Όσα χρόνια και να περάσουν, η παιδική μου καρδιά θα παραμείνει ίδια…

 Με το απαιτητικό παιδικό πρόγραμμα που περιλαμβάνει παιχνίδι, διάβασμα, μπάνιο, τάισμα, αγκαλιές και νανουρίσματα, κάθε μέρα μου περνάει τόσο γρήγορα. Η αλήθεια είναι ότι τα χρόνια κυλούν με τέτοιο ρυθμό που δεν προλαβαίνεις καλά καλά να το συνειδητοποιήσεις.

“Μαμά πότε θα σβήσουμε τα κεράκια στην τούρτα σου;” με ρώτησαν με μια φωνή – ύστερα από ψιθύρους κάποιων λεπτών ο ένας στο αυτί του άλλου- τα πιτσιρίκια μου… “Μόλις σε πάρω από το σχολείο, αύριο..” απάντησα στο αγόρι μου… “Γιορτάζουμε κι εμείς! Ναιιιιι;” είπε με νάζι η κορούλα μου…

Λίγα λεπτά αργότερα, είχαν παραδοθεί στην αγκαλιά του Μορφέα κι εγώ έμεινα εκεί, να τα χαζεύω συντροφιά με τις σκέψεις μου… Αύριο, λοιπόν, είναι τα γενέθλιά μου… Περίεργη μέρα… Χαρούμενη αλλά και με πολλές σκέψεις… Κάποτε κρατούσα σφιχτά πάνω μου την κούκλα μου… Από τη στιγμή όμως που ήρθαν στη ζωή μου τα παιδιά μου, η αγκαλιά μου είναι “γεμάτη” …  Πολλά έχουν αλλάξει, εκτός από την παιδική μου καρδιά, που παραμένει ίδια όσα χρόνια και να περάσουν…

Συνήθως ο καθένας μας εύχεται διάφορες επιθυμίες του να πραγματοποιηθούν με κάθε αλλαγή του χρόνου, κάθε φορά που γιορτάζει…

Φέτος, μαζί με την ευχή μου να έχουμε η οικογένειά μου κι εγώ, υγεία και ψυχική ηρεμία, νιώθω πως θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Θεό, στη ζωή για όλα όσα όμορφα μου έχει δώσει… Μπορεί να επικεντρώνομαι καμιά φορά στις δυσκολίες και στα εμπόδια που έρχονται στο δρόμο μου, όμως είμαι ευγνώμων για τη δύναμη που βρίσκω να τα αντιμετωπίσω. Ξεχνάμε να πούμε “ευχαριστώ”για τα “καλά” που έχουμε... Κι είναι όμορφο να το λέμε…

Θα ήθελα να μοιραστώ με όσους τυχαίνει να με διαβάζουν, το κείμενο που είχα γράψει δυο χρόνια πριν, τέτοια μέρα. Ίσως κάπου, ανάμεσα στις σκέψεις μου, βρείτε τον εαυτό σας…

                                                                                             23 Ιανουαρίου 2017

Η μέρα που ήρθα στον κόσμο…

Καθημερινά ετοιμάζω αφιερώματα για διάσημα πρόσωπα και γράφω για τη ζωή τους. Σήμερα, την ημέρα των γενεθλίων μου, σκέφτηκα να πρωτοτυπήσω και να σας μιλήσω για εμένα και για εκείνη τη χιονισμένη μέρα που ήρθα στον κόσμο.

 Στα χέρια μου κρατώ ένα μικρό θησαυρό… Είναι το ημερολόγιο που έγραψε η μανούλα μου για τη γέννησή μου και για τα στάδια μέχρι τον πρώτο μου χρόνο. Τα φύλλα του έχουν πια αλλάξει χρώμα… Ένδειξη ότι πέρασε  αρκετός καιρός από τότε…

