Ο κανίβαλος μέσα μας
Αυτά που γράφτηκαν, γράφονται ή θα γραφτούν για την Αννυ και το σύντομο πέρασμά της από τη ζωή δεν θα τα διαβάσω. Ήταν πάντα δύσκολο αλλά από τότε που έγινα μητέρα έχει γίνει αβάσταχτο.
Ποιο το νόημα άλλωστε για όλες αυτές τις λεπτομέρειες που δεν ικανοποιούν κανέναν άλλο πέρα από τον κανίβαλο μέσα μας (και τα ΜΜΕ που διψάνε για views); Όχι απλώς δεν κερδίζεις απολύτως τίποτα, αλλά χάνεις και μικρά κομμάτια του εαυτού σου. Αυτά που έχουν μείνει ανέπαφα από τη γελοία πραγματικότητα που μας περιβάλει. Από τα μικρά κι ασήμαντα που μάθαμε να θεωρούμε σημαντικά. Και που ώρες ώρες χρειάζεται τέτοιας εκκωφαντικής φρικαλεότητας συμβάντα για να αναδείξουν το ανθρώπινο από το απάνθρωπο.
Ένα πράγμα αξίζει να κρατήσει κανείς από αυτή τη δυσωδία. Η Αννυ έκλαιγε, φώναζε, ούρλιαζε, μην αντέχοντας το δυσανάλογο βάρος αυτών των γονιών στις μικρές πλατούλες της. Οι γείτονες άκουγαν αλλά δεν μιλούσαν. Σαν να την έχω μπροστά μου την εικόνα: «Οι Βούλγαροι πάλι σαπίζουν το παιδί τους στο ξύλο», λέει δήθεν ανήσυχος ο γείτονας και μετά κλείνει το φως στο κομοδίνο και πέφτει για ύπνο.
Όταν ακριβώς φώναζε, με τον δικό του τρόπο, ο Βαγγέλης Γιακουμάκης, σε μια άλλη περίπτωση που επίσης «σόκαρε το πανελλήνιο» και μετά ξεχάστηκε, όπως άλλωστε θα ξεχαστεί σύντομα κι αυτή η ιστορία. Κι αυτόν τον άκουγαν, υποτίθεται, αλλά κανείς δεν τον άκουσε αληθινά.
Ας μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας να γίνει ο γείτονας, ο φίλος, ο αδελφός, ο περαστικός που είδε, άκουσε, αλλά δεν έκανε τίποτα. Ας μιλήσουμε. Ας πράξουμε. Ας μην αφήσουμε τον κανίβαλο μέσα μας να πνίξει τον άνθρωπο. Γιατί ο κανίβαλος γιγαντώνεται και ο άνθρωπος γίνεται ανθρωπάκος.
