OPINION

Την ώρα που στα Grammy η παγκόσμια ποπ σκηνή φώναζε “ICE OUT” απέναντι στο φόβο και τον αυταρχισμό, η Κίμπερλι Γκίλφοιλ «σέρβιρε» διπλωματία στα μπουζούκια.

Ναρκισσιστές ηγέτες. Γιατί, ακόμα και σήμερα, εμπιστευόμαστε ανθρώπους που κοιτούν μόνο τον εαυτό τους. Ίσως επειδή, σε περιόδους αβεβαιότητας, η αυτοπεποίθηση –ακόμα κι όταν είναι κενή ή ιδιοτελής– μοιάζει πιο καθησυχαστική από την ειλικρινή παραδοχή της πολυπλοκότητας

Οι πρόσφατες εξελίξεις έκαναν πάλι επίκαιρο το Διεθνές Δίκαιο, το οποίο είναι κάτι σαν το Άγιο Πνεύμα. Πολλοί πιστεύουν ότι υπάρχει αλλά κανείς δεν μπορεί να το δει

Αν νομίζει κάποιος ότι η Μαρία Καρυστιανού μίλησε για τις αμβλώσεις με αυτό τον τρόπο επειδή απλά της «ξέφυγε» είτε την υποτιμά είτε  αφήνει το συναίσθημα να θολώνει την κρίση του.

Όταν φτάνεις σε σημείο να μιλάς με καλή σου φίλη και τη συζήτηση να μονοπωλεί η θέση στην οποία βρίσκεται ο Νίκος Ανδρουλάκης, ή είσαι ανέμελα τρισευτυχισμένος ή έχεις χάσει κάτι στο σενάριο. Μέχρι να κάνω μια ενδοσκόπηση, στο μυαλό μου τριγυρνάει η φιγούρα του στριμωγμένου στα σκοινιά Ανδρουλάκη και η φράση Rope-a-Dope. Επίτρεψέ μου […]

Όσον αφορά αυτό το old money που πολυακούγεται τελευταία… Η αληθινή ισχύς δεν κάνει θόρυβο, δεν ζητά επιβεβαίωση και δεν εξηγείται σε captions

Όταν η εικόνα εκπέμπει προνόμιο και εξουσία, κανένα κάλεσμα για δικαίωση δεν μπορεί να πείσει. Η κάθαρση δεν συμβαδίζει με σύμβολα πλούτου και η κοινωνία το ξέρει

Ιστορίες οδηγικής τρέλας σε μια Αθήνα που πνίγεται.

Καλή χρονιά δεν είπαμε.

Πέντε γυναίκες δεν γύρισαν σπίτι τους από τη βάρδια και αυτό δεν είναι «ατύχημα»