Επίδειξη ισχύος ή απώλεια ελέγχου; Ο Ανδρουλάκης παίζει τα -λίγα- ρέστα του!
Ο Ανδρουλάκης πήγε για διεύρυνση και του βγήκε διαγραφή, επιβεβαιώνοντας δελφίνους και επικριτές για την ποιότητα των χειρισμών του.
Θα φέρει η θυσία του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου ούριο άνεμο στα πανιά του Νίκου Ανδρουλάκη; Χωρίς να θέλει να διεκδικήσει τον ρόλο του «Αγαμέμνονα», ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μετέτρεψε σε «Ιφιγένεια» τον άλλοτε στενό του σύντροφο. Προφανώς, ο Ανδρουλάκης πόνταρε σε μια εντυπωσιακή επίδειξη δύναμης, δύο εβδομάδες πριν από το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.
Ωστόσο, το μόνο εντυπωσιακό, στην τελική αποτίμηση της κίνησης αυτής, είναι το αυτογκόλ που κατάφερε να πετύχει. Όταν κάποιος καλεί σε διεύρυνση, δεν διαγράφει ένα σημαντικό στέλεχος, το οποίο μάλιστα και είχε ορίσει αντιπρόεδρο στη Βουλή. Σαν να μην έφτανε η θυσία, ήρθε και η κίνηση του Κωνσταντινόπουλου να παραδώσει την έδρα στο κόμμα και να μικρύνει το διαμέτρημα του αρχηγού. Να τι εστί μπούμερανγκ!
Ο Ανδρουλάκης σε ρόλο… Αγαμέμνονα
Ήταν τέτοια η φιλοδοξία του Αγαμέμνονα να γκρεμίσει τα τείχη της Τροίας και να αλώσει την πλούσια πόλη, που δεν δίστασε να θυσιάσει την κόρη του για να φτάσει εκεί. Και όταν έφτασε εκεί, μετά από χρόνια ανομβρίας, κατάφερε να χάσει τον καλύτερο αξιωματικό του, τον Αχιλλέα, για μια ιέρεια – λάφυρο. Εκεί βρίσκεται η πιο δραματική καμπή της πολιορκίας της Τροίας. Ένας ηγέτης που χάνει την αυτοκυριαρχία του και μαζί την εμπιστοσύνη των αξιωματικών και του στρατού του.
Όμως, ευτυχώς, τα δεινά του Ανδρουλάκη δεν είναι παρόμοια με εκείνα του Αγαμέμνονα. Ούτε ο Κωνσταντινόπουλος είναι ο Αχιλλέας του. Απλά, και στις δύο περιπτώσεις, η παρορμητική κίνηση φέρνει τα ίδια αποτελέσματα: Αμφισβήτηση της κρίσης του αρχηγού, κατήφεια στις τάξεις των στρατιωτών.
Όταν υπόσχεσαι την Τροία (νίκη έστω και με μια ψήφο διαφορά, στις επερχόμενες εκλογές), όταν διαφημίζεις μια πανστρατιά που πηγαίνει να σαρώσει τα τείχη της πόλης – τοτέμ σου, δεν θυσιάζεις τα διαφημισμένα στελέχη σου.
Το -χαμένο- ηγετικό προφίλ
Είναι μια σειρά από λάθος κινήσεις που φανερώνουν την αγωνία του Νίκου Ανδρουλάκη να φιλοτεχνήσει ένα στιβαρό ηγετικό προφίλ για τον εαυτό του. Είτε με βερμπαλιστικές δηλώσεις περί νίκης, είτε «κόβοντας» κεφάλια προβεβλημένων στελεχών. Παρατηρώντας κανείς την πορεία του, θα διαπιστώσει πως επιλέγει να δώσει τις λάθος μάχες. Πολλές φορές, αντιδρώντας ίσως σπασμωδικά, μπορεί και συναισθηματικά, μοιάζει με ηγέτη του οποίου η πυξίδα τρελάθηκε, μπερδεύοντας τους συμμάχους με τους αντιπάλους, κουρελιάζοντας κάθε έννοια στρατηγικής, απομακρυνόμενος από τον τελικό στόχο.
Ως αποτέλεσμα αυτής της πορείας, καταφέρνει με έναν μαγικό τρόπο να πέφτει σε κάθε παγίδα που ο ίδιος τοποθετεί. Μπορεί γενικά οι διαγραφές να ενισχύουν το ηγετικό προφίλ ενός αρχηγού, αλλά πάντοτε παίζει ρόλο το timing. Δύο εβδομάδες πριν από ένα συνέδριο, την ίδια εβδομάδα που ευαγγελίζεσαι τη διεύρυνση, όχι, το timing της διαγραφής δεν μπορεί να είναι με το μέρος του ηγέτη. Μετατρέπει, πλέον, το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ από μια γιορτή εξωστρέφειας, σε άσκηση κομματικής πειθαρχίας, στέλνοντας το μήνυμα, «Όποιος τολμά, ας βγει μπροστά».
Έτσι, με αυτόν τον τρόπο, μπορεί στο τέλος να μοιάσει και σε έναν άλλο πράγμα με τον Αγαμέμνονα: Η πόλη – τοτέμ να πέσει, αλλά να τραγουδούν οι τροβαδούροι πως την έριξε ο Οδυσσέας. Όχι ο Κωνσταντινόπουλος, κατ’ ανάγκη!
