Χρήστος Βασιλόπουλος: «Πολύ σκληρός για να πεθάνει» στο Χόλλυγουντ

Το Λος Άντζελες δεν είναι μια εύκολη πόλη. Και το Χόλλυγουντ δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Όταν ο ήλιος ανεβαίνει και φωτίζει το πασίγνωστο σήμα κατατεθέν της Μέκας του αμερικάνικου κινηματογράφου, την ταμπέλα με τα άσπρα γράμματα στους λόφους του Χόλυγουντ, όλα δείχνουν υπέροχα. Σε μια τυχαία βόλτα στους δρόμους της πόλης, σε κάποιο εστιατόριο ή κάποιο καφέ, μπορεί τυχαία να βρεθείς στο διπλανό τραπέζι με τον Τζόνυ Ντεπ, ή να δεις την Μπιγιονσέ να κατεβαίνει από μια λιμουζίνα. Είναι εδώ το μέρος που φτιάχνονται τα όνειρα. Ή το μέρος που συντρίβονται τα όνειρα. Καθημερινά στην λαμπερή κινηματογραφική πρωτεύουσα των ΗΠΑ, εκατοντάδες νέοι, είτε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, είτε από όποιο άλλο μέρος του κόσμου φτάνουν εδώ, για να κυνηγήσουν το όνειρό τους. Να δουν το όνομά τους να γράφεται στους τίτλους κάποιας ταινίας, ή κάποιας τηλεοπτικής σειράς. Και όσο μεγαλύτερο το μέγεθος των γραμμάτων τόσο το καλύτερο. Αλλά δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πώς να ξεχωρίσεις ανάμεσα σε τόσους; Αν υπάρχει κάποιο μέρος, όπου ο προσωπικός ανταγωνισμός, είναι τρόπος ζωής, αυτό το μέρος είναι το Χόλυγουντ. Χιλιάδες νέοι κάθε μέρα, που για να επιβιώσουν, δουλεύουν συνήθως σε μπαρ ή εστιατόρια ή όποια άλλη δουλειά μπορεί να τους δώσει αυτά που χρειάζονται για να μπορέσουν να μείνουν μια μέρα ακόμη, ένα μήνα ακόμη, ώσπου να χτυπήσει το τηλέφωνο μετά από κάποιο κάστινγκ, που θα τους δώσει την ευκαιρία. Δεν είναι εύκολο μέρος το Χόλυγουντ. Είναι το μέρος που φτιάχνονται τα όνειρα. Ή που καταστρέφονται.

Όταν ο Χρήστος Βασιλόπουλος, έφευγε από την Αθήνα, τη στιγμή που  η καριέρα του εδώ ήταν στο καλύτερό της σημείο τα ήξερε όλα αυτά. Και ήξερε ότι παίρνοντας το ρίσκο να πάει στην Αμερική, μπορούσε όχι μόνο να μην τα καταφέρει εκεί, αλλά να καταστρέψει και την καριέρα του στην Ελλάδα. Αλλά ίσως αυτό να είναι το θέμα. Του αρέσουν τα ρίσκα.  «Έφυγα μετά από μια πολύ γεμάτη από δουλειά σαιζόν το 2008-2009. Εκείνο το χειμώνα έκανα δυο σίριαλ και έπαιζα και στο θέατρο. Μετά από 14 χρόνια δουλειάς θέλησα να δω πως δουλεύουν οι άνθρωποι στη Μέκκα του κινηματογράφου, ήταν μια εσωτερική ανάγκη. Ούτε ήθελα να γίνω σταρ, ούτε τίποτα τέτοιο. Περίεργος ήμουν, να δω τι γίνεται εκεί. Νομίζω ότι είναι ένα όνειρο πολλών ηθοποιών σε όλο τον κόσμο. Να φτάσεις ας πούμε στην πηγή. Είναι σαν να θέλεις να γίνεις γιόγκι και να μην έχεις πάει ποτέ στην Ινδία, κάτι τέτοιο».είχε πει σε μια παλιότερή του συνέντευξη στην Lifo  

Αλλά ίσως και να μην ήταν μόνο αυτό. Ίσως και να ήταν τα τραύματα της παιδικής ηλικίας. Η ιστορία του πατέρα του. «Ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος του υποκόσμου που μπαινόβγαινε στις φυλακές. Ουσιαστικά μεγάλωσα με μητέρα και πατριό. Θυμάμαι ότι κάθε φορά που τον συναντούσα ερχόμουν αντιμέτωπος με έναν εφιαλτικό κόσμο.O πατέρας μου ζούσε κάνοντας κλοπές και παρανομίες. Όταν βρισκόταν έξω από τη φυλακή κατοικούσε σε ένα μικρό και άθλιο διαμέρισμα μαζί με έξι ακόμη άτομα της οικογένειάς του. Ήταν στην εφηβεία μου, και ομολογώ ότι ένας ολόκληρος κόσμος γκρεμίστηκε. Μέχρι τότε απλώς διαισθανόμουν ότι ο κόσμος του μπαμπά μου δεν μου άρεσε και προτιμούσα εκείνον της μαμάς, που ήταν πιο καθαρός και φωτεινός. Εκ των υστέρων κρίνω ότι η συναναστροφή με τον πατέρα μου μού έκανε μόνο καλό. Με οχύρωσε, έγινα survivor και με έκανε να νιώσω πολύ νωρίς απέχθεια προς το κακό».

