Το μόνο που έμεινε ζωντανό από την ιδεολογία της Αριστεράς είναι η δίψα για την Εξουσία

Ήταν κάποια εποχή, εκεί γύρω στον Μεσοπόλεμο, στις δεκαετίες του `20 και του `30, που οι Αριστερές ιδέες, ήταν το απαραίτητο εφόδιο για κάθε διανοούμενο που σεβόταν τον εαυτό του. Στα γαλλικά καφέ και μπιστρό που τότε σύχναζε η αφρόκρεμα της παγκόσμιας κουλτούρας, οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι εκείνης της νέας εποχής, έστρεφαν τα μάτια και τις προσδοκίες προς το αριστερό ιδεώδες. Μια κοινωνία ισότητας και αδελφοσύνης και δικαιοσύνης, όπου όλοι θα είχαν μια μοίρα στον ήλιο και στις ευκαιρίες της ζωής.

Και το κράτος που εκείνο τον καιρό είχε κάνει πράξη, αυτήν την προαιώνια απαίτηση της μάζας, ήταν η Σοβιετική Ένωση, που κάνοντας εξουσιαστική πρακτική την λεγόμενη δικτατορία του Προλεταριάτου, είχε κάνει μια παγκόσμια αρχή σε ένα νέο είδος διακυβέρνησης, όπου το Κράτος είχε τον απόλυτο λόγο, τον πρώτο και τον τελευταίο σε μια κοινότητα Ίσων.

Ήταν μια όμορφη ιδεολογία αυτή, καλή για αγαθούς ανθρώπους. Και απληροφόρητους. Που δεν είχαν διαβάσει ούτε τον Φρόυντ, ούτε τον Δαρβίνο, αλλά ούτε και τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Είχαν διαβάσει μόνο το Κεφάλαιο του Μαρξ. Και πιθανόν ούτε κι αυτό. Χωρίς να λάβουν υπ` όψη τους ότι ο ίδιος ο Κάρολος Μαρξ δεν είχε δουλέψει ούτε μια μέρα στην ζωή του. Ήταν επίσης μια εποχή που οι πληροφορίες ταξίδευαν με τα πόδια. Έτσι το να πληροφορηθούν οι διανοούμενοι στο Παρίσι, τι ακριβώς έκανε ο Στάλιν την ίδια εποχή στην Μόσχα, ήταν πρακτικά αδύνατο ή έσω πολύ δύσκολο. Έτσι η Αριστερά συνέχιζε να φεγγοβολεί, χωρίς ψεγάδια.

Ήταν ό Τζωρτζ Όργουελ που γύρω στο 1943-44- και καθώς ο πόλεμος φαινόταν πως είχε αρχίσει να γέρνει  υπέρ των αντιπάλων του Χίτλερ, δηλαδή υπέρ του Τσώρτσιλ, του Στάλιν και του Ρούζβελτ- που με ένα συγκλονιστικό και συμβολικό αφήγημα, την περίφημη “Φάρμα των Ζώων”, και κάνοντας μια κριτική στο Σοβιετικό καθεστώς, διατύπωσε το περίφημο : ” Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα”. Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος ασκούσε τέτοιο είδους κριτική στο Σοβιετικό καθεστώς, έστω και με μια παραβολή.

Τόσο οι μάζες όσο και οι ιστορικοί της εποχής φαίνεται πως ήταν αδύνατον να κατανοήσουν την αναγκαιότητα που δημιούργησε τον κομμουνισμό και την συνακόλουθη “αριστερή ιδεολογία”. Ο κομμουνισμός ήταν μια ιστορική αναγκαιότητα και είχε να κάνει με την εδραίωση της βιομηχανίας  στην παραγωγική διαδικασία. Στα τέλη του 19ου αιώνα κανείς δεν γνώριζε ποιος θα μπορούσε να χειριστεί αυτό το γιγαντιαίο κοινωνικό και οικονομικό φαινόμενο που άλλαξε την ζωή του πλανήτη, συγκεντρώνοντας μεγάλες μάζες στα αστικά κέντρα. Θα ήταν καλύτερος χειριστής το Κράτος ή οι Ιδιώτες. Το πείραμα ήταν αναγκαίο και “στολίστηκε” και με διάφορες ιδεολογίες. Ήταν ένα πείραμα σε παγκόσμιο επίπεδο, που κράτησε 70 χρόνια και έληξε το 1989 με την ήττα του κρατικίστικου μοντέλου.

