Ο Στέφανος Δάνδολος στους ΚΛΙΚers: «Οι πατρίδες μας είναι εκείνοι που αγαπήσαμε»
Η Λίλα Σταμπούλογλου ξεφυλλίζει τεύχη από το αρχείο του ΚΛΙΚ, παρέα με καλεσμένους που πέρασαν από τις σελίδες του.
Ο Στέφανος Δάνδολος προσγειώθηκε στη λογοτεχνία το 1996. Έχει στη διαδρομή του best sellers, πολλές διακρίσεις και μια βράβευση για το σύνολο του έργου του με το βραβείο Μπότση, ενώ το μυθιστόρημα του Φλόγα και Άνεμος έγινε σειρά στην ΕΡΤ.
«Διάβαζα το ΚΛΙΚ φανατικά»
Έχοντας κάνει ένα πέρασμα από το περιοδικό ΚΛΙΚ στις αρχές του 2000s βρέθηκε στο στούντιο των ΚΛΙΚers για να μοιραστεί μαζί μας εκείνη την εμπειρία. Εξομολογείται ότι το διάβαζε φανατικά γιατί το θεωρούσε επαναστατικό για την εποχή του. Άρχισε να γράφει στην τελευταία περίοδο του ΚΛΙΚ, τότε που ολοκλήρωνε τον κύκλο του και διηγείται το γλυκόπικρο συναίσθημα που είχε αλλά και το πώς βγήκε ένα τεύχος όταν όλοι είχαν φύγει και είχε μείνει μόνο εκείνος και ο εκδότης, ο Άρης Τερζόπουλος.
«Θέλω να ταξιδεύω τον αναγνώστη με τα βιβλία μου»
Μιλάμε για την τάση του Έλληνα να ρομαντικοποιεί το παρελθόν, ίσως γιατί βλέπει την πραγματικότητα του παρόντος να μην τον εκφράζει. Γράφοντας σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Στέφανος Δάνδολος θέλει μέσα από τα ιστορικά μυθιστορήματα του να συγκρίνει τις εποχές και να βλέπει το σήμερα μέσα από το τότε. Θέλει να δημιουργεί αναγωγές στον αναγνώστη και να τον ταξιδεύει. Πιστεύει ότι αν ένα ιστορικό μυθιστόρημα δεν το κάνει αυτό, είναι κλασικό εικονογραφημένο.
Λογοτεχνία στην τηλεόραση
Έχοντας προσωπική εμπειρία της μεταφοράς ενός βιβλίου του στη μικρή οθόνη, συμφωνεί ότι η τηλεόραση είναι πολύ επικίνδυνη για τη λογοτεχνία, μπορεί να το αποτέλεσμα να είναι από πολύ κακό μέχρι πολύ κακό. Ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του τυχερό, με το αποτέλεσμα του δικού του βιβλίου στην ΕΡΤ. Σημειώνει μάλιστα ότι στο ιστορικό μυθιστόρημα πρέπει να υπάρχει ακρίβεια, κάτι που χάνεται στα σενάρια συχνά λόγω ταχύτητας. Δεν γίνεται, όπως λέει, να βλέπεις σκηνή του 1968 και να μπει τραγούδι του 1969.
Έρωτας μετ’ εμποδίων
Ο Δάνδολος πλάθει στα μυθιστορήματα του ιστορίες έρωτα και αγάπης, που αγκομαχούν να ξεπεράσουν σκοπέλους. Το κάνει, όπως λέει, γιατί θέλει να δείξει ότι για κάθε άνθρωπο υπάρχει μια πατρίδα που είναι ένας άλλος άνθρωπος. Οι πατρίδες μας δεν είναι γεωγραφικές, είναι εκείνοι που αγαπήσαμε. Θέλει να δείξει ότι μπορούμε να φτάσουμε σ’ αυτές και μέσα από εμπόδια. Και αυτό, για εκείνον, είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα.
Δείτε το επεισόδιο εδώ:
