10 καλοκαίρια που είδαμε σπουδαίες ταινίες στα σινεμά τη μία μετά την άλλη
Θέρος και μπλοκμπάστερ πάνε χέρι - χέρι όπως αποδεικνύει αυτή η λίστα που είναι γεμάτη κυκλοφορίες που άφησαν εποχή.
Πριν από πενήντα ένα χρόνια, στις 20 Ιουνίου 1975, τα σινεμά κρεμούσαν στις μαρκίζες τους τα «Σαγόνια του Καρχαρία» (Στίβεν Σπίλμπεργκ), την ταινία που εν αγνοία της επρόκειτο να αλλάξει πλήρως ρου της κινηματογραφικής ιστορίας. Όχι μόνο δραματουργικά, πτυχή που αφορά άλλο κείμενο, αλλά και οικονομικά. Η πρωτοφανής σε κόστος, εύρος και στρατηγική προωθητική καμπάνια του στούντιο της Universal, είχε σαν αποτέλεσμα το περιπετειώδες θρίλερ του εμβληματικού σκηνοθέτη να ξεπεράσει τα 123 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικάνικο box office, κάτι πρωτοφανές για την εποχή, σημειώνοντας τέτοια απήχηση που οδήγησε στην επινόηση ενός νέου όρου για να την περιγράψει. Ήταν η λέξη μπλοκμπάστερ («blockbuster»), η οποία μάλιστα στο εξής αποτέλεσε προτεραιότητα για το Χόλιγουντ, το οποίο έκτοτε αναπτύσσει μεγαλεπήβολες παραγωγές ακριβώς για να σαρώσουν τα ταμεία την πιο εύθυμη εποχή του χρόνου, το καλοκαίρι.
Συμπτωματικά, φέτος όχι απλά ο Σπίλμπεργκ επέστρεψε στα μεγάλης κλίμακας φιλμ που υπήρξε καθοριστικός για να παγιωθούν («Μέρα Αποκάλυψης»), αλλά επιπλέον προβλέπεται μεγάλη κινητικότητα στις σκοτεινές αίθουσες, καθώς αναμένονται μπόλικοι πολυσυζητημένοι τίτλοι μα κυρίως η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν. Για αυτό λοιπόν, ενόψει ενός πολλά υποσχόμενου κινηματογραφικού θέρους, θυμόμαστε τα καλοκαίρια που δεν προλαβαίναμε να βλέπουμε σπουδαίες ταινίες στη μεγάλη οθόνη.
1979
Με μερικές εβδομάδες διαφορά κυκλοφόρησαν κλασικά φιλμ που παραμένουν αξεπέραστα, όπως το «Alien» (Ρίντλεϊ Σκοτ) και το «Αποκάλυψη Τώρα» (Φράνσις Φορντ Κόπολα). Επίσης, ο Σιλβέστερ Σταλόνε επέστρεψε στο ρόλο που τον καθιέρωσε για το «Rocky II», την ώρα που το σινεμά του τρόμου βίωσε μεγάλες, διαδοχικές εμπορικές δόξες («The Amityville Horror», «Phantasm»). Φυσικά, δεν ξεχνάμε τον Ρότζερ Μουρ στο «Τζέιμς Μποντ: Επιχείρηση Μούνρεϊκερ» (Λιούις Γκίλμπερτ), τα ιδιαίτερα δημοφιλή στο κοινό, τότε, «The Muppet Movie» (Τζέιμς Φρόλεϊ), «Απόδραση από το Αλκατράζ» (Ντον Σίγκελ), την αξεπέραστη κωμωδία των Monty Python με τίτλο «Ένας Προφήτης μα τι Προφήτης» (Τέρι Τζόουνς), αλλά και το πωρωτικό αθλητικό δράμα «Breaking Away» (Πίτερ Γέιτς).
