Η μυστηριώδης γοητεία του Survivor

Η σχέση μου με την τηλεόραση είναι με ελλειμματική, αλλά παρ` όλα αυτά απαιτητική. Έτσω κι αν δεν την παρακολουθώ, δεν μπορεί να παίζει ότι να `ναι. Δεν μπορώ για παράδειγμα να βλέπω πια του παλιούς αστέρες της τηλεόρασης, αυτούς που κυριάρχησαν στην δεκαετία του ενενήντα. Τους έχω προφανώς καταναλώσει τόσο πολύ, που δεν μπορώ να τους δω άλλο.

Η τηλεόραση έχει πρόβλημα αυτόν τον καιρό. Το Άλτερ δεν υπάρχει πια, το Μέγκα παίζει μόνο επαναλήψεις. Οι επιλογές είναι περιορισμένες. Έτσι συχνά όταν βρίσκομαι στο σπίτι τις βραδυνές ώρες, η τηλεόραση που την βλέπω και δεν την βλέπω είναι γυρισμένη στην επιτυχία της εποχής. Στο Survivor. Και σαν υπόκρουση στις ώρες που δουλεύω το Survivor είναι καλή παρέα. Τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν είναι φρέσκα. Δεν με κουράζουν. Όπως και τα παιχνίδια στα οποία αγωνίζονται. Τρέχουν πάνω στην άμμο, πηδάνε στο νερό, περνάνε διάφορα εμπόδια. Κάποιος, κερδίζει και κάποιος χάνει. Δεν με απασχολεί. Είναι μια παρέα χωρίς απαιτήσεις.

Σήμερα το πρωί όπως και άλλες φορές που δεν κατεβαίνω στο γραφείο, ήρθα και πάλι σ` ένα στέκι που έρχομαι συχνά και που επίσης δεν έχει απαιτήσεις. Δεν με απασχολεί κανένας , δεν απασχολώ κανέναν, μπορώ να κάνω την δουλειά μου με την ησυχία μου. Οι υπόλοιποι που έρχονται εδώ είναι όλοι γνωστοί μου ή και κάπως φίλοι μου. Είναι η άλλου είδους “υπόκρουση”. Δεν παρακολουθώ τις κουβέντες τους, όπως στο σπίτι δεν παρακολουθώ την τηλεόραση, παρά μόνο αποσπασματικά. Στις πρωινές τους κουβέντες οι φίλοι και γνωστοί συζητάνε για τα γεγονότα της εποχής. Κάποιες φορές τα πολιτικά και άλλες τα αποτελέσματα στο ποδόσφαιρο ή στο μπάσκετ. ΟΙ φίλοι και γνωστοί που βρίσκονταν σήμερα εδώ δεν ήταν νέοι. Ήταν όλοι πάνω από πενήντα. Η σημερινή τους κουβέντα μου έκανε εντύπωση. Συζήτησαν για λίγο για το χθεσινό παιχνίδι ανάμεσα στην Μπαρτσελόνα και την Γιουβέντους και λίγο ακόμη για το χθεσινό παιχνίδι του Ουμπιακού στο μπάσκετ. Μετά-κι αυτό δεν το περίμενα- άρχισαν να συζητάνε για το Survivor. Μου έκανε εντύπωση το πόσο ενημερωμένοι ήταν. ΌΠως και το ότι ενώ για τα άλλα χθεσινά αθλητικά γεγονότα η συζήτηση κράτησε δυο λεπτά, για το Survivor η συζήτηση κράτησε πάνω από μισή ώρα. Τα σχόλια τους για το παιχνίδι όμως τα έκαναν με την ίδια σοβαρότητα που κάνουν σχόλια για την πολιτική ή για το ποδόσφαιρο.

-Είδες; Συνέχεια προτείνουν τον Ντάνο, τον Γιώργο Αγγελόπουλο να βγει από το παιχνίδι, αλλά το κοινό δεν το βγάζει, τον θέλει το κοινό, γι αυτό που παρ` όλο που οι συμπαίκτες τους τον προτείνουν συνέχεια, αυτός είναι πάντα εκεί. 

-Ενώ την άλλη την Ευρυδίκη Βαλαβάνη, που ανήκει και στο αθλητικό τημ του Σκάι δεν την προτείνουν ποτέ. Αλλά κι αυτή “σκυλί” ε! Δεν χάνει αγώνισμα για αγώνισμα. Χθες που έπαιξε τέσσερις φορές, γιατί η άλλη η Νάργες δεν έπαιξε κέρδισε και τις τέσσερις.

– Αυτήν, την είδες πάλι;… την Λάουρα που έκανε πως φοβήθηκε τα ύψη!..και σήμερα έδειξαν κάτι φωτογραφίες της σε μια τσουλήθρα πενήντα μέτρα ύψος ή να παίζει σ` εκείνα τα τραινάκια στο Alou fan Park.

