Ζητείται διευθυντής με δικό του μηχανάκι

Κι ενώ οι συζητήσεις περί εξυγίανσης του δημοσίου καλά κρατούν, όπως οι σαρακατσάνικοι χωροί -αργόσυρτοι, ιεροτελεστικοί και με πλουμιστή φορεσιά-, το ιδιωτικό πεδίο των εργασιακών μαχών κατατρώγεται, μέρα με τη μέρα, από την ανεμοβλογιά των περικοπών και των λοιπών λοιμωδών μέτρων επούλωσης της οικονομικής ελεγείας.  Η μαύρη πλερέζα υπό την μορφή σχέσης με το αντικείμενο εργασίας συνοδεύεται τις περισσότερες φορές από τη φράση «it’s complicated, είναι μπερδεμένο», ίδια επεξηγηματική ατάκα με την ερωτική σχέση στο φέισμπουκ. Πράγμα που μπορεί να σημαίνει δουλεύω μεν, αλλά είμαι με μπλοκάκι δε και φυσικά αποφεύγω να πληρώσω το ΤΕΒΕ όπως ο διάβολος το λιβάνι. Ή δουλεύω μεν, αλλά οι πληρωμές έχουν πάει πίσω τρεις με τέσσερις μήνες δε, ή δουλεύω μεν, αλλά με σύμβαση εργασίας και τα λοιπά και τα λοιπά. Αυτό δεν αφορά μόνο στους χαμηλόμισθους, τα υψηλά κλιμάκια τα έχει πάρει η μπάλα εξίσου.

Οι επαγγελματικές δεσμεύσεις χαλαρώνουν και μια ελευθεριότητα βασιλεύει, όμοια με αυτή που έχει το λιοντάρι στο κλουβί. Ναι, μπορεί και να αναλάβεις νέα οφίτσια, αυτό που στο δημόσιο αποκαλούν μοιρολατρικά προαγωγή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να διανοηθείς να τα συσχετίσεις με αύξηση ή με τυχόν ανασκευασμένα προνόμια. Τα μεταξωτά οφίτσια θέλουν και επιδέξια βίτσια. Και τώρα που τα σκυλιά δεν δένονται πια με τα λουκάνικα, τώρα που εκλεκτοί και μη εργαζόμενοι έχουν υπογράψει, άρα αποδεχτεί, την ομφαλοσκοπική περικοπή του μισθού τους κατά το ήμισυ, τώρα που άπαντες δουλεύουν σκεπτόμενοι τι θα κάνουν μόλις απολυθούν -γιατί ο επιβεβλημένος φόβος της απόλυσης είναι πιο τοξικός και από τη γεροντοκόρη του γραφείου, πιο τρομακτικός και από τον μπιχλιάρη του ορόφου με τις ραδιενεργές μασχάλες-, τώρα οι εργασιακές συνθήκες μοιάζουν με τα ύστερα του κόσμου σκηνοθετημένα από τους Μόντι Πάιθον. 

Έχει και την πλάκα του το πράγμα. Όχι τη συνδικαλιστική πλάκα του, την άλλη, την κανονική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αστειότητας είναι η περίπτωση της μεγαλοφουρνάρισσας που έψαχνε υπάλληλο για τον φούρνο της στα νότια προάστια και απέφυγε τεχνηέντως να προσλάβει μια γυναίκα με δυο παιδιά, δύο χρόνια προϋπηρεσίας σε φούρνο και δύο χρόνια στην ανεργία για τα μάτια ενός οικονομολόγου με μεταπτυχιακό. Φτιάχτηκε η αλευρομαστόρισσα στην ιδέα των εξελιγμένων σπουδών και αγνόησε ότι η ψυχολογία του υπαλλήλου με το μεταπτυχιακό μπροστά από την πινακωτή με τα ψωμιά θα έμοιαζε με την ψυχολογία του βοδιού kobe που το έχουν σε ακούσια ακινησία για να διατηρήσει το κρέας του τρυφερό, ώστε μετά να φαγωθεί περίτεχνα.   Άλλο ιλαρό παράδειγμα του εργασιακού Αρμαγεδδών είναι η περίπτωση του σούπερ ντούπερ εξέκιουτιβ σε πολυεθνική εταιρεία, ο οποίος όμως παρά τον πομπώδη τίτλο του, που συνοδευόταν από συντμήσεις αγγλικών και τα τοιαύτα, στερούνταν γραμματειακής υποστήριξης, θέσης πάρκινγκ στο κτήριο της εταιρίας, κινητού τηλεφώνου και μισθού ανάλογου του ταρατατζούμ κύρους της θέσης. Εδώ ισχύει το ρητό «η γυναίκα του Καίσαρα δεν οφείλει να είναι, αλλά κυρίως να φαίνεται». Σε άλλα νέα, οι εμβριθείς στατιστικές θέλουν το ανθεκτικό γυναικείο φύλο να αυξάνει τη συμμετοχή του στα ανώτατα διοικητικά κλιμάκια, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν. Σύμφωνα με έρευνα της ICAP, περισσότερες από μία στις πέντε επιχειρήσεις (21% του συνόλου) στην Ελλάδα σήμερα διοικείται από γυναίκες (4.635 σε σύνολο 22.500 εταιρειών), όταν το αντίστοιχο ποσοστό το 2012 ήταν 19%, ενώ το 10,3% των ενεργών μελών της ΕΑΣΕ -φορέας του επαγγελματικού μάνατζμεντ- είναι γυναίκες, ενώ ένα νέο είδος διευθυντικού στελέχους καταγράφεται στο μπλοκ ιχνογραφίας της κουστουμαρισμένης πανίδας. Ο CRO, o διευθυντής αναδιάρθρωσης, ο οποίος είναι χρήσιμος σε μια επιχείρηση πολύ πριν χρειαστεί να προσφύγει στο άρθρο 99 ή σε διατάξεις του πτωχευτικού κώδικα. Φημολογείται ότι στην Ελλάδα, σε αρκετές περιπτώσεις εταιρειών, τοποθετήθηκαν CRO’s, οι οποίοι σε συνεργασία με τις τράπεζες προσπαθούν να διαχειριστούν τις υπέρογκες υποχρεώσεις αλλά και τον τραπεζικό δανεισμό, με απώτερο στόχο τη διάσωση τους. Νέα ήθη και νέα λήθη για τα εργασιακά, έναν τομέα που δεν τον λες και ελάσσονος σημασίας στη ζωή.

Επιμύθιο: Θα είμαι πάντα με το μέρος του Αμπρόουζ Μπιρς και του περιβόητου συγγραφικού πονήματος, «Το Λεξικό του Διαβόλου», σύμφωνα με το οποίο λέξεις όπως εργασία, εταιρεία και ευθύνη εξηγούνται ως εξής: Εργασία: Διαδικασία με την οποία κάποιος αποκτά περιουσία για κάποιον άλλο. Εταιρεία: Μια έξυπνη κατασκευή για την απόκτηση προσωπικού κέρδους, χωρίς προσωπική ευθύνη. Ευθύνη: Φορτίο το οποίο μεταφέρεται εύκολα στις πλάτες του Θεού, της μοίρας, του πεπρωμένου, της τύχης, ή του γείτονα. Τον καιρό της αστρολογίας, συνήθιζαν να το ξεφορτώνουν σε κάποιο αστέρι.