Στην Δύση οι οπαδοί του Κρατισμού, για κάποιον περίεργο λόγο ονομάστηκαν “αριστεροί”. Αυτό είναι ένα εννοιολογικό παράδοξο και έχει περισσότερο να κάνει με την αδυναμία και την αμάθεια ή ημιμάθεια της μάζας.

Όποιο οικονομικοκοινωνικό μοντέλο και να εξετάσει κανείς, ακόμη και το πιο “καπιταλιστικό”, ο ουσιαστικό κυρίαρχος είναι πάντα το κράτος. Το Κράτος είναι ο “δυνάστης” που φτιάχνει τους νόμους και ρυθμίζει της ζωές μας. Το Κράτος είναι αυτό που επιβάλει τους φόρους. Όταν στο γαλλικό κοινοβούλιο θεσπίστηκε ο όρος “αριστερός” για εκείνους που κάθονταν στην αριστερή μεριά της αίθουσας, αυτό είχε να κάνει και με το ότι δεν ήταν στην Εξουσία. Ήταν δηλαδή οι αντίπαλοι του τότε Κράτους και της Εξουσίας του. Οι “αριστεροί” ουσιαστικά δηλαδή ήταν εκείνοι που ήθελαν να περιορίσουν τις εξουσίες του κράτους. 

Με την πορεία των χρόνων όμως κατέληξε να σημαίνει το ακριβώς αντίθετο. `”Αριστεροί” στις μέρες μας θεωρούνται, οι οπαδοί του κρατισμού. Και επίσης  θεωρούνται και αποκαλούνται “προοδευτικοί”. Ενώ οι “δεξιοί”, εκείνοι παραδοσιακά είναι υπέρ της σμίκρυνσης του Κράτους, να θεωρούνται συντηρητικοί. Ουσιαστικά το να θέλεις να δώσεις όση περισσότερη εξουσία γίνεται στο Κράτος, ως και την απόλυτη εξουσία, είναι ότι πιο “δεξιό” γίνεται, σύμφωνα με τις συνθήκες που καθιέρωσαν αυτήν την ορολογία.

Όλα αυτά εξηγούνται με έναν μόνο τρόπο. Η εξήγηση βρίσκεται στην απίστευτη όσο και απύθμενη ηλιθιότητα της μεγάλης μάζας.

 Όσο υπήρχε η Σοβιετική Ένωση, η πίεση από τα αριστερά κόμματα στις δυτικές κοινωνίες είχε και νόημα και αποτέλεσμα, γιατί έφερε έναν εξορθολογισμό του καπιταλιστικού μοντέλου και έφτιαξε μια ισχυρή μεσαία τάξη. 

Από την εποχή όμως που διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση, η Αριστερά μοιάζει να έχει ξεμείνει τελείως από ιδέες. Όσες φορές δε ανέβηκαν στην εξουσία αριστερά κόμματα, ή δεν έκαναν καμία διαφορά ή πήγαν τα πράγματα προς τα πίσω. Και είναι χαρακτηριστικά αυτά που είπε ο πρώην Πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι σε μια πρόσφατη ομιλία του.

“Το να είσαι αριστερός δεν σημαίνει ότι πρέπει να τρέχεις πίσω από τα τοτέμ του παρελθόντος», δήλωσε ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι μιλώντας στους υποστηρικτές του, στους χώρους της πρώην βιομηχανίας της Fiat Lingotto στο Τορίνο

«Στέλνουμε αυτό το μήνυμα σε όσους νομίζουν πως το να είσαι αριστερός σημαίνει να ανεβαίνεις σε μια εξέδρα με την γροθιά υψωμένη και να τραγουδάς το “Μπαντιέρα ρόσσα”.

