Paul Hassing: Ο δικός μου παράδεισος με ηρεμεί, διώχνει το φόβο μου για το θάνατο και με κάνει να εκτιμώ περισσότερο τη ζωή…

Στον απόηχο του θανάτου αγαπημένων προσώπων – περισσότερο ή λιγότερο «ανώνυμων»- συχνά ακούγονται διάφορα σχόλια για τις αιτίες και τις συνθήκες που «έφυγαν». Συμφωνώ πως καλό είναι να γνωρίζουμε τα παραπάνω,  γιατί κάποιες περιπτώσεις πρέπει να λειτουργούν σαν παράδειγμα προς αποφυγή για τους νεότερους. Όπως η ιστορία  του Τζορτζ Μάικλ που οδηγήθηκε στο τέλος από τον εθισμό στην ηρωίνη , το αλκοόλ, την κατάθλιψη, τις θεραπείες απεξάρτησης.

Όταν όμως κάποιον άνθρωπος φεύγει από τη ζωή, δεν νομίζω πως όλα αυτά έχουν ιδιαίτερη σημασία, τελικά. Είναι ένα γεγονός που δυστυχώς όσο και να το αναλύσουμε δεν αλλάζει. Ίσως, θα έπρεπε να ενδιαφερθούμε για το τί συμβαίνει αφού κάποιος «φύγει». Πού «πηγαίνει» άραγε;

Οι απόψεις για το τί γίνεται από εκεί και πέρα, είναι πολλές. Κάποιοι πιστεύουν ότι υπάρχει μετά θάνατον ζωή στον παράδεισο ή στην κόλαση, ανάλογα με τον καλό ή κακό τους βίο. Άλλοι έχουν την πεποίθηση ότι οι νεκροί ξαναγεννιούνται ως διαφορετικές μορφές ζωής. Και άλλοι θεωρούν ότι με το θάνατο τελειώνει η ύπαρξη των ανθρώπων, απορρίπτοντας έτσι τις θρησκευτικές αντιλήψεις. Δεν θα αναφερθώ στο τί λέει η Αγία Γραφή γιατί οι περισσότεροι, άλλωστε, λίγο – πολύ γνωρίζουμε.

Πρόσφατα διάβασα ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον κείμενο του συγγραφέα Paul Hessing που μιλά για τη ζωή μετά το θάνατο. Περιγράφει πώς εκείνος φαντάζεται το δικό του παράδεισο απατώντας σε διάφορα ερωτήματα, όπως: «Πώς κερδίζει κανείς πρόσβαση στον παράδεισο», «πώς αντιμετωπίζει το πένθος στον παράδεισο», «πώς μπορεί να είναι καλά σε ένα μέρος με τόση πολυκοσμία» και πολλά άλλα…

Αλήθεια, εσείς έχετε αναρωτηθεί πώς μπορεί να είναι; 

 Είτε ναι, είτε όχι, αξίζει να διαβάσετε το κείμενο που ακολουθεί…

O δικός μου Παράδεισος δεν είναι ο καθολικός Παράδεισος… Είναι μία σύνθεση από στοιχεία πολλών δογμάτων, συνδυασμένα με επιθυμίες και φαντασία. Η δημιουργία του μου πήρε τρία χρόνια και τώρα πια τον έχω μαζί μου πάντα. Με ηρεμεί, διώχνει το φόβο μου για το θάνατο και με κάνει να εκτιμώ περισσότερο τη ζωή. Υποθέτω ότι αξίζει να τον περιγράψω προτού πεθάνω.

Πώς κερδίζει κανείς πρόσβαση στον Παράδεισο;

Ο δρόμος για τον Παράδεισο είναι η λογική. Όσοι ζουν λογικά απολαμβάνουν λογική μεταχείριση όταν πεθάνουν. Αυτό είναι δίκαιο, αφού η λογική σπάνια επιβραβεύεται στη ζωή. Η λογική δεν ισοδυναμεί με τη μετριότητα. Είναι μια αρετή προσιτή τόσο στον άναρχο μποέμ, όσο και στο στέλεχος εταιρείας. Σημαίνει να δίνεις δίκαιες ευκαιρίες. Σημαίνει να διανύεις τη ζωή σου χωρίς να χειρίζεσαι άδικα άλλους ανθρώπους ή το περιβάλλον. Σημαίνει να είσαι καταδεκτικός, εργατικός, ειλικρινής, γενναιόδωρος, θετικός και ευγνώμων – όχι όλη την ώρα, αλλά όπου είναι εφικτό και ανάλογα με τις εκάστοτε δυνατότητες. Λίγοι μπορούν να ταυτιστούν με μάρτυρες και αγίους. Ο κόσμος είναι καλύτερος όταν κατοικείται από λογικούς ανθρώπους, παρά όταν υπάρχει ένας τέλειος άνθρωπος για κάθε χίλιους μαλάκες. Η λογικότητα δέχεται λύτρωση, καθώς είναι λογικό να υποθέσουμε ότι η καταστροφική συμπεριφορά μπορεί να αντισταθμιστεί αναδρομικά με εποικοδομητική συμπεριφορά. Ο βασικός κανόνας είναι να μην υπερ-αποζημιώνεις. Και δεδομένης της αβεβαιότητας της ζωής, είναι καλύτερο να διορθώνεις το συντομότερο δυνατόν. Όσοι ριψοκινδυνεύουν είναι λογικοί, γιατί αυτοί θα έχουν μια δίκαιη ευκαιρία.

Πώς αντιμετωπίζει κανείς το πένθος στον Παράδεισο;

Οι περισσότεροι νεκροί, όταν φτάνουν στον Παράδεισο, γαλουχούν τα εξοντωτικά συναισθήματα απώλειας – και για τις δικές τους ζωές και για τους ανθρώπους και τα πράγματα που άφησαν πίσω. Τα συναισθήματα ανακουφίζονται με τον Κανόνα Ελαστικού Χρόνου. Στον Παράδεισο ο χρόνος είναι εύπλαστος. Ολόκληρες δεκαετίες μπορούν να συμπιεστούν σε μερικές στιγμές. Οι περισσότεροι φρέσκοι νεκροί προτιμούν να πηδήξουν μπροστά γύρω στα 80 χρόνια. Ως αποτέλεσμα, επανασυνδέονται με τα αγαπημένα τους πρόσωπα μόλις λίγη ώρα αφού έχουν φτάσει και αυτά στον παράδεισο. Ανάμεσα σε οικογένεια και φίλους είναι ευκολότερο να εξοικειωθούν με τα γεγονότα. Για άλλους, η διαδικασία του πένθους είναι πολύ σημαντική και έτσι δεν προβαίνουν σε βιασύνες. Στωικά αφήνουν το χρόνο να περάσει σε κανονική ταχύτητα, περιμένοντας τους δικούς τους να έρθουν ένας ένας. Αλλά ακόμη και για τους πουριτανούς, η θλίψη υποχωρεί ταχύτερα στον Παράδεισο από ό,τι στη γη. Σε μεγάλο βαθμό αυτό οφείλεται στην εκπληκτική ποικιλία συναρπαστικών δραστηριοτήτων που προσφέρονται εκεί.

  Πώς αποφεύγει κανείς τη βαρεμάρα όταν είναι αθάνατος;

  Η είσοδος στον Παράδεισο καθιστά τη θεοποίηση αναγκαία, αλλά η αθανασία δεν είναι διασκεδαστική αν δεν υπάρχει κάτι να κάνεις. Ευτυχώς, το εκπαιδευτικό σύστημα του Παραδείσου είναι ό,τι πιο εκλεπτυσμένο και ευέλικτο υπάρχει και επειδή ο άνθρωπος ενθουσιάζεται με καινοτομίες, λίγοι είναι αυτοί που του αντιστέκονται. Το σύστημα κάνει την πραγματικότητα να μοιάζει με πεντοβόλα. Χρησιμοποιεί το σύμπαν ως σκηνικό και το χρόνο ως ένα από τους αμέτρητους αριθμούς παραμέτρων. Είναι η μητέρα όλων των role playing παιχνιδιών. Η περιγραφή αυτή φυσικά έχει ψεγάδια, αφού ό,τι συμβαίνει στο σύστημα είναι πραγματικό. Εν ολίγοις, επιτρέπει στον αθάνατο να πάρει οποιαδήποτε μορφή, σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή και περίοδο, σε οποιοδήποτε μέρος, με οποιονδήποτε βαθμό επίγνωσης και δύναμης. Η φοβερή δύναμη του συστήματος εξηγείται καλύτερα με ένα παράδειγμα: Μια αθάνατη συζητά με φίλους ενώ πίνουν καφέ… Προκύπτει μια διαφωνία όσον αφορά τη δεξιότητα πλοήγησης του λαυσιανού άλμπατρος. Αντί να το ψάξει παραπάνω, η γυναίκα αποφασίζει ότι προτιμά να βιώσει την εμπειρία ως θαλασσοπούλι από πρώτο χέρι. Επιλέγει να επιστρέψει στη γη τον 16ο αιώνα ως νεογνό στο Πράσινο Ακρωτήρι, θέτει σε εφαρμογή την επίγνωση της κατάσταση, αλλά δεν προσφέρει στον εαυτό της καμία εξωτερική δύναμη. Οι εβδομάδες περνούν ενώ η γυναίκα είναι το άλμπατρος. Μόνο όταν πετάξει από τη φωλιά συνειδητοποιεί ότι είναι πνεύμα που έχει επιστρέψει. Τώρα μπορεί πράγματι να απολαύσει το να μαθαίνει να πετά. Στρίβει και βουτά. Ξεφαντώνοντας με τη δύναμή της. Ανακαλύπτει πώς να κάνει απίθανα ταξίδια, να πίνει θαλασσινό νερό, να κοιμάται στα κύματα και να κυνηγά τα πλοία του Μαγγελάνου. Έπειτα από 30 χρόνια πνίγεται σε μια καταιγίδα. Μονομιάς είναι πίσω στον καφέ με τις φίλες της. Εξιστορεί τη θαυμάσια περιπέτεια της και χωρίς καμιά δυσκολία κερδίζει τις εντυπώσεις. Κάποια από την παρέα εντυπωσιάζεται τόσο, ώστε αποφασίζει να αρπάξει τη θέση που μόλις άδειασε, επιλέγοντας όμως διαφορετικές παραμέτρους. Φεύγει από τον Παράδεισο εν ριπή οφθαλμού. Αργότερα, το ζεύγος των άλμπατρος αναστέλλει τη συζήτηση και συγκρίνει εμπειρίες μέχρι τα άγρια χαράματα, επαναλαμβάνοντας και αναβιώνοντας τα αγαπημένα τους σημεία του συστήματος. Από τη μύγα τσε τσε σε ένα ρινόκερο, στην εκτέλεση της Ιωάννας της Λορένης, σ’έναν κρατήρα στην Τρίτη σελήνη του Δία… Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Υπάρχουν αρκετά να κάνεις και να μάθεις στον Παράδεισο για να γεμίσεις την αιωνιότητα. Ο Παράδεισος έχει τα πάντα για όλους.

Πώς ξέρει κανείς αν είναι ήδη αθάνατος;

Μια από τις πιο ελκυστικές πτυχές του Παραδείσου είναι ότι οποιοδήποτε από εμάς είναι εν δυνάμει αθάνατος. Όταν οι παράμετροι της εκάστοτε περιπέτειας είναι ρεαλιστικοί, τότε δεν υπάρχει η επίγνωση της αθανασίας μέχρι να έρθει ο θάνατος. Εσύ ο ίδιος μπορεί να είσαι αθάνατος και η ζωή σου να είναι απλώς μια ακόμη εμπειρία. Όσοι αμφισβητούν τη γοητεία μιας περιπέτειας με πλήρη θνητότητα, έχουν μόνο να αναλογιστούν τη ματαιότητα του να παίζεις χαρτιά με φακές αντί για λεφτά. Το να παίζεις για πολλά λεφτά είναι απείρως πιο συναρπαστικό. Η πιθανότητα να είμαστε εδώ εθελοντικά, ελεύθεροι να επιστρέψουμε με οποιαδήποτε μορφή αφού πεθάνουμε, κάνει την προοπτική του θανάτου λιγότερο τρομακτική.

Αν όλα όσα αγαπάμε είναι ήδη στον Παράδεισο, τί έχουμε να χάσουμε;

Έχουμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε κάθε δευτερόλεπτο, ελεύθεροι από το άγχος του τί μέλλει γενέσθαι, αφού ίσως και να είμαστε ήδη εκεί. Ακόμη κι αν δεν είμαστε ακόμη αθάνατοι, γινόμαστε όταν πεθάνουμε, εφόσον φυσικά έχουμε ζήσει λογικές ζωές. Ο πόνος και τα βάσανα της ύπαρξής μας γίνονται εξίσου σημαντικά με χαρά και απόλαυση, καθώς συντελούν σε μια ολιστική εμπειρία ζωής. Όλες οι απογοητεύσεις γίνονται πιο ανεκτές, εφόσον είναι δεδομένο ότι η διάρκειά τους είναι πεπερασμένη. Από όποια πλευρά κι αν το δεις, χαμένος δεν είσαι.

 Τί γίνεται όταν κάποιος δεν εκτιμά την αθανασία;

Εφόσον ο παράδεισος απαιτεί οικουμενική αναγνώριση, τότε οφείλει να προσφέρει κάτι και στους μηδενιστές. Μερικοί άνθρωποι ισχυρίζονται ό,τι αφού πεθάνουν, θέλουν να παραμείνουν έτσι. Η επιτυχία του Παραδείσου όμως δεν βασίζεται στο «να προχωρούν όλοι με το πρόγραμμα», η λήθη είναι μια δυνατή επιλογή. Εάν, μετά την περίοδο ηρεμίας και τις περιεκτικές επιδείξεις του συστήματος, οι νεκροί συνεχίζουν να μην εντυπωσιάζονται από τη θεοποίηση, μπορούν να στερηθούν τις επόμενες ζωές τους και να εξαφανιστούν εντελώς και για πάντα. Κάποιοι το κάνουν. Εσύ;

Πηγή κειμένου Paul Hassing:

περιοδικό Large, τεύχος Δεκεμβρίου 2003 -Εκδόσεις Τερζόπουλος