ΚΑΤΑΛΑΓΗ. Μία κεντρική ιδέα με κυριεύει τον τελευταίο καιρό.

Τώρα που έχουμε φτάσει στον πάτο του βαρελιού, τώρα που η καταστροφή γύρω μας είναι κοντά στην ολοκλήρωση της, δεν έχει μεγάλη αξία (παρόλο που έχει νόημα) να συνεχίζουμε τον “εμφύλιο” πόλεμο, να αναζητούμε ευθύνες, να ονειρευόμαστε τιμωρίες και δικαίωση, ρεβάνς, όσο πόνο και θυμό να μας γεμίζουν οι ταλαιπωρίες και απώλειες που υφιστάμεθα.

Άλλωστε το έργο αυτό, της σύγκρουσης, παίχτηκε, με την “αντιμνημονιακή” υστερία, τους “αγανακτισμένους”, το Συριζανέλ και τον “Καίσαρα”. Και η κατάληξη ήταν να κυλήσει η κοινωνία μας ακόμα πιο βαθιά στο πηγάδι της πολύπλευρης κρίσης.

Η χώρα χρειάζεται να δημιουργήσει, πάνω στα αποκαϊδια, έναν νέο ενάρετο κύκλο στην οικονομία, ώστε να υπάρξει ένα νέο περιβάλλον ελπίδας. Για να συμβεί αυτό, είναι προϋπόθεση ένα ελάχιστο επίπεδο εμπιστοσύνης στην κοινωνία.

Έχουμε όλοι μερίδιο ευθύνης για να το πετύχουμε αυτό.

Χρειαζόμαστε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, μία εσωτερική συμφωνία ανάμεσα στις διάφορες κοινωνικές, αλλά και πολιτικές ομάδες, μία συμφωνία που θα μας επιτρέψει να κάνουμε με συναίνεση εκείνες τις αλλαγές στους θεσμούς μας που θα κάνουν την Ελλάδα ένα κανονικό Ευρωπαϊκό κράτος. Δεν θα το πετύχουμε αυτό πολεμώντας μεταξύ μας, σκιαμαχώντας πάνω στα παλιά πατήματα που έχουμε συνηθίσει μέχρι σήμερα.

Δεν σημαίνει αυτό να εγκαταλείψουμε την πολιτική αντιπαράθεση, κάθε άλλο. Απλά να δώσουμε μεγαλύτερη έμφαση στο “πολιτική” και λίγότερο στο “αντιπαράθεση”. Και να αναγνωρίσουμε σε “εαυτούς και αλλήλους” τις καλές προθέσεις…

Καταλαγή, μετριοπάθεια, σεβασμός στην αντίθετη άποψη, υπομονή, αισιοδοξία, σκληρή δουλειά, προσοχή στην δημιουργία κινήτρων ώστε να ωφελούνται οι πολλοί, υιοθέτηση των ξένων βέλτιστων πρακτικών, καθαρή ανάγνωση της περιρρέουσας πραγματικότητας, αυτά χρειάζονται πρώτα και κύρια όσοι θα προσπαθήσουν να “συνομιλήσουν”. Και κυρίως, υποχρεωτικά σε αυτήν την σκοτεινή φάση, αλτρουϊσμό.

Δεν χρειαζόμαστε τον πόλεμο. Αναζητούμε την συνεννόηση.

Είμαι αισιόδοξος. Η κοινωνία είναι εξουθενωμένη. Μπορεί να ξαναβρεί την ελπίδα στην συνεννόηση. Αν βαδίσουν αρκετοί αυτόν τον δρόμο, μπορούμε να δούμε θαύματα να γίνονται. 

Και τον Φοίνικα να αναγεννιέται.