Σουρεαλιστική σχιζοφρένεια και στα εθνικά θέματα
Αν περιμένεις να σε πάρουν σοβαρά, την ώρα που ο ένας λέει το μακρύ του και ο άλλος το κοντό του, μάλλον χάνεις τον καιρό σου. -Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Το γεγονός πως στην Ελλάδα εδώ και τρία χρόνια στην εξουσία βρίσκονται μαζί ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, μαζί μ` ένα κόμμα της εθνικιστικής δεξιάς, μοιάζει μάλλον φυσιολογικό. Σε μια χώρα που είναι ένα απέραντο φρενοκομείο, πολλά χρόνια πριν το διαπιστώσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όλα μπορούν να είναι φυσιολογικά.
Και αναμεταξύ μας αυτά είναι εντάξει, μια και ξέρουμε πως στην Ελλάδα οι ιδεολογίες είναι κάπως γιαλαντζί, οπότε και δεν παρεξηγιόμαστε, ούτε όταν δυο κόμματα που ήρθαν στην εξουσία με την υπόσχεση να σχίσουν τα Μνημόνια κλπ. τα υπογράφουν στα τέσσερα κατά το λεγόμενο του ενός συνεταίρου.
Όταν όμως προσπαθείς να εξάγεις τον σχιζοφρενικό σουρεαλισμό της ελληνικής πραγματικότητας και θέλεις να σε πάρουν και σοβαρά, μάλλον κάνεις κάποιο λάθος.
Έτσι όταν αυτή η ελληνική κυβέρνηση που αλλού θα αποτελούσε βιώσιμη ατραξιόν σε τσίρκο, προσπαθεί να λύσει, φερ` ειπείν το Σκοπιανό, με τον ένα συνεταίρο να λέει πως η σύνθετη ονομασία είναι κάτι αποδεκτό και τον άλλο να λέει “με τίποτα”, μάλλον δεν θα σε πάρουν στα σοβαρά και στο τέλος, ότι και να γίνει, όλοι θα λένε πως εσύ έχεις άδικο.
Το ίδιο περίπου και όταν θέλεις να σου συμπαρασταθούν στο θέμα με τους δυο στρατιωτικούς που αιχμαλωτίστηκαν από τους Τούρκους, μετά από ένα μεθοδευμένο περιστατικό.
Τρομοκρατημένος ο Τσίπρας, από το γεγονός ότι η ευαισθησία της κοινής γνώμης για το θέμα, προκαλούσε πολιτικό κόστος στην κυβέρνηση, αποφάσησε να κρατήσει ήπια στάση “κατευνασμού”,να `θάψει” κατά το κοινώς λεγόμενο το θέμα, προκειμένου να αποφύγει το πολιτικό κόστος. Έτσι έτεινε κλάδο ελαίας στον Ερντογάν, σε μια άκαιρη χειρονομία που τον έκανε να μοιάζει με κάποιον που στέλνει λουλούδια σ` αυτόν που μόλις του έριξε μια σφαλιάρα. Κάτι σαν born again Christian, που έφαγε το χαστούκι από την μια μεριά στρέφει και το άλλο μάγουλο.
Ο άλλος συνεταίρος όμως είχε άλλη γνώμη και έτσι όχι μόνο ζήτησε βοήθεια από την γνωστή υπερδύναμη Ρουμανία για να λύσει το πρόβλημα, αλλά όπως δήλωσε οι δυο στραρτιωτικοί είναι “όμηροι”, ενώ σε συνέντευξη του στην Λιμπερασιόν, δήλωσε ότι υπάρχει κίνδυνος για “θανατηφόρο ατύχημα”- όπως ακριβώς το είπε- στα περιστατικά που συμβαίνουν καθημερινά, ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία.
Μέγας γνώστης της ελληνικής γλώσσας κι αυτός, αφού ως γνωστόν ένα ατύχημα που επιφέρει θάνατο δεν υπάρχει, επειδή απλώς αυτό το ονομάζουμε δυστύχημα.
Μικρό το κακό σε σχέση με τον άλλο συνεταίρο, που σύμφωνα με τα λεγόμενα του έφυγε από την Λέσβο για να πάει στην Μυτιλήνη.
Σε γενικές γραμμές Νταμπ εν Ντάμπερ στο άπειρο.