Οι γονείς μου περίμεναν τον ερχομό μου πως και πως… Ήθελαν πολύ ένα κοριτσάκι… Τους έκανα, λοιπόν, τη χάρη… Γεννήθηκε, λοιπόν, … “ένα ροδαλό κοριτσάκι με πολλά μαλλάκια και φουσκωτά χειλάκια. Τα χαρακτηριστικά σου είναι τόσο αρμονικά φτιαγμένα, λες και είναι ζωγραφιστά. Είσαι το κοριτσάκι μου. Ένα τόσο δα πλασματάκι 3,5 κιλών και 57 πόντων που μαζί σου έφερες την ευτυχία όλου του κόσμου. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια αυτό που νοιώθω για εσένα. Από τη στιγμή που σε πήρα στην αγκαλιά μου αναρωτήθηκα τί νόημα είχε η ζωή μου πριν γίνω μαμά. Ανασαίνω από την ανάσα σου, ζω για εσένα. Καθώς προσεύχομαι την ώρα που κοιμάσαι, στο μυαλό μου η μία σκέψη διαδέχεται την άλλη. Εύχομαι να μπορέσω να σου προσφέρω όλα όσα χρειάζονται για να γίνεις σωστός άνθρωπος. Θέλω να είσαι γερή, ευτυχισμένη, καλότυχη και να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπούν πραγματικά… Δεν θα σου μιλήσω για εμένα- προτιμώ να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα όταν μεγαλώσεις. Θα σου πω όμως πως είσαι τυχερή που έχεις αυτόν τον πατέρα.” είναι ένα μικρό απόσπασμα από όλα όσα γράφει η μαμά μου στο ημερολόγιο της για εμένα…

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα με πιάνει μια γλυκιά μελαγχολία και νοσταλγία για εκείνα τα γενέθλια που επικρατούσε ένας όμορφος συνωστισμός από αγαπημένα μου πρόσωπα, που βρίσκονταν στο σπίτι για να μου ευχηθούν… Μπαμπάς, παππούς, γιαγιά, θείες, θείοι… ήταν όλοι εκεί…Τώρα πια μετράω “απουσίες” κι άδειες καρέκλες… Είναι φορές που σκέφτομαι πως αν είχα μιαν ευχή που θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, θα ήταν να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω έστω για λίγο. Για μια μέρα μόνο… Θα είχα τόσα να τους πω… Και τί δεν θα έδινα ν` ακούσω για ακόμα μια φορά την ιστορία εκείνης της μέρας που ήρθα στον κόσμο… Καθένας τους, την έλεγε με το δικό του μοναδικό τρόπο, έχοντας όμως ένα κοινό… Την αγάπη τους για εμένα… Μου λείπουν όλοι πολύ… Κι αυτή τη μέρα περισσότερο…

Ευγνωμονώ όμως το Θεό, την τύχη, που όλοι αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι που έχουν “φύγει”, ήταν κάποτε εδώ για εμένα. Και από εκεί ψηλά ξέρω πως  “παρεμβαίνουν” καμιά φορά, γιατί η αγάπη ό,τι και να συμβεί, δεν χάνεται ποτέ… Δεν θέλω να με πιάσει συγκίνηση πάλι και με αυτά που γράφω θα ξαναμπώ στην ίδια παγίδα που μπαίνω κάθε φορά…

Ο χρόνος πάντα κάτι παίρνει αλλά και κάτι δίνει… Και τα τελευταία χρόνια μου έδωσε δυο υπέροχα παιδιά- το γιο μου και την κόρη μου. Τώρα πια, μπορώ να διηγούμαι σε εκείνα ,τη δική τους μέρα που ήρθαν στον κόσμο. “Μαμά θα χωρέσουν όλα τα κεράκια στην τούρτα σου;” με ρώτησε το αγοράκι μου. Απόδειξη ότι για εκείνον είμαι τοοοοόσο μεγάλη…

Αλήθεια, τί σημαίνει να προσθέτεις κάθε χρόνο τέτοια μέρα ένα ακόμα κεράκι στην τούρτα;

Για εμένα ο χρόνος είναι σχετικός… Είναι φορές που οι δυσκολίες και τα προβλήματα που έχω αντιμετωπίσει, με έχουν κάνει να νιώθω τόσο απίστευτο “βάρος”, σαν να έχω όλες τις δεκαετίες του κόσμου στην πλάτη μου… Κι άλλες φορές νιώθω τόσο όμορφα κι ανάλαφρα σαν να βγήκε η μικρή Μανταλένα από τις φωτογραφίες των παιδικών ή εφηβικών της χρόνων. Έχω πειστεί πια, ότι την πραγματική μας ηλικία δεν μπορεί να την ορίσει καμιά ληξιαρχική πράξη γέννησης. Γιατί ο χρόνος ο αληθινός, βρίσκεται στο ρολόι της ψυχής μας και όχι στα ρολόγια τοίχου.

Εύχομαι να μεγαλώνω…όμορφα, γλυκά, να ζω τις χαρές της ζωής και να έχω δίπλα μου όσους αγαπώ και με αγαπούν αληθινά…

Χρόνια μου πολλά και καλά!