Το χάος στο μυαλό του Αλέξη Τσίπρα
Μ` ένα Πρωθυπουργό ικανό-και συγχρόνως ανίκανο-για όλα και μια διαπραγμάτευση που θυμίζει το γεφύρι της Άρτας, το μόνο που απασχολεί τον Αλέξη Τσίπρα είναι η παραμονή στην εξουσία. Από τον Αλέξανδρο Δράκο
“Θα συναντούσα ακόμη και τον Διάβολο” είχε πει σε μια συνέντευξη του παλιότερα ο Αλέξης Τσίπρας, επιχειρώντας έτσι να πείσει πως για την Ελλάδα θα έκανε τα πάντα. Δυστυχώς για τον ίδιο, για το μόνο που έχει καταφέρει να πείσει, είναι το πόσο λατρεύει την εξουσία. Και τα καλά της. Τα ταξίδια με το Πρωθυπουργικό αεροπλάνο και τα μεγαλεία των επίσημων συναντήσεων του με όλους τους ηγέτες του κόσμου, πάντα χωρίς να φοράει γραβάτα.
Για έναν νέο άνδρα με τις περιορισμένες διανοητικές ικανότητες του Πρωθυπουργού, το γεγονός ότι κατάφερε να φτάσει σ` αυτήν την θέση, λέγοντας ένα σωρό παλαβομάρες, αποτελεί ένα μεγάλο κατόρθωμα, ανέλπιστο θα λέγαμε. Και είναι εμφανές ότι δεν θα ήθελε με τίποτα να χάσει αυτήν την απρόσμενη εύνοια της τύχης. Και θα κάνει μάλλον τα πάντα για να το πετύχει. Το κόστος έτσι κι αλλιώς άλλοι το πληρώνουν. Και σε μια χώρα που ο Αρτέμης Σώρρας γίνεται πιστευτός, όλα είναι πιθανά.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν συνάντησε τον Διάβολο, για την ύπαρξη του οποίου έτσι κι αλλιώς πολλοί αμφιβάλουν. Αντ` αυτού όμως σ` ένα αρκετά μυστηριώδες ταξίδι συνάντησε τους εκπροσώπους της Τράπεζας Ρότσιλντ στο Παρίσι, χωρίς να έχει πάρει μαζί του και τους σχετικούς Υπουργούς που θα ήταν καλό να παρίστανται σε μια τέτοια συνάντηση. Το τι πήγε να συνεννοηθεί μόνος ο Πρωθυπουργός με μια Τράπεζα που για την Αριστερά ήταν ανέκαθεν το συνώνυμο του Διαβόλου σε οικονομικό και συνωμοτικό επίπεδο, δεν χρειάζεται να είναι κανείς και μάγος για να το υποθέσει. Σαν καλός οικογενειάρχης ο Αλέξης Τσίπρας φροντίζει τα του Οίκου του. Τώρα αν στο μυαλό του για Οίκο του θεωρεί την Ελλάδα, τον Σύριζα ή τον εαυτό του είναι κάτι που το ξέρει μόνο ο ίδιος.
Την εποχή που ο Τσίπρας έκανε αυτήν την μυστηριώδη επίσκεψη στο Παρίσι είχαν αρχίσει να παγιώνονται οι αρνητικές δημοσκοπήσεις για το Σύριζα, που δίνουν και μια σταθερή υπεροχή στην Νέα Δημοκρατία. Όσοι ζουν από κοντά το Τσίπρα και την ολιγομελή παρέα που κυβερνά την χώρα, ξέρουν πως τόσο ο Τσίπρας όσο και το επιτελείο του έχουν θορυβηθεί από αυτές τις δημοσκοπήσεις και όπως είναι φυσικό για κάθε Κυβέρνηση, εκπονούν σχέδια για το πως θα βρεθούν έξω από αυτό το αδιέξοδο. Υπάρχουν δυο ενδείξεις σοβαρές για το τι έχει στο μυαλό του ο Τσίπρας. Η πρώτη ένδειξη είναι το ότι εξακολουθεί να συσσωρεύει τα χρήματα που έδωσε στα ταμεία του Κράτους η υπερφορολόγηση που έχει επιβάλει στους πάντες τον τελευταίο χρόνο. Το σωστό θα ήταν με τα χρήματα αυτά το Κράτος να ξεπλήρωνε αυτά που χρωστάει το Δημόσιο σε ιδιώτες και που ξεπερνούν τα 7 δις. Το γεγονός αυτό καταλήγει σ` ένα αποτέλεσμα. Τον στραγγαλισμό της οικονομίας, καθώς στερεί την απαραίτητη ρευστότητα για να κινηθεί η αγορά. Η δεύτερη ένδειξη είναι ότι συνεχίζει να εξαπατά του πάντες, σε σχέση με το κλείσιμο της αξιολόγησης, η οποία και συνεχώς μετατίθεται. Ενώ στην ρητορική και του ίδιου και των στελεχών του, όλο και κλείνει η αξιολόγηση, τελικά το κλείσιμο αναβάλλεται από μήνα σε μήνα. Και έτσι από τον Σεπτέμβριο που επρόκειτο αρχικά να κλείσει η αξιολόγηση, έχουμε φτάσει στα τέλη Μαρτίου και ακόμη κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει. Είναι το ίδιο κόλπο που είχε κάνει και το 2015, όταν την διαπραγμάτευση χειριζόταν ο άνθρωπος- παγώνι. Ο Γιάνης Βαρουφάκης. Τότε το ζητούμενο ήταν να επιβληθούν τα Capital Controls. Πράγμα που όχι μόνο το κατάφερε, αλλά κατάφερε και να κερδίσει τις εκλογές που είχε υποσχεθεί ότι δεν θα έκανε.