 Αντιπροσωπεύουν κάτι που δεν υφίσταται πλέον (…) Είναι μια γραφική εικόνα, δεν πρόκειται για πολιτική», πρόσθεσε ο Ρέντσι.

Στα τελευταία χρόνια τα δυο πιο κραυγαλέα παραδείγματα ανυπαρξίας οποιασδήποτε ιδεολογίας, πέρα από την κατάκτηση και την διατήρηση της εξουσίας, από αριστερά κόμματα είναι αυτό της Βενεζουέλας του Τσάβες και του Μαδούρο και αυτό της Ελλάδας

του Αλέξη Τσίπρα και του Σύριζα.

Στην περίπτωση της Βενεζουέλας η αριστερή διακυβέρνηση κατάφερε να χρεοκοπήσει ουσιαστικά, μια από τις πλουσιότερες σε πετρέλαια χώρες.

Η Ελλάδα είναι η ακόμα πιο κραυγαλέα περίπτωση αναντιστοιχίας προεκλογικών και μακροχρόνια αντιπολιτευτικών υποσχέσεων, με την τραγική διάψευση μιας ιδεολογίας που  εξαερώθηκε, όταν ήρθε σε επαφή με την πραγματικότητα.

Χαρακτηριστικό για όλα αυτά είναι και το άρθρο της Σοφίας Γιαννακά στο iefimerida:

“1.329.00 δηλώνει περιουσία ο Δημήτρης Παπαδημούλης, 897.000 διαθέτει ο Τσακαλώτος, 909.500 ευρώ έχει στο εξωτερικό η Νάντια Βαλαβάνη, 827.000 ο Σταθάκης (συν το εκατομμύριο που ξέχασε να δηλώσει), πάνω από 1 εκατομμύριο κατέχει ο Δημήτρης Τσουκαλάς. Πολλά άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν λίγο πάνω-λίγο κάτω από 500.000 ευρώ σε καταθέσεις. Είναι γνωστά τα ονόματα.

Κατάπιαμε αμάσητη την είδηση γιατί η Αριστερά είχε φροντίσει τα προηγούμενα χρόνια να εμπλουτίσει τον μύθο της με την ιδέα του τίμιου διανοητή, γαλουχημένου με αξίες και ήθος. Η Αριστερά, στο παραμύθι του 19ου και 20ού αιώνα, ήταν συνυφασμένη με την ανιδιοτελή μάχη υπέρ της αγνής λαϊκής ψυχής. Ρομπέν της φτωχολογιάς, εχθροί του κεφαλαίου!

Δεν θυμηθήκαμε ότι ιστορικά οι κομμουνιστές ηγέτες ήταν και ζάπλουτοι και διεφθαρμένοι. Ο Στάλιν είχε πλούτο και διέθετε ντάτσα στη λίμνη Ρίτσα της Γεωργίας που θα ζήλευαν πολλοί αιμοβόροι καπιταλιστές: ένα παλάτι που κολυμπούσε στη χλιδή, χτισμένο το 1947.

Οχι ένα, αλλά δύο παλάτια είχε χτίσει για πάρτη του και ο κομμουνιστής δικτάτορας Τσαουσέσκου, ο οποίος κατέκλεψε και κατέστρεψε τη Ρουμανία, πριν τον σβήσει η οργή της αλλαγής. Και να μην ξεχάσουμε τον σύντροφο πολλών Συριζαίων Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος σε μια Κούβα που λιμοκτονούσε, είχε αμύθητη περιουσία, ιδιωτικό νησί, 20 πολυτελείς κατοικίες.

Σε αυτούς τους «ανιδιοτελείς» κομμουνιστές θα προσθέσει ο ιστορικός του μέλλοντος και τον φρενοβλαβή δικτάτορα της Βόρειας Κορέας και τον ομόλογό του Νικολάς Μαδούρο, που έχουν ισοπεδώσει τις χώρες τους και τους λαούς τους πλουτίζοντας.

Καμία σύγκριση με το σημερινό καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ. Τα ποσά είναι διαφορετικά, το ίδιο και τα ιστορικά μεγέθη.