-Και η άλλη!..Είδες!… Η Ειρήνη Παπαδοπούλου, η τραγουδίστρια κι αυτή πολύ γυμνασμένη. Δεν έχανε κι αυτή, όταν έπαιζε. Αλλά αποχώρησε. Μόνη της.Ποιος ξέρει; Ίσως να είχε προβλήματα. Συγκινήθηκε κιόλας. Είχε δακρύσει όταν τους μιλούσε…. 

Όταν ένα τηλεοπτικό παιχνίδι έχει ξεπεράσει σε ενδιαφέρον, το ενδιαφέρον που έχουν οι ποδοσφαιρόφιλοι για το ποδόσφαιρο, αυτό σημαίνει ότι έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας.Έχουν γραφτεί πολλά για το Survivor, αυτήν την μοναδική τηλεοπτική επιτυχία, σε μια κατά τα άλλα ελάχιστα ενδιαφέρουσα τηλεοπτική χρονιά.

Όμως η απάντηση είναι απλή. Το Survivor είναι ένα καλό και ενδιαφέρον τηλεοπτικό προϊόν, με φρέσκα και ωραία πρόσωπα και επίσης δεν υπάρχει τίποτα άλλο ενδιαφέρον να δεις τηλεοπτικά. Επίσης όλα τα άλλα που συμβαίνουν είτε μας έχουν κουράσει, είτε είναι αδιέξοδα. Όπως η πολιτική κατάσταση. Έχει γίνει τόσο βαρετό το να ασχολείσαι με τον Τσίπρα, με την Κυβέρνηση, με την αξιολόγηση και με την πολιτική κατάσταση, που και να τα αναφέρεις μόνο, φέρνει πλήξη.

Πολλοί λένε ότι το Survivor είναι ένα ανούσιο παιχνίδι με ανούσια αγωνίσματα. Εξ ίσου ανούσιο όμως είναι και το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ, που το παρακολουθούν εκατομμύρια. Θεωρούμε το ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ φυσιολογικό, αλλά δεν πρόκειται παρά για μια μαζική εμμονική παράνοια. Τι κερδίζει ή τι χάνει ένα φίλαθλος-οπαδός όταν κερδίζει ή χάνει η ομάδα του; Τίποτα. Παρ` όλα αυτά εξακολουθούμε να θεωρούμε αυτήν την ταύτιση, φυσιολογική.

Και το ενδιαφέρον μας για μια κινηματογραφική ταινία το θεωρούμε φυσιολογικό. Αλλά στην ουσία πρόκειται για ένα “παραισθητικό¨προϊόν. Κάποιες δεκάδες ή και εκατοντάδες άτομα δούλεψαν για να κινηματογραφήσουν μεμονωμένες κινηματογραφικές σκηνές, που όταν μονταριστούν σωστά και κατάλληλα, φτιάχνουν ένα σύνολο που μερικές φορές μπορεί να μας συγκινήσει μέχρι δακρύων.

Ζούμε στην εποχή που είχε προβλέψει ο Άντυ Γουώρχολ όταν έλεγε πως”στο μέλλον όλοι θα είναι διάσημοι για 15 λεπτά”. Οι παίκτες του Survivor ζουν τα δικά τους λεπτά της διασημότητας που είναι πολύ περισσότερα από 15. `Όταν τελειώσει το παιχνίδι θα ξεχαστούν όπως και τόσοι άλλοι στο παρελθόν, εκτός από εκείνους που θα καταφέρουν να εκμεταλλευτούν σωστά την ευκαιρία που τους δόθηκε και να την μετατρέψουν σε κάποια καριέρα. Εξ άλλου μετά από λίγο το κοινό θα ασχολείται με τους παίκτες του επόμενου Survivor ή του X Factor ή όποιου άλλου καταφέρει να τραβήξει την προσοχή μας. Ζούμε και σε μια περίοδο που τα τηλεοπτικά και άλλα είδωλα έχουν παλιώσε,ι ή έχουν ξεπεραστεί και το τηλεοπτικό κοινό ζει με τη ανάγκη της συνεχούς ανανέωσης των “ειδώλων” του.

Πάνω από όμως το Survivor είναι μια δουλειά. Κάποιοι άνθρωποι, οι άνθρωποι του Σκάι στην συγκεκριμένη περίπτωση, επένδυσαν κάποια λεφτά σε μια επαγγελματική προσπάθεια. Ο σκοπός για να πετύχει η επένδυση ήταν να τραβήξουν όσο περισσότερο γίνεται το ενδιαφέρον του κοινού.

Και εφ` όσον το πέτυχαν, τελειώνει η συζήτηση…

Εξ άλλου και μόνο το ότι δεν αρέσει στον γνωστό για τις ομοφοβικές και άλλες ρατσιστικές απόψεις του Νίκο Νικολόπουλο, αποτελεί έναν καλό και αρκετό λόγο για να το παρακολουθεί κανείς…