Τι θα μπορούσε να είναι λοιπόν το ζητούμενο τώρα;
Σ` ένα άρθρο που είχε γράψει ο Ψυχάρης ή κάποιος άλλος στα Νέα όταν ξανακυκλοφόρησαν, αυτό που υποστήριζε ο συντάκτης του άρθρου ήταν πως ο Τσίπρας, δεν έχει βγάλει ποτέ από το ενδεχόμενο της επιστροφής στην δραχμή, μέσω μιας δομικής ρήξης με του “ανάλγητους” δανειστές και την επιβολή ενός καθεστώτος τύπου Βενεζουλας ή Κούβας. Για να το πετύχει αυτό καθυστερεί συστηματικά την διαπραγμάτευση έτσι ώστε ο λογαριασμός συνεχώς να μεγαλώνει. Και όταν τα πράγματα φτάσουν σε ένα πλήρες αδιέξοδο να μην προκηρύξει εκλογές, αλλά δημοψήφισμα με το ερώτημα της επιστροφής ή όχι στην δραχμή. Το σχέδιο αυτό συμπεριελάμβανε και τον έλεγχο των Μέσων Ενημέρωσης, που θα πετύχαινε με εκείνη την αστεία μεθόδευση που είχε σκαρφιστεί ο Νίκος Παππάς και που όμως κατέπεσε εξ αιτίας του παιδιάστικου τρόπου που εμπνεύστηκε ο ατελής εγκέφαλος του τελευταίου , για να το πετύχει.
Έτσι αυτή τη στιγμή υπάρχουν τρία ενδεχόμενα.
Ο Τσίπρας να δειλιάσει στο να προχωρήσει σ` ένα τέτοιο ακραίο σενάριο, καθώς ο ίδιος επανειλημμένα έχει πει πως η επιστροφή στην δραχμή ισοδυναμεί με εθνική προδοσία. Και μια τέτοια εξέλιξη να οδηγήσει τον ίδιο σε κάποιες όχι ευάερες τοποθεσίες.Και να κλείσει την αξιολόγηση, ελπίζοντας πως στον χρόνο που απομένει να μπορέσει και ο ίδιος και το κόμμα του να ανακάμψουν.
Η δεύτερη πιθανότητα, είναι να προχωρήσει πράγματι σε μια τέτοια ρήξη και εξαγγελία ενός νέου δημοψηφίσματος. Αλλά σ` αυτήν την περίπτωση και με το δεδομένο ότι όλο και λιγότεροι εμπιστεύονται και τον ίδιο και τις μεθοδεύσεις του κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το ποιο θα ήταν το αποτέλσμα.
Το τρίτο σενάριο είναι να υπάρχει ένα αντίστοιχο πλάνο με αυτό του 2015. Τότε ο σκοπός του Τσίπρα, ήταν όπως είπαμε να επιβάλει τα Capital Controls, κάτι που το πέτυχε. Ο σκοπός αυτή τη φορά θα ήταν α επιβάλει ένα κούρεμα των ιδιωτικών καταθέσεων , αντίστοιχο με αυτό που είχε γίνει στην Κύπρο.
Αυτή τη στιγμή το χάος στο μυαλό του Αλέξη Τσίπρα, ανοίγει έναν μεγάλο λάκκο. Το ζήτημα είναι ποιος θα πέσει μέσα