Ομως το κακό με τον πλούτο στελεχών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παρατραβάει, επαναλαμβάνεται, επεκτείνεται, προκαλεί.

Τα πρόσφατα κρούσματα:

Αύξηση κατά 79,5%(!) πήραν δύο στελέχη του ΟΔΔΗΧ. Ο Μουζάλας έδωσε αύξηση 50% στη διευθύντρια Υποδοχής μεταναστών. Ο επικεφαλής του ΔΕΣΦΑ χάρισε προαγωγή και εφάπαξ 250 χιλιάδων ευρώ στον εαυτό του. Στραγγίζουν τα αποθεματικά των υπουργείων προκειμένου να καλυφθούν οι πληρωμές των νέων μετακλητών και ειδικών συμβούλων που προστίθενται στα γραφεία υπουργών.

Και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κατόρθωσε να εξαιρέσει τους βουλευτές από την εισφορά αλληλεγγύης που πληρώνουν, ματώνοντας όλοι οι υπόλοιποι Ελληνες.

Τα παραδείγματα δεν είναι λίγα, για να τα καταπιούμε πάλι αμάσητα. Και ίσως τα κρούσματα πολλαπλασιαστούν όσο γίνεται φανερό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει τις επόμενες εκλογές.

Το εξοργιστικό είναι ότι για όλους τους Ελληνες που δεν ανήκουν στην νομενκλατούρα της κυβέρνησης αντιστοιχούν μισθοί πείνας στα 500 ευρώ, φορολογητέα. Ο,τι ψίχουλα κερδίζουν οι Ελληνες με τον ιδρώτα τους καταλήγει στην εφορία. Για τις τσέπες που στράγγιξαν προβλέπονται κατασχέσεις και τα δάνεια στα «κοράκια». Μας έμεινε ως αριστερό μπόνους η Θεανώ Φωτίου, που όνειρό της είναι να μοιράζει μια μέρα επίδομα αλληλεγγύης στα 10 εκατομμύρια Ελληνες που θα έχουν εξαθλιωθεί.

Και η πρώτη φορά Αριστερά ρίχνει κροκοδείλια δάκρυα, σφιχταγκαλιασμένη με το Μνημόνιο. Το σύγχρονο παραμύθι της Αριστεράς διανέμεται καθημερινά στα τηλεπαράθυρα και στις ομιλίες του πρωθυπουργού. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, όσο μένει σε βίλα με πολυτελή χαλιά (Μαξίμου), τόσο φαρδαίνει το χαμόγελό του για εμάς τους υπόλοιπους”.

Ίσως μετά από κάποια χρόνια να απορούμε για το πως ένας γενικά τόσο αστοιχείωτος άνθρωπος, όπως ο Αλέξης Τσίπρας και με τόσο ατελή αντίληψη για το πως κυβερνιέται μια χώρα και μια τυχάρπαστη παρέα, όπως τα περισσότερα από τα στελέχη που αποτελούν αυτήν την Κυβέρνηση, κατάφεραν να γίνουν Κυβέρνηση, καθώς ήταν απολύτως ανέτοιμοι για κάτι τέτοιο.

Είναι μάλλον αυτό που δίνει την απάντηση σε όσα είπε κάποιος από τους ομιλητές στο Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στους Δελφούς πριν λίγες μέρες.

Ότι ζούμε δηλαδή στην εποχή της δικτατορίας των Αμαθών και των Ημιμαθών.

Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα ούτε πίσω από την αριστερή ιδεολογία του Σύριζα, ούτε πίσω από το κατευχαριστημένο χαμόγελο του Αλέξη Τσίπρα, όταν κατεβαίνει από το ιδιωτικό πρωθυπουργικό αεροπλάνο ή όταν συναντιέται με τους ομολόγους του και άλλους ηγέτες, στις Βρυξέλλες ή στην μακρινή Κίνα, ή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.

Παρά μόνο η μεγάλη χαρά για την ζωή που απολαμβάνει, έστω και χωρίς γραβάτα.