Η «Θεία Δίκη» δεν είναι κάποια… συγγενής
Έκανα τόσα λάθη μαζεμένα και η αγαπημένη μου «Θεία Δίκη» με κρίνει όπως μου αξίζει ή μήπως είμαι απλά… «άτυχος» όπως δηλώνουν όλοι, κύριε Δικαστά;
Πόσες φορές οι άνθρωποι επικαλούνται τη Μοίρα, την Τύχη, την Γκαντεμιά, τα Άστρα, τα Θεία και οποιαδήποτε «ανώτερη δύναμη», η οποία θα μπορούσε είτε να τους βοηθήσει με κάποιο «φανταστικό» τρόπο είτε να τους παράσχει το κατάλληλο άλλοθι για να δικαιολογήσουν τα λάθη τους; Ρητορικό το ερώτημα…
Προσωπικά είμαι της άποψης πως εμείς οι ίδιοι ορίζουμε τη Μοίρα μας και όχι εκείνη εμάς. Οι επιλογές μας (σωστές ή λανθασμένες) καθορίζουν την πορεία της ζωής μας, είτε άμεσα είτε εν καιρώ. Καμία ανώτερη δύναμη δεν μπορεί να σε βοηθήσει, πάντα με την πρακτική έννοια της βοήθειας, όχι με την ψυχική. Αν δεν παλέψεις πρώτα εσύ ο ίδιος, τίποτα δεν θα σου χαριστεί (εξαιρείται η «χώρα των βυσμάτων», αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Επίσης, δεν γίνεται να πιστέψεις σε κάτι, αν δεν υπάρχει και απόδειξη της ύπαρξης του, ότι κι αν είναι αυτό, από τον Ε.Τ. τον εξωγήινο, μέχρι το φάντασμα της κυρα-Γιωργαινας που έκανε βόλτες στην πλατεία του χωριού κάθε βράδυ, σύμφωνα πάντα με έγκυρες πηγές…
Κι όμως υπάρχει μια μυστηριώδης ανώτερη δύναμη, μια μορφή δικαιοσύνης, που ακολουθεί κάθε άνθρωπο στην πορεία της ζωής του. Η «Θεία Δίκη» όπως την αποκαλούν πολλοί, είναι κάτι το παρεξηγημένο, καθώς ακούγεται εκδικητική, λόγω της συχνής χρήσης του όρου κυρίως μετά από βιβλικές καταστροφές. Ο καθένας μπορεί να την ερμηνεύσει όπως τον βολεύει, άλλωστε οι άνθρωποι αρέσκονται στο να βαφτίζουν ανάλογα με το συμφέρον τους καθετί αμφιλεγόμενο. Επίσης μπορεί και να εμπλουτιστεί με άλλες παρεμφερείς έννοιες. Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορεί να δοθεί συγκεκριμένος ορισμός για κάτι τόσο… αδιανόητο, άρα το μόνο που απομένει είναι να απαντήσω στο ερώτημα τι είναι για μένα η «Θεία Δίκη»…
Είναι το κορυφαίο δικαστήριο, με τους πλέον αμερόληπτους δικαστές και τις πιο αντικειμενικές αποφάσεις και ποινές. Εμείς το συνθέτουμε, εν αγνοία μας! Για κάθε καλή πράξη σου, προφανώς διατηρείς ακέραιο το τεκμήριο της αθωότητας σου, ενώ σε αντίθετη περίπτωση οι συνέπειες δεν θα αργήσουν να σε συναντήσουν, χωρίς όμως να υπερβούν την αρχική σου πράξη. Θα μου πείτε, είναι δυνατόν να πιστεύεις στα σοβαρά κάτι τέτοιο; Η απάντηση βρίσκεται στις επιλογές μας. Θυμηθείτε τι επιλέξατε να κάνετε την κρίσιμη στιγμή και ανάλογα με το αποτέλεσμα της επιλογής σας προφανώς αντίστοιχη ήταν και η μετέπειτα πορεία σας. Κι αν όχι ακόμη, σίγουρα δεν θα αργήσει να χαράξει την ανάλογη ρότα.
«Ότι δίνεις, παίρνεις», όπως συνηθίζω να λέω πιο… χειροπιαστά, καθώς, δεν είναι θέμα τύχης ή ατυχίας όταν για παράδειγμα επιλέξεις συνειδητά να κάνεις μια παράνομη πράξη. Αργά ή γρήγορα θα λογοδοτήσεις για αυτό ή απλά θα σε κυνηγάει αιώνια.
Αναρωτιόμουν λοιπόν γιατί ξεκίνησα να γράφω για αυτό το θέμα.. Α ναι… Επειδή «δικάζομαι» καθημερινά… Έκανα τόσα λάθη μαζεμένα και η αγαπημένη μου «Θεία Δίκη» με κρίνει όπως μου αξίζει ή μήπως είμαι απλά… «άτυχος» όπως δηλώνουν όλοι, κύριε Δικαστά;
Θα φανεί όταν έρθει η ώρα της ετυμηγορίας…
