Τελειώνει η περίοδος χάριτος για τον Τσίπρα και τον Σύριζα

Και χθες και σήμερα διάβαζα πολλά σχόλια αναλυτών σε σχέση με την χθεσινή χρήση χημικών, στην πορεία που έκαναν οι συνταξιούχοι και στον τρόπο που αντιμετωπίστηκε από τα ΜΑΤ. Οι περισσότεροι αφού για μια ακόμη φορά κατέκριναν την στάση του Σύριζα που άλλα έλεγε κάποτε και άλλα κάνει ως Κυβέρνηση, επικεντρώθηκα στην διαρροή του Μαξίμου και που έλεγε ότι ο Πρωθυπουργός “είναι εξοργισμένος” με αυτά που συνέβησαν και επέπληξε μάλιστα και τον αρμόδιο Υπουργό. Και για κάποιο λόγο, σαν να ήταν συνεννοημένοι όλοι θυμήθηκαν την αντίστοιχη περίοδο που κυβερνούσε ο Κώστα Καραμανλής και που κάθε τόσο κι αυτός ήταν εξοργισμένος με κάποια ενέργεια των Υπουργών του.

Είναι κι αυτός ένας τρόπος για τους εκάστοτε Πρωθυπουργούς, ώστε να φεύγει από πάνω τους η πολιτική ευθύνη για κάποια πράξη ή παράλειψη των Υπουργών τους. Για κάποιο καιρό πετυχαίνει αλλά μακροχρόνια δεν αρκεί. Δεν ήταν αρκετή ούτε για τον Κώστα Καραμανλή και μάλλον δεν θα είναι και για τον Αλέξη Τσίπρα. Εξ άλλου όσοι περνάνε κάθε πρωί από την Βασιλίσσης Σοφίας, βλέπουν τις κλούβες που σταματούν όποιον θα ήθελε να περάσει μπροστά από την Ηρώδου του Αττικού. Καμία σχέση με τα “πιστεύω” του κάποτε Αριστερού-πάντα κατά δήλωση του-Αλέξη Τσίπρα.

Έχει έρθει η ώρα και για τον τωρινό Πρωθυπουργό να ρίξει άλλη μια ματιά στην πραγματικότητα. Η “περίοδος χάριτος” που απήλαυσε και ο ίδιος, αλλά και το κόμμα και η Κυβέρνηση του για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα, όπως όλα δείχνουν, μάλλον τελειώνει.

Όπως και για πολλά από τα κόμματα που βρέθηκαν από την Αντιπολίτευση στην Κυβέρνηση, έτσι και ο Σύριζα, ήταν ένα άλλο κόμμα ως Αντιπολίτευση και ένα άλλο ως Κυβέρνηση. Στην περίπτωση όμως του Σύριζα οι ακραίοι τόνοι που είχε υιοθετήσει στην προεκλογική περίοδο, γίνονται τώρα μπούμερανγκ.

Για κάποιο χρόνο ο Τσίπρας χρησιμοποίησε το επιχείρημα, ότι μας τα “είχε πει” πριν από την δεύτερη εκλογική του νίκη τον Σεπτέμβριο του 2005. Κανείς όμως δεν δίνει βάση σε αυτήν την προεκλογική περίοδο. ΌΛοι θυμούνται τον Τσίπρα και τον Σύριζα στην τελευταία φάση του ως Αντιπολίτευση το φθινόπωρο του 2014, πριν δυο χρόνια δηλαδή όταν θα έβαζε τις Αγορές να χορέψουν, όταν θα έστελνε πίσω την Κα Μέρκελ, όταν θα καταργούσε τον ΕΝΦΙΑ, όταν, όταν, όταν…

Είναι αναρίθμητες οι υποσχέσεις που δεν μπόρεσε να τηρήσει ο Σύριζα και ο Τσίπρας και δυστυχώς για τον ίδιο δεν μπόρεσε να τηρήσει καμία.

Όμως η ραγδαία πτώση στις δημοσκοπήσεις, πρέπει να τον κάνουν αναγκαστικά να σκεφτεί την πορεία του από δω και πέρα. Αν μπορεί φυσικά…

Σαν προσωπικό στυλ ο Τσίπρας είχε επιλέξει να μιμηθεί τον Ανδρέα Παπανδρέου. Και αυτό το κατάφερε σε μεγάλο βαθμό, ακόμη και στον τόνο της φωνής του. Και σε κάποιο μέτρο και τον Κώστα Καραμανλή, ιδίως με τον ράθυμο τρόπο με τον οποίον κυβερνά.

