Ο Φόβος και το Μίσος του Συριζαίου για την Αριστεία

Χθες σε κάποιο σημείωμα στην Καθημερινή βρήκα μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια. Έκανε λόγο για μια ανάρτηση που έκανε στο FB, ο ψυχίατρος Θεόδωρος Τριανταφύλλου, από την Θεσσαλονίκη, ο οποίος έγραφε : 

” Είδα ένα όνειρο χθες. Έκανα παρέλαση και στην εξέδρα των επισήμων καθόταν ο Βενεζουελάνος πρέσβης, ο Φώτης Κουβέλης και ο Χάρρυ Κλυνν. Καθώς πέρασα μπροστά τους με μούντζωσαν. Ταυτόχρονα από τα μεγάφωνα ακουγόταν η κλήρωση του Λαϊκού Λαχείου. Ξύπνησα κάθιδρος. Από κάτω περνούσε μια παρέα μεθυσμένων, που τραγουδούσαν ένα παλιό του Τσακνή, “πιο χαμηλά, πιο χαμηλά”. Ή μπορεί να το ονειρεύτηκα κι αυτό”.

Αν κανείς είναι εύστροφος μπορεί σε πέντε μόνο αράδες, να συμπεριλάβει τα δεδομένα μιας ολόκληρης περιόδου ή εποχής. Ασφαλώς η αφορμή για την ανάρτηση αυτή ήταν ένα ακόμα κατόρθωμα της Κυβέρνησης Τσίπρα, η αιφνιδιαστική με προεδρικό διάταγμα αλλαγή στον τρόπο που επιλέγονται οι σημαιοφόροι στις σχολικές παρελάσεις, όπου όπως αποφάσιε ο Υπουργός Παιδείας, την σημαία θα την κρατάνε πλέον όχι οι άριστοι μαθητές, αλλά όποιοι θα προκύπτουν με κλήρωση.

Αν και το θέμα δεν φαίνεται ίσως τόσο κρίσιμο, εντούτοις είναι αυτό το γεγονός που με το καλύτερο τρόπο εκφράζει την νοοτροπία συνολικά της ομάδας των ατόμων που κυβερνούν αυτή τη στιγμή. Όλη η νοοτροπία του Homo Syrizaious εκφράζεται επακριβώς από αυτή την λεπτομέρεια. Αυτό που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που κυβερνούν, είναι μια σαφής ιδεολογική-ψυχολογική τοποθέτηση. Είναι ο Φόβος και το Μϊσος που προκαλεί η Αριστεία. Αν και η Αριστεία δεν μπορεί να είναι ο μοναδικός αυτοσκοπός μας εν τούτοις είναι ο τρόπος που λειτουργούν όχι μόνο οι κοινωνίες και ο πλανήτης μας , αλλά και ολόκληρο το Σύμπαν. Πολύ περισσότερο η Εξέλιξη των Ειδών , όπως πρώτος την διετύπωσε στο περίφημο βιβλίο του ο Κάρολος Δαρβίνος. Αν η Φύση ακολουθούσε την νοοτροπία του Σύριζα και αντί να επιλέγει το καλύτερο, επέλεγε αυτό που θα προέκυπτε με κάποια κλήρωση, τότε είναι πιθανόν η ζωή πάνω στην γη, να μην είχε φτάσει ποτέ πέρα από το στάδιο που βρέθηκε η Αμοιβάς η Πρωτεύς (αν και πολλοί συνάνθρωποι μας δεν φαίνεται να έχουν προχωρήσει και πολύ πέρα από αυτό το στάδιο).

Για να κρίνουμε αν μια απόφαση είναι σωστή ή όχι, θα ήταν καλό να κάνουμε κάποιες αναγωγές. Ο λόγος που στα σχολεία ως τώρα επιλεγόταν ο καλύτερος μαθητής να κρατά την σημαία είναι καθαρά συμβολικός. Αφου σε αυτήν την ηλικία δεν υπάρχουν άλλα κριτήρια για να διαλέξουμε, επιλέγουμε τον καλύτερο στην “δουλειά” που κάνει. Η”δουλειά” που κάνει είναι η μάθηση. Επιλέγουμε λοιπόν το καλύτερο σ` αυτό και ο συμβολισμός που αντιλαμβάνονται τα ΄παιδιά έστω κι αν είναι μόλις δώδεκα ετών, είναι πως ο καλύτερος ηγείται. Η νοοντροπία του Συριζαίου, είναι να μην ηγείται ο καλύτερος αλλά να ηγείται όποιος βγει στην κλήρωση. Είναι μια νοοτροπία απλώς καταστροφική, όπως άλλωστε και η καλύτερη απόδειξη γι αυτό είναι οι συνεχέις ήητες αυτής της κυβέρνησης με όποιο θέμα κι αν καταπιάνεται.

