O Τσίπρας δεν είχε υπολογίσει τον Τραμπ

Εδώ και μερικές μέρες βρισκόμαστε πάλι μπροστά σε μια επανάληψη της αρχικής στρατηγικής Τσίπρα. εκείνης που τον είχε φέρει στην εξουσία πριν δυο χρόνια, που συνεχίστηκε στο καταστροφικό πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης του, που κατέληξαν στο δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015, στα Capital Conrols και στο τρίτο Μνημόνιο. Και σε ένα αχρείαστο “φέσι” περίπου 85 δις ευρώ. Αυτό μας κόστισε η υπερήφανη πολιτική του Αλέξη Τσίπρα. 

Εδώ και περίπου 70 χρόνια η πολιτική της Αριστεράς,διαμορφώνεται, βάσει ενός ιστορικού κόμπλεξ. Ότι για όλα όσα μας συμβαίνουν φταίνε οι “κακοί” ξένοι, αυτοί που συνωμοτούν συνεχώς εις βάρος μας γιατί δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν. Έτσι η βασική πολιτική κατεύθυνση όλων των “αριστερών” κομμάτων ήταν το να απεμπλακούμε από κάθε ξένη συμμαχία και να τραβήξουμε μόνοι μας τον δρόμο μας. Στην πραγματικότητα το ζητούμενο ήταν να απεμπλακούμε από κάθε ξένη “δυτική” συμμαχία, ώστε να εμπλακούμε σε κάποια “ανατολική” συμμαχία. Δηλαδή την Σοβιετική Ένωση και το σύμφωνο Βαρσοβίας.

 Όταν η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε εξ αιτίας των αδυναμιών της κομμουνιστικής οργάνωσης της οικονομίας να παράγει πλούτο, η “αριστερή” σκέψη στην Ελλάδα, παρέμεινε εγκλωβισμένη στα παλιά της δεδομένα. Χρειάζεται και κάποιο IQ για να μπορείς να καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος αλλάζει.

Η ρητορική του Σύριζα και του Αλέξη Τσίπρα ήταν βασισμένη σε αυτήν την νοοτροπία. Οι κακοί ξένοι που θα τους στέλναμε στα σπίτια τους με ένα “Go back κυρία Μέρκελ” , με τα μνημόνια που θα σκίζαμε, με του “γερμανοτσολιάδες” και άλλα φαιδρά. Ο Αλέξης Τσίπρας έγινε επίσης ένας καλός και υπάκουος “γερμανοτσολιάς” για να χρησιμοποιήσω την ρητορική τους. Όπως λένε και στα καφενεία  “έξω από το χορό, πολλά τραγούδια λες”..

Αυτό φυσικά είχε και το κόστος του. Έτσι η πολιτική Τσίπρα έφερε ένα αναμενόμενο κατρακύλισμα του Σύριζα στις δημοσκοπήσεις και τα ίδια και χειρότερα έπαθε η δημοτικότητα του ίδιου του Τσίπρα.

Και έτσι φτάσαμε στην εντελώς αχρείαστη εξαγγελία του Τσίπρα για την ενίσχυση των χαμηλοσυνταξιούχων, λίγο πριν καταφέρει να φτάσει σε μια κάποια συμφωνία και σε ένα κλείσιμο της αξιολόγησης που θα οδηγούσε και σε μια καλή χρηματοδότηση της οικονομίας. Αλλά όπως και κάθε “αριστερός” που σέβεται τον εαυτό του ο Τσίπρας έχει σαν πρώτη έγνοια την δική του επιβίωση και του κόμματος του παρά την πορεία της οικονομίας. Έτσι αποφάσισε την προκλητική εξαγγελία του γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι αυτή η κίνηση θα εξόργιζε τους δανειστές και τους εκπροσώπους τους στην Ευρωπαϊκή Ένωσηκαι μόνο για τον λόγο ότι δεν συνεννοήθηκε πρώτα μαζί τους . Και συγχρόνως θα έφερνε σε κάποια αμηχανία την Νέα Δημοκρατία.

Είναι μάλλον σίγουρο ότι ο Τσίπρας θα είχε εξασφαλίσει την συγκατάθεση των θεσμών, αν απλώς είχε συνεννοηθεί μαζί τους προηγουμένως. Αλλά το ζητούμενο δεν ήταν αυτό. Το ζητούμενο ήταν να φτιάξει πάλι μια “ηρωική” ιστορία με “κακούς” ξένους και τους εντόπιους “συνεργάτες” τους, υπολογίζοντας ότι έτσι θα πλήξει την Νέα Δημοκρατία.

Δεν έχει βέβαια λάβει υπ` όψη του μερικά βασικά δεδομένα. Το ότι ο ιδιος και οι πρακτικές του έχουν γίνει πια γνωστές και “διάφανες”. Οπότε απομένει να δούμε τι οφέλη θα μπορούσε να του φέρει στο εσωτερικό η “πανούργα” στρατηγική του. Για την ώρα τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Μια δημοσκοπική ωφέλεια γύρω στο 1,5% . Τόσο μειώθηκε η διαφορά του από την Νέα Δημοκρατία.