Είναι όμως καιρός να επανεξετάσει και την πορεία του και τις ευθύνες του και να αναθεωρήσει κάποια πράγματα. Και πρώτα απ` όλα να λάβει υπ` όψη του, ότι καμία Κυβέρνηση της περιόδου των Μνημονίων δεν κατάφερε να επιβιώσει για πολύ περισσότερο από δυο χρόνια. Και τη  ίδια πορεία ακολουθεί και ο ίδιος, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Όταν ο άλλος βάζει το χέρι στην τσέπη και  πληρώνει, τα παλιά τα λόγια ξεχνιούνται εύκολα. Έτσι η επίκληση ιδεολογικών “μπαμπούλων”, μια συνήθης πρακτική της Αριστερής επιχειρηματολογίας γενικότερα, δεν αρκεί πια, Ιδίως όταν κάθε τόσο εμφανίζεσαι χαμογελαστός και χαρούμενος μαζί με τους “μπαμπούλες”.

Δεν είναι εύκολη περίοδος για να κυβερνάς σίγουρα, αλλά την έκανε πολύ χειρότερη ο τρόπος που την χειρίστηκες, όταν οι “περήφανες” αλλά στην ουσία άσχετες διαπραγματεύσεις κατέληξαν στους φόρους που πληρώνουμε τώρα. Και αυτό είναι αποκλειστικά δική του ευθύνη.

Με λίγα λόγια αν ο Τσίπρας θέλει να επιβιώσει, θα πρέπει όχι μόνο να δουλέψει σκληρά, αλλά και να εφεύρει ένα καινούργιο πειστικό “παραμύθι” και για τον ίδιο και για την Κυβέρνηση του. Επίσης και να αναθεωρήσει λίγο την θέση του σχετικά με την άνευ προηγουμένη αδράνεια του, όταν Υπουργοί του κάνουν κραυγαλέα λάθη. Είχε επιλέξει αυτό το περίεργο στυλ να μην βάζει ποτέ τους Υπουργούς του στην θέση τους, όταν εκθέτουν και την Κυβέρνηση του, αλλά και τον ίδιο, είτε λόγω ατολμίας, είτε γιατί εγκρίνει κάποιες συμπεριφορές. Πιθανόν και να μην αντιλαμβάνεται την ζημιά που του έχει κάνει ο Πολάκης με τις ακραίες συμπεριφορές του. Ή την ζημιά που του έχει προκαλέσει ο Νίκος Παππάς με τον τρόπο που χειρίστηκε το θέμα της αδειοδότησης των καναλιών. Αλλά ο Παππάς είναι μια ειδική περίπτωση για τον Τσίπρα.

Τώρα αυτά εύκολα λέγονται , αλλά δύσκολα γίνονται. Το μόνο που θα βελτίωνε την κατάσταση για τον Σύριζα, είναι το να επιδείξει κάποιες επιτυχίες. Και να πει και τους Υπουργούς του να κλαίνε για κάθε ιδιωτικοποίηση ή αξιοποίηση που κάνουν. Καλά και τα παραμύθια, αλλά όταν επαναλαμβάνοναι δεν τα πιστεύει ούτε η Κοκκινοσκουφίτσα.

Δεν ξέρω ποια από αυτά θέλει ή μπορεί να κάνει ο Τσίπρας. Έχει κάποιο επικοινωνιακό χάρισμα, αλλά αυτό μακροχρόνια αποφέρει μόνο αν γίνει ηθοποιός ή διαφημιστής. Στην πολιτική, δεν διαρκεί για πολύ. Είναι κι αυτή η πραγματικότητα που είναι ξεροκέφαλη, όπως έλεγαν και οι Μαρξιστές. Επίσης είναι αδύνατον να προσδιοριστεί ο δείκτης ευφυίας του, αλλά τα δείγματα δεν είναι και πολύ καλά.

Για την ώρα αυτό που πρέπει να κάνει είναι ένας ανασχηματισμός της Κυβέρνησης του. Είναι και εφικτό, είναι και απαραίτητο. Και για λίγο θα ανακατέψει την τράπουλα.