Άλλη Jackie περίμενα και άλλη είδα…

Είναι κάποιοι τίτλοι ταινιών -βασισμένων σε αληθινή ιστορία-, οι οποίοι δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Σε προδιαθέτουν να δεις το έργο, χωρίς να  νιώθεις πως είναι αναγκαίο να  διαβάσεις πληροφορίες γι` αυτό. Το θέμα του- που “προδίδεται” από το όνομά του- είναι αρκετό για να προσελκύσει το ενδιαφέρον.  Ειδικά όταν η ηθοποιός που πρωταγωνιστεί είναι εξαιρετική. Αυτή είναι και η περίπτωση της βιογραφικής δραματικής ταινίας “Jackie” σε σκηνοθεσία του Πάμπλο Λαρέν, σενάριο του Νόα Όπενχαιμ και πρωταγωνίστρια τη Νάταλι Πόρτμαν, η οποία υποδύεται την Τζάκι Κένεντι. 

Στο 73ο Φεστιβάλ της Βενετίας κέρδισε το βραβείο σεναρίου, ενώ ήταν υποψήφια και για τον Χρυσό Λέοντα.

Στα 89α βραβεία Όσκαρ έλαβε 3 υποψηφιότητες  Α` γυναικείου ρόλου (Νάταλι Πόρτμαν), πρωτότυπης μουσικής και σχεδιασμού κοστουμιών.

Στις Χρυσές Σφαίρες του 2017 ήταν υποψήφια στην κατηγορία του Α` γυναικείου ρόλου (Νάταλι Πόρτμαν).

Ενώ στα BAFTA του 2017 έλαβε 3 υποψηφιότητες: Α` γυναικείου ρόλου , πρωτότυπης μουσικής και σχεδιασμού κοστουμιών.

Η ταινία “Jackie” αναφέρεται  στις επόμενες ημέρες της δολοφονίας του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι το 1963 στο Ντάλας, μέσα από τα μάτια της συζύγου του και πρώτης κυρίας των ΗΠΑ, Ζακλίν Μπουβιέ Κένεντι.Μία εβδομάδα μετά τη δολοφονία που συγκλόνισε όλον τον κόσμο, η πρώην πρώτη κυρία δίνει συνέντευξη σε έναν δημοσιογράφο ανακαλώντας στη μνήμη της τις τελευταίες  συγκλονιστικές ημέρες. Η Τζάκι  καλείται να παρηγορήσει τα δυο της μικρά παιδιά που έχασαν τόσο μικρά τον πατέρα τους και να οργανώσει την κηδεία του άντρα της. 

Τη Τζάκι και την οικογένεια των Κένεντι τους γνώρισα μέσα από αξιόπιστες βιογραφίες που έχουν γραφτεί. Όπως: “The Kennedy Curse: Why Tragedy Has Haunted America’s First Family for 150 years”του Edward Klein “A woman named Jackie”  του C. David Herman και  “The Kennedy Baby: The Loss That Transformed JF”του Steven Levingston. Επιπλέον, έχω δει αρκετά βίντεο με συνεντεύξεις της από την πρώτη της κιόλας μέρα στο Λευκό Οίκο ως Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών της  Αμερικής. Θεωρώ, λοιπόν, ότι μπορώ να φέρω γνώμη για το κατά πόσο η εν λόγω ταινία ανταποκρίνεται  στην πραγματικότητα και στις προσδοκίες μου.

