Τρεις «τραγωδίες» των εκλογών στο ΚΙΝΑΛ

Ασφαλώς ένα από τα θέματα της τρέχουσας επικαιρότητας στα Ελληνικά πράγματα δεν θα μπορούσε παρά να είναι οι επικείμενες εκλογές στο ΚΙΝΑΛ. Η σοβαρή περιπέτεια της υγείας της Φώφης Γεννήματα, ήταν μια βαθιά ανθρώπινη τροπή, με συγκινητικές συνδηλώσεις για όλους μας, μια τροπή που απαίτησε σεβασμό από όλους, και τον κέρδισε.

Μια τροπή που αν και αρχικά έδειχνε να απλοποιεί τα πράγματα, να στενεύει το πλήθος των ενδεχομένων, και να κάνει την εκλογική διαδικασία πιο προβλέψιμη, και κλειστή, τελικά την έκανε εντελώς πιο περίπλοκη.

Σταδιακά, άνθρωποι με  κύρος και ισχύ και ιστορία στον χώρο είδαν να ανοίγονται νέες δυνατότητες για την προσωπική πολιτική τους πορεία, και δήλωσαν υποψηφιότητα, με τις νέες συνθήκες, ίσως επειδή έπαψαν να εκπροσωπούνται πειστικά από έναν υποψήφιο, με την απουσία της κας. Γεννηματά.

Η κάπως απρόσμενη υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου έδειξε να είναι κομβική κίνηση που μπερδεύει ακόμη περισσότερο τα πράγματα, και πλέον οι εκλογές του ΚΙΝΑΛ, δείχνουν να είναι ένα τελείως άγνωστο σε όλους παιχνίδι, χωρίς καμία στιβαρή πρόβλεψη. Ένα ροντέο πολλών ενδεχομένων, μη μετρήσιμο, άναρχο. Κάτι προς διαμόρφωση μέρα με την μέρα. Μια κούρσα χωρίς κανένα προγνωστικό, και χωρίς την δυνατότητα να πιάσει κάποιος το νήμα που θα εξηγεί πειστικά εκ των προτέρων γιατί θα εκλεγεί κάποιος και όχι κάποιος άλλος.

Κατά την γνώμη μας σε όλη την διαδικασία, όπως εξελίσσεται, προεξέχουν τρία στοιχεία που περιγράφουν πολύ εύστοχα την κατάσταση στο ΚΙΝΑΛ σήμερα, και υποβιβάζουν στέρεα το όποιο πολιτικό μέλλον του φορέα, ως αναγεννημένου πόλου εξουσίας. Τρεις εντός ορίων «τραγωδίες» για τις στοχεύσεις, και τα όποια όνειρα του χώρου.

Αρχικά, το ενδιαφέρον για την διαδικασία, για τις εκβάσεις, για το πραγματικό αποτέλεσμα, μετά και από το πλήθος 6 ή 7 υποψηφιοτήτων, δείχνει να ρέπει πιο πολύ προς την παρωδία, και να χρήζει αστείου σχολιασμού, παρά να απασχολεί γνήσια την κοινή γνώμη, το εκλογικό σώμα, και την επικαιρότητα, ως κάτι σοβαρό, κρίσιμο, και επιτακτικό. Δείχνει πραγματικά ο κραταιός χώρος του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ να έχει αλλάξει οριστικά πίστα σημαντικότητας, να έχει έρθει στα κυβικά ενός ακόμη κόμματος με εκλογική απήχηση 7%, και τίποτα παραπάνω.

Η δεύτερη «τραγωδία», είναι το γεγονός ότι αν και υπάρχει πληθώρα υποψηφίων, υπάρχει παντελής απουσία νέων ιδεών. Πραγμάτων που μπορούν να ειπωθούν και να προσθέσουν οτιδήποτε στον πολιτικό διάλογο. Ιδεών για το πώς μπορεί να πορευθεί η Ελληνική κοινωνία στο μέλλον, μια συνολική νέας συνεκτικής πολιτικής πρότασης. Δείχνει συνολικά ο χώρος να μην παράγει καμία νέα ιδέα. Κάτι έξυπνο, κάτι πρωτότυπο, συνεκτικό. Κάτι που να πείθει, και να έλκει πολιτικά.

Ακόμα και για το στενά κομματικό διακύβευμα, της πολυπόθητης διεύρυνσης των ποσοστών και της υποτιθέμενης ολικής πολιτικής επαναφοράς, δεν μπορεί να ειπωθεί από κανένα υποψήφιο, τίποτα πρακτικά συνεκτικό. Κανένας πειστικός τρόπος για το πώς μπορεί το ΚΙΝΑΛ να κερδίσει ή να επαναπατρίσει ψηφοφόρους. Καμία μεθοδολογία, καμία πρακτική ιδέα, καμία τακτική, και καμία λύση που δείχνει να πείθει όντως ότι θα είναι αποτελεσματική όσον αφορά τον κύριο στόχο, την παλινόρθωση του σχηματισμού ως σημαντικού πολιτικού παίχτη, και παράγοντα εξουσίας. 

Στην παρούσα φάση φαίνεται απλά να υπάρχει ένας στόχος στο ΚΙΝΑΛ, πάνδημος και κοινός, και ούτε καν η υποψία ενός προτεινόμενου πειστικού τρόπου να επιτευχθεί.

Η τρίτη, και μάλλον χειρότερη, από τις «τραγωδίες» είναι ότι φαίνεται ότι τα στελέχη του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ έχουν απωλέσει οριστικά ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία που χαρακτήριζε το ΠΑΣΟΚ, και του έδινε δύναμη. Μοιάζει ο καθένας από τα προβεβλημένα στελέχη, αλλά και από τα μέλη, να μην έχει την στοιχειώδη μέριμνα για το τι μπορεί να δυναμώσει συνολικά και συλλογικά την παράταξη. Για το τι είναι συμφέρον συνολικά για μια ευρεία ομάδα ανθρώπων, με κοινά συμφέροντα, με κοινές επιδιώξεις. Τι πραγματικά είναι προς το συμφέρον και το όφελος του χώρου συνολικά.

Σε σχεδόν κάθε υποψηφιότητα, και στους υποστηρικτές της, μοιάζει να ξεχωρίζει η επιθυμία για προσωπική ευημερία και ανέλιξη, οι ατομικές επιδιώξεις, το στενό συμφέρον. Μια παλιά συλλογική στόχευση, μια συνολική κοινή πολιτική σοφία που επίτασσε π.χ να εκλεγεί πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και Πρωθυπουργός ο Κώστας Σημίτης και όχι ο Γεράσιμος Αρσένης ή ο Άκης Τσοχατζόπουλος για σαφείς λόγους πολιτικής επιβίωσης, με γνώμονα την ευημερία του συνολικού σχηματισμού, μοιάζει να έχει χαθεί τελείως, και είναι σαν να άλλαξε οριστικά το DNA του χώρου, σε κάθε επίπεδο.

Οι παραπάνω εντός ορίων «τραγωδίες» δείχνουν και να ορίζουν και να ορίζονται από ένα πολιτικό μέλλον χαμηλών προοπτικών, και ρηχών νερών, για το ΚΙΝΑΛ αλλά σε κάθε περίπτωση μπορούμε να ευχηθούμε τα καλύτερα και τα πιο αίσια για την ιστορική παράταξη, και να περιμένουμε το μέλλον, για πιο πολλά, και πιο έγκυρα.