Στέλνουμε τα παιδιά μας σε σχολεία όλη τους την παιδική ηλικία για να απομνημονεύσουν πράγματα που σπάνια θα χρειαστούν.  Σκοτώνουμε εκατομμύρια ζώα καθημερινά για την ανάγκη μας να τραφούμε από αυτά, να τα κάνουμε ρούχα και να τα χρησιμοποιούμε σε πειράματα.  Έχουμε εκατοντάδες θρησκείες και η κάθε μια από αυτές πιστεύει πως η ιστορία του δικού τους θεού είναι η μια και μοναδική αλήθεια.

Καλέ μου φιλόσοφε.  Δεν αναζητώ καμία συμπόνια. Είμαι βέβαιη πως στην δική σου πραγματικότητα ο κόσμος έχει ξυπνήσει και δεν χρησιμοποιεί χαρτιά ούτε καν στο χέσιμο.  Αυτό το γράμμα είναι η αναφορά μιας κλεψύδρας που φυτοζωεί.  Δεν αποσκοπεί πουθενά.  Δεν είναι καν μια ρηξικέλευθη παρακαταθήκη.  Είναι μονάχα μια αναφορά.  Είναι μονάχα η κατάντια μας.