Όταν ο παραγωγός Ντάρεν Αρονόφσκι είδε το El Club στο Φεστιβάλ Βερολίνου πλησίασε τον δημιουργό Πάμπλο Λαραΐν δηλώνοντάς του  τον θαυμασμό του. Τότε, λοιπόν, του ζήτησε να σκηνοθετήσει τη βιογραφία της Τζάκι Κένεντι σε σενάριο του Νόα Οπενχάιμ. “Ετοιμαζόμουν να γυρίσω το Νερούδα και μου ζητήθηκε να ξεκινήσω γυρίσματα αμέσως μετά. Στα 39 μου χρόνια δεν γινόταν να προσπεράσω τέτοια ευκαιρία” δήλωσε ο Χιλιανός παρωγός, που δέχτηκε με ιδιαίτερη χαρά την πρόκληση για το αγγλόφωνο ντεμπούτο του. Ο Αρονόφσκι ενδιαφερόταν να βρει έναν μη Αμερικανό για να δώσει τη δική του ματιά σε ένα διάσημο και οικείο πρόσωπο.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Πάμπλο Λαραΐν, λέει: “Πώς να ήταν για εκείνη; Όλοι ξέρουμε την ιστορία της δολοφονίας του Τζον Κένεντι. Αλλά τι γίνεται αν επικεντρωθούμε μόνο σε εκείνην; Πώς ήταν οι επόμενες τρεις μέρες, που ήταν βουτηγμένη στον θρήνο, που τα παιδιά της ήταν καταρρακωμένα, που όλα τα μάτια ήταν στραμμένα πάνω της; Η Τζάκι ήταν μια βασίλισσα χωρίς στέμμα, χωρίς θρόνο και σύζυγο. Ήταν κομψή, επιθυμητή και εκλεπτυσμένη. Ήταν μια από τις πιο φωτογραφημένες γυναίκες του 20ού αιώνα. Κι όμως, ξέρουμε πολύ λίγα για αυτήν. Ήταν αδιαπέραστη και μυστηριώδης, μπορεί και η πιο άγνωστη γνωστή γυναίκα της μοντέρνας εποχής. Θέλω να πιστεύω ότι ποτέ δεν θα είμαστε σίγουροι για αυτήν. Δεν θα μάθουμε ποτέ πώς μύριζε ή πώς έλαμπαν τα μάτια της.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι έρευνα. Και να συνθέσουμε μια ταινία από θραύσματα. Κομμάτια μνήμης. Μέρη, ιδέες, εικόνες και ανθρώπους. Ο πρόεδρος Κένεντι πέθανε νέος. Η θητεία του διακόπηκε απότομα και σύντομα, τα κατορθώματα του κινδύνευαν να ξεχαστούν. Παρ’ όλο που βρισκόταν στην ομίχλη του δικού της τραύματος, η Τζάκλιν Κένεντι ήξερε ότι κάποιος έπρεπε να τελειώσει την ιστορία του. Μέσα σε λίγες μέρες, μετέτρεψε τον σύζυγο της από άνθρωπο σε θρύλο. Καθόρισε την εικόνα του και εδραίωσε την κληρονομιά του. Έτσι, έγινε η ίδια σύμβολο, γνωστή για πάντα σε όλον τον κόσμο με το μικρό της όνομα… Τζάκι.”

Σύμφωνα με τα παραπάνω, στόχος της ταινίας, ήταν να παρουσιάσει κάτι διαφορετικό από τα κοινότυπα. Οι ταινίες με θέμα τους Κένεντι, επικεντρώνονται  κυρίως στο τέλος της πολιτικής αθωότητας για την Αμερική. Όσον αφορά τη Τζάκι, παρουσιάζεται η chic φιγούρα της Πρώτης Κυρίας, χωρίς να υπάρχει ενδιαφέρον για τις σκέψεις και τα συναισθήματά της. 

Ανταποκρίνεται άραγε, η συγκεκριμένη ταινία στην αληθινή εικόνα τη Πρώτης Κυρίας ; “Εισέπραξαν” οι θεατές το νόημα που θέλησαν να “περάσουν” οι δημιουργοί της;  

Η Νάταλι Πόρτμαν, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι είναι μια εξαιρετική ηθοποιός κι αυτό μας το έχει αποδείξει στο παρελθόν σε διάφορες ερμηνείες της, όπως στον “Μαύρο Κύκνο”. “Η Νάταλι έχει κάτι που θεωρώ απαραίτητο στην υποκριτική: το μυστήριο” λέει ο σκηνοθέτης Πάμπλο Λαραΐν.  Κι έχει απόλυτο δίκιο. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για να αποδοθεί σωστά ένας ρόλος. Η πρωταγωνίστρια, προφανώς ακολουθεί τις οδηγίες του σκηνοθέτη όταν παρουσιάζεται ως debutante στο Λευκό Οίκο. Τότε ήταν που η ομιλία της μου έφερε  στο μυαλό τον Forest Gump στην ομώνυμη ταινία και σε καμία περίπτωση τη Τζάκι.