Αν δεχτούμε αυτήν την νοοτροπία ως σωστή, τότε στο πόλεμο δεν θα έπρεπε να ηγείται ο καλύτερος στρατηγός, αλλά όποιος προέκυπτε με μια κλήρωση. Στα καράβια δεν θα έπρεπε καπετάνιος να είναι αυτός που έχει αποκτήσει αυτά τα προσόντα, αλλά κάποιος που θα προέκυπτε τυχαία από το πλήρωμα. Και στα αεροπλάνα δεν είναι αναγκαίο να οδηγούν οι πιλότοι, αλλά όποιος προέκυπτε με κλήρωση. Και στην κυβέρνηση δεν θα ήταν αναγκη να κυβερνά όποιο κόμμα κερδίζει τις εκλογές, αφού η κοινωνία το θεωρεί πρώτο κατάλληλο για την δεδομένη στιγμή, αλλά όποιο προέκυπτε από κλήρωση (θα μου πεις τι χειρότερο θα μπορούσε να προκύψει από αυτό που προέκυψε).

Είναι η νοοτροπία  μέτριων απέναντι στο καλύτερο. Είναι φυσικό οι μέτριοι να αποστρέφονται το καλύτερο και συνήθως να το μισούν. Δεν βγαίνουμε όλοι το ίδιο καλοί ή το ίδιο τυχεροί. Και η κοινή ζωή δημιουργεί αντιθέσεις που φτάνουν σχεδόν πάντα στο μίσος. Και τα λάθη που κάνουν οι ηγεσίες τα πληρώνουν οι επιλογείς. Είναι ακριβώς η Εξελικτική διαδικασία που ακολουθεί η φύση. Από τα λάθη μαθαίνεις.

Η επιλογή της κλήρωσης αντί για την Αριστεία είναι κατανοητή από αυτήν την ομάδα ανθρώπων. Μισούν έστω και τον συμβολισμό του καλύτερου. Και μπορεί η επιλογή της κλήρωσης να μοιάζει για κάποιους δημοκρατική. Αλλά είναι το τελείως αντίθετο. Είναι η επιλογή που τελικά θα καταστρέψει όχι μόνο τον καλύτερο αλλά και τον μέτριο. 

Είναι κατανοητό το μίσος του μέτριου για τον καλύτερο. Η ζωή είναι άδικη και το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνικής μάζας βρίσκεται στην θέση του αναξιοπαθούντος. Οπότε όλα αυτά γεννούν κοινωνικά μίση, την λεγόμενη “πάλη των τάξεων”. Αυτό ακριβώς εκμεταλλεύονται οι “αριστεροί” ηγέτες, που αναλαμβάνουν την εκπροσώπηση αυτής της μάζας που φυσιολογικά και δικαιολογημένα μισεί όποιον βρίσκεται σε καλύτερη θέση. Γι αυτό και με διάφορες κινήσεις ή εξαγγελίες ή πρακτικές αποφάσεις ευνοεί την ισοπέδωση προς τα κάτω. Από την ισοπέδωση προς τα κάτω όπως είναι φυσικό εξαιρούν μόνο τους ευατούς τους. Όπως στην περίπτωση του συμβούλου στρατηγικής Νίκου Καρανίκα που όσο ήταν στην απ` έξω θεωρούσε την “καριέρα χολέρα”. Πράγμα που το ξέχασε όταν άρχισε να παίρνει τον μισθό του. Για όλες τις ηγεσίες “αριστερές” η “δεξιές”, η εξουσία γίνεται το κίνητρο και η κυρίαρχη επιδίωξη.

Μια κοινωνία δεν μπορεί να πάει μακριά, όταν το μέλημα της είναι η ισοπέδωση προς τα κάτω, που δεν αποτελεί παρά μόνο μια πονηρή διέξοδο για όποια ομάδα κυβερνά. Μια μέτρια κυβέρνηση φοβάται και μισεί τους άριστους. Για αυτό και θα προτιμούσε να μην υπάρχουν άριστοι. Απλώς οι άριστοι την εκθέτουν και δυνητικά αποτελούν κίνδυνο.  Ένα μέρος της κοινωνίας αποδέχεται ευχάριστα την εξομοίωση του άριστου με το τυχαίο, γιατί συμβολικά ισοπεδώνει ολόκληρη την κοινωνία και έτσι εκτονώνεται το κοινωνικό μίσος για όσους ξεχωρίζουν και περνάνε καλύτερα. Κατανοητό. Και ίσως παρηγορητικό για κάποιο διάστημα για όσους υποφέρουν. Αλλά στο τέλος του δρόμου θα πέσουν όλοι μαζί στον γκρεμό.

Αυτή η κυβέρνηση έχει μια δυσκολία στο να μπορέσει να προβλέψει τις επιπτώσεις ππου έχει οποιαδήποτε κίνηση της. Γι αυτό και η διαπραγμάτευση του πρώτου επταμήνου κατέληξε σε ολοσχερή ήττα, γι αυτό και η επιδίωξη του Νίκου Παππά να φτιάξει άλλο τηλεοπτικό τοπίο κατέληξε σε άλλη μια ήττα. Δεν μπορείς να κάνεις σχεδιασμό με ότι θα ήθελες αγνοώντας την πραγματικότητα. Χρειάζεσια και plan b  και plan c και ό,τι άλλο χρειάζεται.

Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό δεν μπορεί να το σχεδιάσει ένα μέτριο μυαλό. Χρειάζεσαι τους καλύτερους.

Μια κοινωνία που αφήνει την κλήρωση να ρυθμίζει τις τύχες της, αργά ή γρήγορα θα πέσει.