Ψ-αίμα με τιμή, Καμία Αυγή

Σε αυτή την χώρα, κάθε ξημέρωμα «ξυπνούν» κατάλοιπα ενός αμφιλεγόμενου παρελθόντος και στέλνουν στο βαθύ σκοτάδι ανθρώπους όπως ο Παύλος Φύσσας ή όσους «άτυχους» φέρουν σκούρο χρώμα στο δέρμα τους ή όσους απλά… κάνουν το «λάθος» να διαφωνούν.

Η Χρυσή Αυγή είναι ένα κακοπαιγμένο κουκλοθέατρο μπροστά σε κάμερες (τις οποίες χάριν του θεάματος ενίοτε τις ρίχνουν και κάτω), με μαριονέτες υποκινούμενες από όσους μετά την 18η Σεπτέμβριου του 2013 ξεκίνησαν ανένδοτο πόλεμο απέναντι στα μέλη της. Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά για την συγκεκριμένη «οργάνωση» και κάπως έτσι γιγαντώθηκε και της δόθηκε αξία, που δεν… άξιζε.

Δεν ήταν όμως αυτή η βασική αιτία της ξαφνικής δημοφιλίας της, που την έβγαλε στον αφρό. Όπως εύστοχα είχε πει κάποιος φίλος μου, «η Κερκόπορτα διαχρονικά παραμένει ανοιχτή» και από εκεί εισέβαλλαν επίσημα στις ζωές μας για πρώτη φορά οι ντοπαρισμένοι «βουλευτές» της. Γιατί ανεπίσημα ζούσαν ανάμεσα μας εδώ και πολλά χρόνια. Ποια είναι όμως η Κερκόπορτα στην προκειμένη περίπτωση;

Τα έχουμε ξαναπεί. Ας ψαχτούμε όλοι μέσα μας. Πόσο ρατσιστές έχουμε υπάρξει έστω και για μερικά λεπτά, πόσο δήθεν πατριώτες το παίζουμε έναντι άλλων λαών ή συνανθρώπων μας, πόσο γιαλαντζί εθνικισμό κρύβουμε πίσω από σημαιάκια και κάθε είδους αντίστοιχες «εορταστικές» γραφικότητες, πόσο μίσος και φθόνο έχουμε για άτομα πιο πετυχημένα από εμάς, πόση ημιμάθεια και ευθυνοφοβία ανα-παράγουμε καθημερινά, πόσο πολιτικοποιημένη ανεχόμαστε την Εκκλησία (πάντα τέρμα δεξιά), σε πόση διαπλοκή και εμπλοκή στα γρανάζια ενός σάπιου συστήματος είμαστε μάρτυρες, συμμετέχοντες ή και ιδρυτές;

Το Κράτος είναι το -νόθο- παιδί μας. Το γεννήσαμε, το κάναμε σαν τα μούτρα μας για να εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα μας και όταν αυτό πλέον έγινε δυσβάσταχτο και ξεζουμισμένο για τα γούστα μας, αντί να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, το πετάξαμε σαν στυμμένη λεμονόκουπα και βάλαμε να το… δείρουν. Πόσο βολικό είναι όλο αυτό; Πόσο ωραίο άλλοθι βρίσκουν κάθε φορά οι περίπου 500.000 συμπολίτες μας που συνεχίζουν να ψηφίζουν μια οργάνωση, η οποία έψαχνε έναν τρόπο να νομιμοποιήσει την παρανομία της, απλά αναπαράγοντας εθνικοπατριωτικές κορώνες, τις οποίες ουδέποτε εννοούσε;

Γιατί αν υπήρχε έστω και μία στάλα ιδεολογίας σε όλο αυτό το συνονθύλευμα γραφικότητας και τσάμπα μαγκιάς, τότε ίσως και να αναγνωρίζονταν ένα τεκμήριο αθωότητας (ελάχιστο έστω), για όσους δήθεν «πίστεψαν» ότι έχουν να κάνουν με «αγνούς πατριώτες». Πόσο πατριώτης όμως είναι κάποιος ο οποίος βρίζει το γερμανικό μνημόνιο, ενώ ταυτόχρονα υμνεί τον «δημοκράτη» πρόγονο της Μέρκελ, με το μουστάκι του Τσάρλι Τσάπλιν; Όσο αριστερός είναι κάποιος ο οποίος βρίζει επίσης μνημόνια και δαίμονες, αλλά τελικά τα υπογράφει, θα μπορούσε να απαντήσει κάποιος κακεντρεχής. Δυστυχώς αγαπητοί μου δημοκράτες όλων των αποχρώσεων, δεν υπάρχουν πια άλλοθι στις συνειδητές επιλογές.

Υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο. Αριστεροί, δεξιοί, μέσοι, άκρα, δημοσιογράφοι, πολίτες, όλοι. Όλοι κόπτονται για το καλό όλων και στο τέλος ο καθένας για την τσέπη του. Αυτή ήταν η Χρυσή Αυγή την οποίοι όλοι ήξεραν αλλά τελικά την «ανακάλυψαν» όταν χύθηκε ελληνικό αίμα, αυτά είναι και τα κόμματα που μας κυβερνούν τόσα χρόνια, αυτά είναι και τα κόμματα που δεν μας κυβέρνησαν αλλά είναι εξίσου συνυπεύθυνα, αυτοί είναι και οι διαπλεκόμενοι δημοσιογράφοι που προ-δικάζουν αντί να ενημερώνουν, αυτοί είμαστε εμείς. Για την ακρίβεια ΕΜΕΙΣ είμαστε οι βασικοί υπεύθυνοι για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει.

Για να είμαστε δίκαιοι θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Χρυσή Αυγή άθελα της και κόντρα στα πραγματικά της «πιστεύω», έκανε καλό στην Ελλάδα, καθώς χάρη σε αυτήν έπεσαν ξανά οι μάσκες μετά από χρόνια. Ξανασυστηθήκαμε, μάθαμε ποιος γνωστός μας είναι φασίστας και το παίζει δήθεν δημοκράτης, ήμασταν έτοιμοι για νέο Εμφύλιο για να μην ξεχνάμε και την πρόσφατη ιστορία μας, επιβεβαιώσαμε επίσης το ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος της Ελληνικής Αστυνομίας (…), μας δόθηκε η ευκαιρία για ένα γενικότερο ξεσκαρτάρισμα στην ζωή μας. Το αν θα καταφέρουμε να το αξιοποιήσουμε, είναι θέμα χαρακτήρα του καθένα μας.

Προσωπικά αμφιβάλλω ότι η πλειοψηφία του κόσμου έχει την δυνατότητα να αντιληφθεί τις ευθύνες του, την σοβαρότητα της κατάστασης και τις συνέπειες των επιλογών του. Μας αρέσουν τα ψέματα και η διαστρέβλωση της αλήθειας, καθώς και η προπαγάνδα, μόνιμα προς όφελος μας. Περιμένουμε σαν χάνοι την… Ελπίδα να μας τραγουδήσει και τελικά εμφανίζεται η Στέλλα Μπεζαντάκου.

Προσοχή όμως. Το ότι κάποια κοινά κακοποιά στοιχεία θεοποιήθηκαν, μπήκαν στη Βουλή και βαφτίστηκαν μέχρι και ως «σωτήρες πατριώτες», δεν αθωώνει τους υπόλοιπους βουλευτές, με τα άλλου είδους διαχρονικά «εγκλήματα», ούτε όσους τους καλύπτουν. Και στις δύο περιπτώσεις πάντως το κοινό στοιχείο είναι τα πρόσωπα που θεοποίησαν τους μεν και είχαν δοσοληψίες με τους δε. Είναι τα ίδια και στις δύο περιπτώσεις, το εξής ένα: Ο ελληνικός λαός. Αυτός που ευθύνεται για την κατάσταση της χώρας του. Και που θα συνεχίσει να την καταστρέφει.

Μόνη λύση είναι το πλήρες γκρέμισμα και το χτίσιμο από την αρχή. Αλλά αυτό ως γνωστόν δεν μπορεί να συμβεί, τουλάχιστον όχι από μη φυσικά αίτια. Ας είναι από μετεωρίτη, ηφαίστειο, από σεισμό 15 ρίχτερ, ας αναστηθούν έστω οι δεινόσαυροι και ας κυριαρχήσουν πάλι, εις βάρος αυτού του αρρωστημένου ανθρώπινου είδους που κατοικεί σε τούτο τον κατά τα άλλα ευλογημένο τόπο. Το σίγουρο είναι έστω και χωρίς τα παραπάνω χάνεται άδικα κόσμος. Όσοι είχαν την δυνατότητα να αντιληφθούν το αδιέξοδο… «αποχωρούν», αφού πρώτα χλευάστηκαν. Δεν είναι δειλοί, είναι συνειδητοποιημένοι και αξίζουν διπλάσιο σεβασμό, από αυτόν που τους αποδίδεται στο τέλος της ημέρας. Και θα χάνονται κι άλλοι καθημερινά. Μήπως έχει διαφορά ο αργός θάνατος από τον άμεσο; 

Πόσο βαθύ τελικά είναι το σκοτάδι, λίγο πριν την αυγή;

Ας ρωτήσουμε και τον Παύλο Φύσσα. Ή έστω τους γονείς του.