Ο Λαραΐν είναι σε αναζήτηση της μπερδεμένης ψυχής της, προσπαθώντας να κάνει την “ανατομία” της. Η Τζάκι Kένεντι, έγινε χήρα στα 34 της χρόνια. Τότε έδειξε την αυτοκυριαρχία της και την ικανότητά της να ανταπεξέρχεται – ακόμα και με τις πιο σκληρές συνθήκες- στα καθήκοντά της. Είναι χαρακτηριστικό ότι αρνείται να αλλάξει το ματωμένο ροζ ταγιέρ που φορά όταν ο άντρας της δολοφονείται. Ήθελε ο κόσμος να δει τί είχαν κάνει στο σύζυγό της. Η Τζάκι που παρουσιάζεται στην ταινία, ναι μεν καταφέρνει να ανταπεξέλθει στη δύσκολη φάση των ημερών μετά το θάνατο του άντρα της, παρουσιάζεται όμως με μια εικόνα που δεν αρμόζει σε εκείνη που η ίδια προέβαλε σε όλα τα χρόνια της ζωής της. Δυναμική αλλά εξαιρετικά ευάλωτη κι “απογυμνωμένη”, προσπαθώντας να ισορροπήσει στο μυαλό της το τραγικό συμβάν, το παρελθόν, την προβληματική σχέση της με τον άντρα της. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η σκηνή στο μοιραίο αυτοκίνητο όπου πυροβολείται ο Κένεντι και το σχεδόν διαλυμένο από τις σφαίρες πρόσωπό του στα χέρια της Τζάκι, είναι κάτι  σοκαριστικό. Παρουσιάζεται όμως, με ίσως υπερβολικά έντονο επιθετικό εκνευρισμό και αρκετές “δόσεις τρέλας” που διακρίνονται σε διάφορα ενσταντανέ– όπως την ώρα που συνομιλεί με τον δημοσιογράφο που της παίρνει συνέντευξη, με τον ιερωμένο (που υποδύεται ο Τζον Χαντ ο οποίος έφυγε πριν λίγες μέρες), περπατώντας μόνη της στο Λευκό Οίκο ή στην κηδεία βαδίζοντας ανάμεσα στο πλήθος. 

Τα πλάνα της διαδρομής του μοιραίου αυτοκινήτου και της δολοφονίας -που επαναλαμβάνονται αρκετές φορές – σε συνδυασμό με άλλες σκηνές και την ανατριχιαστική μουσική υπόκρουση…δίνεται η εντύπωση ότι πρόκειται για θρίλερ και όχι για μια βιογραφική δραματική ιστορία. Κι εκεί που η εντελώς σαστισμένη Τζάκι έχει επιστρέψει στο Λευκό Οίκο μετά από τη δολοφονία του συζύγου της, ακούμε ξαφνικά μια μουσική που θυμίζει μιούζικαλ και βλέπουμε κάποιες σκηνές από το παρελθόν, με εκείνη να φορά υπέρκομψες τουαλέτες πριν ή μετά τις εξόδους της. Ίσως, ο σκηνοθέτης ήθελε να δείξει την αντίφαση του τότε με το τώρα, αλλά το κάνει με εντελώς λάθος τρόπο. Βάζει σε διαδικασία τους θεατές να αναρωτιούνται τί συμβαίνει και τους μπερδεύει. Θα  ήταν σαφώς καλύτερη προσέγγιση να υπάρχουν κάποιες σκηνές από το παρελθόν με το ζευγάρι των Κένεντι να συνομιλεί, κάτι που δεν έγινε ούτε μια φορά.

Η επιλογή του υπόλοιπου κάστινγκ- πιο συγκεκριμένα του αδελφού του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, Ρόμπερτ Κένεντι- θεωρώ πως ήταν εντελώς άτυχη και όσον αφορά την εμφάνισή του αλλά και στον τρόπο που μιλούσε – ο πραγματικός ήταν μια ιδιαίτερα γοητευτική παρουσία. Το ίδιο ισχύει και για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ ο οποίος  μπορεί να του έμοιαζε, αλλά μέσα στα μόνο λίγα δευτερόλεπτα που μίλησε, δεν ανταποκρίθηκε στην ξεχωριστή προσωπικότητα που υποδυόταν. 

Τη δεκαετία του `60 ως η Τζάκι Κένεντι ενθάρρυνε το  “Κάμελοτ” θεωρώντας ότι αποτελεί σύμβολο της προεδρίας του συζύγου της.  Αυτό το μιούζικαλ-love story που τόσο αγαπούσε ο Κένεντι αναφέρεται και στην ταινία σε σκηνές – κλειδιά. Το οικογενειακό Κάμελοτ που στήθηκε σαν παραμύθι και τελείωσε τόσο άδικα, σαν ένας αδόκητος εφιάλτης.  Kι αυτό το μήνυμα προσπαθεί να περάσει μέσα από τη συνέντευξη που δίνει στην ταινία.  

Καθ`όλη τη διάρκεια της ταινίας είχα την περιέργεια πού θα κατέληγε, ποιά μηνύματα ήθελε να περάσει και πότε θα έδειχνε την εικόνα της Τζάκι από την εποχή που ζούσε ο άντρας της. Η “Jackie” τελείωσε αφήνοντάς μου κενό και μην καλύπτοντας τις μεγάλες προσδοκίες που είχα για το έργο. Το μήνυμα που σίγουρα πήρα, είναι ότι ο τίτλος και το θέμα μιας ταινίας δεν εγγυάται απαραίτητα την τελειότητά της…`Αλλη Jackie περίμενα και άλλη είδα…