Τι είναι αυτοί οι περίεργοι άνθρωποι που μας κυβερνάνε;
Η ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή πως η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο, έφτασε στο απόγειο της ή έχει κι άλλο ακόμη;- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Πριν από πάρα πολλά χρόνια, όταν ήμουν ακόμη 14 ετών και καθώς γυρνούσα στο σπίτι με το σχολικό λεωφορείο ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πως η Πολιτική είναι ένα περίεργο παιχνίδι, που σαν κύριο στόχο έχει την εξαπάτηση της μεγάλης μάζας. Γι αυτό και παρά το ότι διέκρινα τις διαφορές ανάμεσα στον έναν και στον άλλο πολιτικό, ανάμεσα στο ένα και στο άλλο κόμμα, διατήρησα πάντα για τον εαυτό μου το δικαίωμα να μπορώ να σκέφτομαι χωρίς παρωπίδες και να κρίνω τους ανθρώπους από αυτά που κάνουν, σε σχέση με αυτά που λένε.
Μου είχε κάνει και τότε εντύπωση το πόσο χαζές μπορεί να είναι οι μάζες κατά καιρούς, μια και η περίπτωση του Ανδρέα ήταν τόσο κραυγαλέα φιλοαμερικανική και το πως οι μάζες μπορούσαν τόσο εύκολα να πιστεύουν ό,τι τους έλεγε.
Έτσι παρακολούθησα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την προσέγγιση του Αλέξη Τσίπρα και την άνοδο του , που τον έφερε στην Εξουσία. Θυμάμαι εκείνες τις λαμπρές μέρες όταν αγέρωχα δήλωνε: “Αν είναι να κάνω κωλοτούμπες και εξευτελιστικές υποχωρήσεις, ας τις κάνουν άλλοι, που τις κάνουν καλύτερα από μένα. Εγώ δεν μπορώ να τις κάνω”.
Για να μιλήσουμε κανονικά η περίπτωση του Τσίπρα και του Σύριζα, αποτελούν την μεγαλύτερη και θρασύτερη πολιτική απάτη που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια. Μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση τότε το πως ακόμη και άνθρωποι που παλιότερα ψήφιζαν Νέα Δημοκρατία, είχαν τόσο μαγευτεί από την ρητορική του Τσίπρα και το πόσο εύκολα τους έπειθαν οι τερατωδώς ψευδείς υποσχέσεις του.
Όταν ο Σύριζα κατέκτησε την Εξουσία, παρακολουθούσα αυτό το περίεργο ασκέρι, που δηλώνοντας Αριστερό, είχε έρθει τελείως απροετοίμαστο για να κυβερνήσει. Την περίπτωση του Βαρουφάκη που είχε αναλάβει να διαχειριστεί τον πιο κρίσιμο τομέα στο κυβερνητικό έργο και πήγαινε στις συναντήσεις που θα καθόριζαν τα οικονομικά μας, εντελώς απροετοίμαστος, με τα μπουφάν και τα πουκάμισα έξω από το παντελόνι και τα οκλαδόν στην Βουλή.
Κάποτε, αιώνες πριν, όταν ο Καλιγούλας είχε γίνει Δικτάτορας στην Ρώμη, για να εξευτελίσει την Σύγκλητο είχε διορίσει Συγκλητικό το άλογο του και το έφερνε στις συνεδριάσεις της Συγκλήτου.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν βλέπω τους περίεργους αυτούς ανθρώπους που μας κυβερνούν σήμερα, μου έρχεται πάντα η περίπτωση του Καλιγούλα στο μυαλό. Τον Καρανίκα, που είναι υπεύθυνος στρατηγικού σχεδιασμού της Κυβέρνησης, τον Πολάκη που υπεύθυνος στον τομέα υγείας. Και άλλους…και άλλους…
Είναι οι περίεργοι άνθρωποι που μας κυβερνάνε…
Πριν κλείσω αυτό το κομμάτι έριξα και μια ματιά στο τι λέει η Wikipedia στο λήμα “Καλιγούλας”:
Ο Καλιγούλας εμφανίζεται ως μια θλιβερή περίπτωση ενός νεαρού ηγεμόνα οποίος έπασχε μάλλον από ψυχικό νόσημα. Στην αρχή της θητείας του ήταν δημοφιλέστατος, όμως πολύ σύντομα έγινε μισητός διότι εμφάνισε δείγματα αυταρχισμού, και μάλιστα σε μια περίοδο που ήθελε να τηρούνται να προσχήματα ενός σχετικού σεβασμού προς την σύγκλητο. Η τάση απολυταρχίας του Καλιγούλα εκδηλώνοντας αιφνίδια έναρξη παρανοϊκών κρίσεων κορυφώθηκε όταν ο αυτοκράτορας έχρισε συγκλητικό το άλογό του. Το μοναδικό πολεμικό γεγονός που έγινε την εποχή του Καλιγούλα ήταν όταν έστειλε Ρωμαίους στη Μαυριτανία άλλα η κατάκτηση της έγινε επί του διαδόχου του Κλαύδιου. Ο Καλιγούλας δολοφονήθηκε 4 χρόνια αφότου έγινε αυτοκράτορας.