1980
Εδώ έχουμε μια σειρά από κυκλοφορίες που έγιναν αγαπημένες για εκατοντάδες κόσμου παγκοσμίως. Αρχικά, το «Star Wars» απέκτησε ένα από τα καλύτερα σίκουελ όλων των εποχών με το «Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται» (Έρβιν Κέρσνερ), προτού οι… «Ατσίδες με τα Μπλε» («Blues Brothers», Τζον Λάντις) αφήσουν το δικό τους διαχρονικό στίγμα στην κωμωδία. Έπειτα, άπαντες τρομοκρατήθηκαν από τη «διαμονή» τους στο ξενοδοχείο Overlook στη σπουδαία «Λάμψη» το Στάνλεϊ Κιούμπρικ, αλλά χαλάρωσαν τραγουφώντας το σάουντρακ του «Fame» (Άλαν Πάρκερ). Το 1980, ακόμη, ξεκίνησε ένα από τα πιο πληθωρικά franchises στο horror, το περιβόητο «Παρασκευή και 13» (Σον Σ. Κάνινγκχαμ).
Διαβάστε επίσης
1982
Αυτή ήταν η χρονιά που σάρωσε το sci-fi. «E.T. ο Εξωγήινος» (Στίβεν Σπίλμπεργκ), «Blade Runner» (Ρίντλεϊ Σκοτ), «Mad Max 2: Εκδικητής Πέρα από το Νόμο» (Τζορτζ Μίλερ), «Star Trek II: Η Οργή του Καν» (Νίκολας Μέιρ) και «Tron» (Στίβεν Λισμπέργκερ) μονοπώλησαν το box office, χωρίς να είναι τα μόνα βεβαίως. Πλάι τους στο πρόγραμμα των σινεμά βρέθηκαν δύο κλασικά φιλμ τρόμου («Η Απειλή», «Το Πνεύμα του Κακού»), ο «Κόναν ο Βάρβαρος» (Τζον Μίλιους) και η νεανική κωμωδία «Fast Times at Ridgemont High» (Έιμι Χέκερλινγκ).
1984
Ένα ταλέντο που έχει παρατήσει εντελώς το Χόλιγουντ, είναι η ανάπτυξη ταινιών που απευθύνονται σε πιτσιρικάδες και όχι σε ενήλικες που νιώθουν ακόμα έφηβοι. Του λόγου το αληθές, δείτε τι είχε βγει την «οργουελιανή» χρονιά. «Ghostbusters» (Άιβαν Ράιτμαν), «The Karate Kid» (Τζον Τζ. Άβιλντσεν), «Sixteen Candles» (Τζον Χιούζ) και «The Neverending Story» (Γουλφγκανγκ Πέτερσεν) είναι μόνο μερικοί από τους σχετικούς τίτλους, στους οποίους οφείλουμε να προσθέσουμε τα αξεπέραστα «Κάποτε στην Αμερική» (Σέρτζιο Λεονε) και «Purple Rain» (Άλμπερτ Μανιόλι).
1989
Μπορεί μερικά χρόνια νωρίτερα να ήταν ο Superman που συστήθηκε από την αρχή στο ευρύ κοινό μέσω της μεγάλης οθόνης, όμως, ήταν ο «Batman» του Τιμ Μπάρτον που απέδειξε πως οι υπερηρωικές περιπέτειες μπορούν και να σπάσουν τα ταμεία και να έχουν καλλιτεχνικό πρόσημο. Την ίδια περίοδο έζησαν μεγάλες εισπρακτικές δόξες οι arthouse παραγωγές («Κάνε το Σωστό», «Σεξ, Ψέματα και Βιντεοταινίες») και τα σίκουελ («Ghostbusters 2», «Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία», «Φονικό Όπλο 2»), ενώ ο «Κύκλος των Χαμένων Ποιητών» γαλούχησε μια ολόκληρη γενιά στο ρομαντισμό, όπως το «Όταν ο Χάρι Γνώρισε τη Σάλι» (Ρομπ Ράινερ) απέδειξε σε όλους πόσο εύκολο είναι να προσποιηθείς ένα οργασμό.
