Η μέρα που έγινα μαμά & το μάθημα ζωής που δε θα ξεχάσω ποτέ…
Να είσαι γερός, καλότυχος και να περιβάλλεσαι από ανθρώπους που σε αγαπούν, που θα είναι δίπλα σου ό,τι και να γίνει.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
* Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.
“Το αγοράκι σου είναι υγιέστατο και πανέμορφο! Όλα πήγαν μια χαρά… Είμαι περήφανος για σένα…” ήταν τα λόγια του γυναικολόγου μου. Δευτερόλεπτα πριν, είχα ανοίξει τα μάτια μου και προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τί συνέβαινε γύρω μου. Άκουγα συνομιλίες, η μαία μου μόλις είδε ότι ξύπνησα από την αναισθησία, άρχισε να μου πιέζει την κοιλιά… “Που είναι το μωρό μου;” ρωτούσα ξανά και ξανά…
Είχα γίνει μαμά… Για πρώτη φορά…! Τα συναισθήματά μου, όσο και να προσπαθώ, δεν μπορώ να τα περιγράψω… Σαν να μηδενίστηκε ολόκληρο το παρελθόν μου και με τον ερχομό του παιδιού μου, γεννήθηκα ξανά… Τίποτα δεν είχε νόημα, εκτός από εκείνο… Συγκίνηση, ευγνωμοσύνη, δέος, αγάπη, τρυφερότητα, αλλά και μεγάλη ευθύνη κι ανησυχία, είναι οι πρώτες λέξεις που έρχονται στο μυαλό μου για το πώς ένιωσα τότε…
Σαν να μου χάρισαν ολόκληρο τον κόσμο, λες και μόνο εγώ είχα γίνει μάνα και καμία άλλη γυναίκα…
“Τα κατάφερα Θεέ μου! Σ’ευχαριστώ!” είπα μέσα μου, ίσως και να το είπα δυνατά κάποια στιγμή μέσα στο όνειρό μου. Και είχα κάθε λόγο να κάνω αυτήν τη σκέψη, αφού τους τελευταίους 2,5 μήνες της εγκυμοσύνης, χρειάστηκε να νοσηλευτώ στο μαιευτήριο για να πάνε όλα κατ’ευχή… Με υπομονή, ισχυρή θέληση και πίστη… γεννήθηκε ο γιος μου…
Τότε, πήρα ένα δυνατό μάθημα ζωής: κάθετί που συμβαίνει, για κάποιο λόγο γίνεται. Ίσως, για να ανακαλύψουμε τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, ίσως γιατί μέσα από τις όποιες δυσκολίες που συναντάμε, μπορεί να “αναγεννηθεί” ο εαυτός μας. Και να είναι λιγότερο ατελής και περισσότερο αδιατάρακτος και γαλήνιος. Ίσως για να καταλάβουμε ποιοί άνθρωποι μας αγαπούν αληθινά και είναι δίπλα μας, ό,τι κι αν συμβεί…
Το μωρό μου δεν γινόταν να το κρατήσω αμέσως μόλις γεννήθηκε στην αγκαλιά μου… Ωστόσο, ήρθε η ευλογημένη εκείνη στιγμή…Θυμάμαι σαν να ήταν χθες, τα αστείρευτα δάκρυα χαράς που έτρεχαν από τα μάτια μου στην πρώτη μας “συνάντηση” και τις σκέψεις μου όταν τον χάζευα μετά τον πρώτο μας θηλασμό…
“Κοιτάζοντάς σε να κοιμάσαι αγγελικά δίπλα μου, νοιώθω με όλες μου τις αισθήσεις μια καινούργια αγάπη, διαφορετική. Μια αγάπη δίχως όρους, μια αγάπη ύψιστη, ένα ειδύλλιο μαμάς-γιου που κρύβει τη μεγαλύτερη αλήθεια που υπάρχει. Από τη στιγμή που σε κράτησα στην αγκαλιά μου νοιώθω πως ανασαίνω από την ανάσα του, πως ζω για εσένα.
Καθώς προσεύχομαι για εσένα την ώρα που κοιμάσαι, στο μυαλό μου η μία σκέψη διαδέχεται την άλλη. Εύχομαι να μπορέσω να σου προσφέρω όλα όσα χρειάζεσαι για να γίνει ένας σωστός άνθρωπος. Να γίνεις καλλιεργημένος, δυνατός, ρωμαλέος και να κυνηγήσεις τα όνειρά σου. Να ταξιδέψεις, να τολμήσεις στη ζωή σου, να γευτείς τις χαρές της. Κι εγώ θα κάνω ό,τι μπορώ για να δαμάσω και να πλάσω το χαρακτήρα σου που θα τον ακολουθείς σε όλη του τη ζωή.
Πάνω απ`όλα, θέλω να είσαι γερός, καλότυχος και να περιβάλλεσαι από ανθρώπους που σε αγαπούν, που θα είναι δίπλα σου ό,τι και να γίνει.”
Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα…
“Σήμερα, που γίνεσαι ολόκληρος “άντρας” 6 ετών, θέλω να σου πω πως κάθε μέρα μαζί σου είναι απλά συγκλονιστική… Όπως…
…την πρώτη φορά που άκουσα την καρδούλα σου να χτυπά μέσα από την κοιλίτσα μου
…όταν σε πρωτοέννοιωσα να κινείσαι μέσα μου
…όταν σε πρωτοκράτησα στην αγκαλιά μου και με κοίταξες κι ας μην έβλεπες ακόμα καθαρά
…όταν για πρώτη φορά τύλιξες τα χεράκια σου γύρω από το λαιμό μου και μου έδωσες το πιο γλυκό φιλί του κόσμου
…όταν πρωτοείπες ΜΑΜΑ κι έκλαιγα από συγκίνηση κι ευτυχία
…όταν στάθηκες μόνος σου στα ποδαράκια σου κι έκανες δειλά δειλά τα πρώτα σου βήματα κοιτάζοντάς με με χαρά
…όταν σε είδα να προσπαθείς να ζωγραφίσεις μια καρδιά για να μου τη χαρίσεις
…όταν αγκαλιάζεις προστατευτικά την αδελφούλα σου (κι ας τη μαλώνεις καμιά φορά… ξέρω ότι την αγαπάς…)
…όταν στη σχολική παράσταση, σήκωνες τα χέρια σου ψηλά και φώναζες “ΜΑΜΑ” για να σε καμαρώσω
…κάθε βράδυ που “σκαρφαλώνεις πάνω μου” για το βραδυνό μας φιλί και μου λες “ΜΑΝΟΥΛΑ Σ’ΑΓΑΠΩ”
…Και η “λίστα” αυτή δεν τελειώνει ποτέ!
Σ’ευχαριστώ ‘Αγγελέ μου…
Αν χωρούσα κι εγώ στο μικρό σου πλανήτη αν ζητούσες να `ρθω να μη σ’ έχει η λύπη
Τον παλιό μου εαυτό θα τον άφηνα πίσω τον κρυμμένο ουρανό της καρδιάς σου να ζήσω
Στο μακρινό σου το αστέρι να μου κρατάς σφιχτά το χέρι μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου
Αν ζητούσες να `ρθω στο μικρό σου τ’ αστέρι αν μπορούσα να δω της ψυχής σου τα μέρη
Θα νικούσα το εγώ που εδώ με κρατάει έναν κόσμο να βρω και τους δυο να χωράει
Στο μακρινό σου το αστέρι να μου κρατάς σφιχτά το χέρι μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου
