Ποιος είσαι εσύ που θα μου στερήσεις το δικαίωμα στον έρωτα;

Ψηφίστηκε, λοιπόν, πρόσφατα, όπως πιθανότατα πολλοί από εσάς γνωρίζετε, ένα νομοσχέδιο το οποίο προβλέπει την κατοχύρωση του δικαιώματος αλλαγής φύλου από τα 15 χρόνια ζωής του καθενός.

Η αλήθεια είναι πως πολλά δεν έχουν γίνει σε αυτήν τη χώρα αλλά στο ζήτημα των ομοφυλόφιλων των τελευταίων καιρό προσπαθούμε να συμβαδίσουμε με όλον τον προηγμένο κόσμο. Σε αυτήν την Ελλάδα, όμως, με τη Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα στη Βουλή, τον συντηρητισμό και τις προκαταλήψεις «ευαγγέλιο» μας, ναι ναι σε αυτήν την Ελλάδα, κατάφερε ένα τέτοιο νομοσχέδιο να φύγει από τα τεχνοκρατικά χαρτιά και να πάρει μία ουσιώδη υπόσταση στην κοινωνία.

Μιας και άκουσα πολλές γνώμες, λοιπόν, γύρω από αυτό, είπα και εγώ να εκφέρω τη δική μου όχι επειδή είμαι καμιά αυθεντία αλλά επειδή καλό είναι όσοι έχουν το βήμα της προβολής να το εκμεταλλεύονται. Ακόμη και όταν κάποιος διαφωνεί μαζί σου, είναι πρόοδος.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Γενικότερα, η LGBT+ στην Ελλάδα, δε χαίρει και ιδιαίτερου σεβασμού. Θες τα ρατσιστικά πρότυπα, θες το γεγονός ότι από μικροί μαθαίνουμε ότι «το κοριτσάκι πρέπει να αγαπάει το αγοράκι», θες ότι πολλές φορές οι ομοφυλόφιλοι ή οι τρανς προκαλούν λόγω αγανάκτησης; Όπως και αν έχει όμως, το δεδομένο παραμένει το ίδιο.

Πράγματι, τα λάθη της ελληνικής κοινωνίας αλλά και της LGBT+ κοινότητας είναι πολλά. Αφενός, είμαστε βουτηγμένοι στα στερεότυπα, αφετέρου η ίδια η κοινότητα των ομοφυλοφίλων προβάλλει πολλές φορές τον εαυτό της ως κάτι το «διαφορετικό» ενώ μιλάμε για μία φυσική επιλογή. Αν με ρωτάς, διαφωνώ εν μέρει με τα gaypride, όχι για το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να διαμαρτυρηθούν για την καταπίεση που βιώνουν αλλά για το τον τρόπο που γίνεται αυτό.

Άντρες ή γυναίκες γυμνοί/ες και βαμμένοι έντονα δε νομίζω πως ακόμη και ετεροφυλόφιλοι να ήταν θα αποδέχονταν από την κοινωνία. Προσωπικά, δεν καταλαβαίνω γιατί ο καθένας πρέπει να φωνάζει την ταυτότητα του και δη πολλές φορές με τέτοιο τρόπο που φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα.

Πάμε όμως και στο νομοσχέδιο που έχει ανάψει φωτιές. Η αλήθεια είναι πως όταν το πρωτοάκουσα ήμουν κάπως έτσι «Τι; Από τα 15;». Αργότερα, όμως συνειδητοποίησα πως είχα πέσει και εγώ στην ίδια παγίδα.

Αρχικά, κάποιες διευκρινήσεις είναι απαραίτητες. Για να μπορέσει ένας 15χρονος ή μία 15χρονη να κάνει αλλαγή φύλου πρέπει να δοθεί η συγκατάθεση των γονέων και μία έγκριση από ψυχολόγο. Επομένως, δε ζούμε στη χώρα της ζούγκλας όπου επιπόλαια 15χρονα θα πηγαίνουν σε φραγκοφονιάδες γιατρούς και θα αλλάζουν φυλετική ταυτότητα.

Έπειτα, σκέφτηκα πως «γιατί όχι;». Μιλάμε για μία φυσική επιλογή, ένα «χαρακτηριστικό» που μας δίνεται από τη γέννηση μας. Το αν θα μου αρέσει ο Χρήστος ή αν θα μου αρέσει η Άννα δε το επιλέγω στη διάρκεια της ζωής μου αλλά από τη πρώτη μέρα που «φύτρωσα» στην κοιλιά της μάνας μου.

Σίγουρα, θα υπάρξουν άτομα που θα βιαστούν ή που μπορεί να επηρεαστούν αλλά για αυτό προσμετρούνται όλοι οι παράγοντες πριν γίνει η επέμβαση ώστε να αποφευχθούν τέτοιες ενέργειες.

Και εν τέλει, υπάρχει κάποιος που είναι σωστός ή λάθος; Μία γνώμη που να επισκιάζει τις άλλες; Ότι και αν πούμε όλοι οι άλλοι, αν κάποιος νιώθει φυλακισμένος στο σώμα του δε θα περιμένει να του πεις εσύ το «ναι» για να ξεφύγει από αυτό. Θέλει να ζήσει, να ερωτευτεί, να ντυθεί όπως του αρέσει και φυσικά να επιλέξει εκείνος τη ποιότητα της ζωής του και όχι κάποιοι άλλοι για αυτόν!