Διαβάστε επίσης
1999
Για αρκετούς αυτή ήταν μία από τις καλύτερες χρονιές στην ιστορία του κινηματογράφου. Υπερβολή, αλλά έχει σίγουρα μια βάση. Ο Τζορτζ Λούκας αναβίωσε το μύθο του «Star Wars» εκκινώντας με την «Αόρατη Απειλή» μια τριλογία που διχάζει μέχρι σήμερα, η «Έκτη Αίσθηση» μας έμαθε τι σημαίνει spoiler, η Disney παρέδωσε ένα ακόμα θεαματικό animation («Tarzan»), κυκλοφόρησαν δύο rom coms – σταθμοί («Η Νύφη το Σκασε», «Μια Βραδιά στο Νότινγκ Χιλ») και μια αυστηρώς ακατάλληλη κωμωδία που γέννησε ολόκληρο κωμικό υπο-είδος («American Pie»), ο Μπρένταν Φρέιζεν αποδείχθηκε έξοχος action hero («Η Μούμια»), ενώ ο τρόμος απέκτησε νέες διαστάσεις χάρη στο «αληθινό» «Blair Witch Project». Όλα αυτά σε τέσσερις μήνες έτσι;
2008
Αυτό το καλοκαίρι ένα νέο κεφάλαιο ανέτειλε στο Χόλιγουντ, αυτό της κυριαρχίας των υπερηρωικών μπλοκμπάστερ. Από τη μία ο «Σκοτεινός Ιππότης» (Κρίστοφερ Νόλαν) και το «Hellboy 2: Η Χρυσή Στρατιά» (Γκιγιέρμο ντελ Τόρο), από την άλλη τα «Iron Man» (Τζον Φαβρό) και «Ο Απίθανος Hulk» (Λουί Λετεριέ), δεν άφησε πολλές αμφιβολίες για το ποιος έκανε κουμάντο στο box office από εκεί και πέρα. Βέβαια, αυτό δεν σταμάτησε το μιούζικαλ «Mamma Mia!» να ξεδιπλώσει τη δική του εμπορική… υπερδύναμη, όπως επίσης το δυσοίωνα επίκαιρο animation «Γουολ-Υ».
2012
Στο ίδιο έργο θεατές. Πια όλα είναι σούπερ και δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να σταματήσει την υπερ-λαίλαπα. Τον άτυπο χορό τον ξεκίνησαν οι «Εκδικητές» που ξεπέρασαν τα 600 εκατομμύρια σε έσοδα, από κοντά το «Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή» και το «The Amazing Spider-Man» με πρωταγωνιστή τον Άντριου Γκάρφιλντ. Οι μερακλήδες, ωστόσο, θα θυμούνται πως τότε κυκλοφόρησε, επίσης, το απόλυτο λαϊκό θέαμα που ακούει στο όνομα «Magic Mike» (Στίβεν Σόντερμπεργκ).
2019
Το τελευταίο καλοκαίρι πριν την πανδημία, είδαμε στις μαρκίζες να θριαμβεύει η νοσταλγία («Toy Story 4», «Ο Βασιλιάς των Λιονταριών», «Αλαντίν»), να πέφτουν οι τίτλοι τέλους στην παντοκρατορία των υπερηρώων («Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη»), αλλά και τον Κουέντιν Ταραντίνο να αφηγείται τι συνέβη «Κάποτε στο… Χόλιγουντ». Η μάχη για τη διαφύλαξη των πρωτότυπων αφηγήσεων άρχισε να βάζει τα πρώτα «οχυρά» της.
Διαβάστε επίσης
2023
Μία λέξη: Barbenheimer. Η ταυτόχρονη κυκλοφορία, στις ΗΠΑ, των «Οπενχάιμερ» (Κρίστοφερ Νόλαν) και «Barbie» (Γκρέτα Γκέργουιγκ) οδήγησε σε περισσότερα από 3 δισεκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις και το ξέσπασμα ενός πολιτισμικού φαινομένου χωρίς προηγούμενο. Ήταν ένα σουξέ που είχαν πολύτιμη ανάγκη οι σκοτεινές αίθουσες, αλλά ταυτόχρονα, επαλήθευσε την τεράστια πια επιρροή που είχε η κουλτούρα του ίντερνετ στη διαμόρφωση του δημόσιου διαλόγου και των στρατηγικών διαφήμισης. Επίσης, «Barbie» > «Οπενχάιμερ», σόρι.