Δεν έχει λάβει όμως υπ` όψη του το σκηνικό που έχει διαμορφωθεί στην Ευρώπη. Με την Γερμανία και την Γαλλία σε προεκλογική περίοδο, κανείς δεν έχει πια ούτε την διάθεση, ούτε τον χρόνο να ασχολείται με τον Τσίπρα και με τα προσωπικά του προβλήματα. Και όταν χρωστάς είναι καλό να ξέρεις και από ποιους δανείζεσαι. Και να υποθέτεις ότι μπορεί να είναι και πιο έξυπνοι από σένα. Θα ήταν και δύσκολο να βρεθεί και κάποιος λιγότερο έξυπνος από τον Τσίπρα εδώ που τα λέμε.

 Και έτσι το πιθανότερο αυτή η τόσο πρωτότυπη στρατηγική του να του βγει τελικά μπούμερανγκ.

Ο Τσίπρας δεν είχε όμως υπολογίσει κάτι ακόμη πιο βασικό. Και θα ήταν καλό να το λάβει υπ` όψη του. Ότι στην Αμερική από τις 21 Ιανουαρίου θα αναλάβει Πρόεδρος ο Ντόναλντ Τραμπ. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Spiegel μια από τις πρώτες κινήσεις του Τραμπ θα είναι να αποσύρει το ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα.

Το ΔΝΤ διστάζει» είναι ο τίτλος άρθρου στο περιοδικό Der Spiegel, στο οποίο ο αρθρογράφος τοποθετεί την απόφαση του Ταμείου για το αν θα συμμετάσχει στο τρίτο πρόγραμμα την ερχόμενη άνοιξη. 

«Ο κύριος λόγος είναι η επικείμενη ανάληψη των καθηκόντων από τον νεοεκλεγέντα Ντόναλντ Τραμπ τέλος Ιανουαρίου» εξηγεί. «Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εμφανίζεται όλο και πιο επιφυλακτικό στο να πάρει απόφαση πριν εξοικειωθεί με τα καθήκοντά της η νέα αμερικανική κυβέρνηση. Οι ΗΠΑ διαθέτουν το μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής και μπορούν να μπλοκάρουν κάθε απόφαση. Λόγω του σκεπτικισμού που έχει εκφράσει ο Τραμπ απέναντι στους διεθνείς οργανισμούς και τις πολυμερείς συμφωνίες, οι εκπρόσωποι των θεσμών, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο να απορρίψει ο νέος πρόεδρος τη συμμετοχή του Ταμείου στο τρίτο πακέτο διάσωσης. Μέχρι στιγμής οι αναπτυσσόμενες και χώρες με αναδυόμενες οικονομίες βλέπουν με σκεπτικισμό την ενεργοποίηση του Ταμείου στην Ελλάδα με το επιχείρημα ότι η Ευρώπη είναι αρκετά πλούσια για να λύσει μόνη της το πρόβλημα». 

«Μια τέτοια εξέλιξη», συνεχίζει ο γερμανός αρθρογράφος, «θα δημιουργούσε πρόβλημα στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, διότι το γερμανικό κοινοβούλιο μόνο υπό την προϋπόθεση συμμετοχής του ΔΝΤ θα εγκρίνει νέα βοήθεια προς την Ελλάδα. Η ελληνική κυβέρνηση χρειάζεται ρευστό τον επόμενο Ιούνιο για να πληρώσει την επόμενη δόση» καταλήγει.

Μια τέτοια πιθανότητα στερεί από την ελληνική πολιτική σκηνή ένα διαχρονικό “δράκο”. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει υπάρξει για την ελληνική πολιτική σκηνή ο “μπαμπούλας” που έδινε όμως και μια καλή δικαιολογία για τις ελληνικές αστοχίες. Γιατί μπορεί κατά καιρούς οι συνταγές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να είχαν λάθη και αστοχίες. Αλλά τα προβλήματα τα δημιουργούσε κατά κύριο λόγο η ίδια η διάρθρωση της ελληνικής οικονομίας και οι αδυναμίες του πολιτικού συστήματος να κάνουν πραγματικές μεταρρυθμίσεις, εξ αιτίας της πελατειακής βάσης των κομμάτων.

Εκείνο που θα έπρεπε να καταλάβει τόσο ο Τσίπρας, αλλά και όποιος άλλος τυχόν κυβερνήσει, είναι ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει διεθνώς και δεν είναι όπως ήταν το 2010, ούτε και σε όλο το άλλο διάστημα από τότε μέχρι τώρα. Τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ευρωπαίοι έχουν να λύσουν τα δικά τους σοβαρά προβλήματα και η διαχρονική ανωριμότητα της ελληνικής πολιτικής σκηνής δεν τους πολυενδιαφερει σ` αυτήν τη φάση.

Και ότι είναι πολύ πιθανό στους επόμενους μήνες να ακούσουμε την φράση: “Η Πόρτα είναι Ανοιχτή”.