Το έθνος να λυπάστε

Το έθνος να λυπάστε που επικεντρώνεται στη θρησκεία, αλλά αδιαφορεί για το πνεύμα.

Να λυπάστε το έθνος που φοράει ρούχα που δεν ύφανε, που τρώει ψωμί που δεν ζύμωσε και πίνει κρασί από ξένο αμπέλι.

Να λυπάστε το έθνος που θεωρεί τον βίαιο άνθρωπο ήρωα, και τον

λαμπερό κατακτητή γενναιόδωρο.

Να λυπάστε το έθνος που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στην κηδεία, που δεν συμφιλιώνεται, παρά μόνο μέσα τα ερείπιά του και δεν επαναστατεί, παρά μόνο με τον λαιμό κάτω απ’ το σπαθί.

Να λυπάστε το έθνος που έχει μια αλεπού για κυβερνήτη, έναν τσαρλατάνο για φιλόσοφο, κι’ η τέχνη του δεν είναι παρά μπαλωμένα κουρέλια κι’ απομιμήσεις.

Να λυπάστε το έθνος που είναι χωρισμένο σε κομμάτια, και που κάθε κομμάτι λέει ότι είναι ξεχωριστό έθνος.

Να λυπάστε το έθνος που οι σοφοί του έχουν σωπάσει εδώ και χρόνια και οι γενναίοι του ακόμη βρίσκονται στα σπάργανα.

Να νιώθετε οίκτο για το έθνος που υποδέχεται το νέο του κυβερνήτη με ιαχές, τυμπανοκρουσίες και επευφημισμούς, ενώ τον αποχαιρετά με γιουχαϊσματα και προπηλακισμούς, για να καλωσορίσει τον επόμενο και πάλι με τις ίδιες ιαχές και  τυμπανοκρουσίες.

Χαλίλ Γκιμπράν, “Ο Κήπος του Προφήτη” – 1923