Aυτά όμως είναι παρελθόν. Τώρα άλλα είναι που έχουν σημασία. Και κυρίως η συμμετοχή του στην πετυχημένη σειρά Banshee. Που ξεκίνησε για μια συμμετοχή σε δυο επεισόδια, αλλά λόγω του γκελ που έκανε ο Χρήστος, γράφτηκαν ειδικά για την περίπτωσή του άλλα έξη, αλλάζοντας και ανάλογα το σενάριο της σειράς. Το γιατί μπορεί να το καταλάβει κανείς αν παρακολουθήσει τα επεισόδια της σειράς. Επικοινωνήσαμε με τον Χρήστο και του ζητήσαμε να μας μιλήσει για την εμπειρία των έξη χρόνων του στο Λος Άντζελες, για την συμμετοχή του στο Banshee και την ζωή του.

·  «Τον Ιούλιο του 2009 έφτασα στο ΛΑ μετά απο μια γεμάτη επάγγελματικα,χρονια. Εκεινη την περίοδο έπαιζα σε 2 σειρές (Λολα,Ματωμένα Χώματα),και στο θέατρο.Το 2008-2009 ήταν μια πολυ καλη χρονια για μένα στην Ελλαδα.Ομως μετά από 14 χρόνια δουλειάς,αποφάσισα πως ήθελα να ανοίξω τα φτερά μου σε μια πόλη που επικεντρώνεται στο σινεμά ,στις υπερπαραγωγές,και έχει μια παγκόσμια αγορά όσον αφορά το. Τομέα της υποκριτικής .Στη Μέκκα του σινεμά,ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος, και οι ευκαιρίες πολλές. Όχι για να γίνω ο επόμενος Μπράντ Πίτ. Αλλα για να ενημερωθώ για το πως δουλεύουν οι συνάδελφοι μου εδώ, να μάθω καινούργιες τεχνικές και να ανοίξω τους ορίζοντες μου. Ένα ταξίδι αναζήτησης . Έτσι ξεκίνησα. Εβαλα ένα χρονοδιάγραμμα στο μυαλό μου και είπα πως αν δεν κλείσω ούτε μια δουλειά στα επόμενα 2 χρόνια, τότε μάλλον θα πρέπει να γυρίσω πίσω. Ξεκινησα να ψάχνω για ατζέντη,και μάνατζερ, έκανα μαθήματα στην Ιβάνα Τζαμπακ,στην οποίας το στούντιο είμαι ακόμα και σήμερα ενεργό μέλος και μετάφρασα το βιβλίο της στα Ελληνικά ´´Η δύναμη του Ηθοποιού ´´ μαζί με το φίλο και συνάδελφο Γιώργο Καραμίχο, έκανα καθημερινά γυμναστική και Brazilian Jiu Jitsu. H πρώτη δουλειά ήρθε μετά απο περίπου ένα χρόνο και ήταν μια ταινία μικρού μήκους .Παράλληλα δούλεψα ως σερβιτόρος και στη συνέχεια ως πορτιέρης σε μπαρ έτσι ώστε να μπορώ να βγάζω τα προς το ζειν και να μην χρειάζεται να επιστρέψω πίσω στην Ελλαδα ταπί και ψύχραιμος. Η μια δουλειά έφερε την άλλη .Εκανα αρκετές διαφημίσεις, μια καμπάνια Harley Davidson, και σήμερα μετράω 6 ταινίες, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους (Δράσης, Ερωτική ,κωμωδια,παιδική,)και συμμετείχα σε 2 τηλεοπτικές σειρές. Η ζωή μου έχει μπει σε μια ροη εδω στο ΛΑ και πάντα σκέφτομαι οτι θελω να επιστρέψω να κάνω κάποια δημιουργικά πράγματα όπως μια παράσταση για παράδειγμα ,η μια συμμετοχή σε μια ταινία, ομως όποτε έχω μιλήσει για δουλειά στην Ελλάδα πάντα κλείνω κάτι εδώ και τελικά δεν έρχομαι ποτέ. Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για το ΛΑ και την καριέρα μου εδώ. Να γράψω το τόμους για το πως δουλεύουν οι ξένοι ηθοποιοί και πως οι καβαλημένοι Έλληνες έρχονται στο LA με μια έπαρση λες και έχουν πιάσει τον παπά απ’ τά αρχίδια. Πιστεύω οτι για να πεις ότι κάνεις καριέρα στην Αμερική θα πρέπει να κάτσεις τουλάχιστον 10 χρόνια και να προσπαθήσεις να κυνηγήσεις το όνειρο σου. Ένα όνειρο με πολλή δουλειά, πολλές ώρες εξάσκησης , πολύ ιδρώτα, πολύ τρέξιμο και πολλά ,μα πολλά  ΟΧΙ. Ένα όνειρο που σε κάνει να ακούς από τον ατζέντη σου ότι δυστυχώς δεν πήρες τη δουλειά, αν και έφτασες στο τελικό κάστινγκ , και να θες να ξαναπάς με περισσότερη ενέργεια στην επόμενη οντισιόν .Ένα ψυχολογικό παιχνίδι για γερά νεύρα. Κάποιος κάποτε με ρώτησε, «μα καλα,δε σε νοιάζει που δε σε ξέρει κανένας εκεί πέρα; Δεν σε νοιάζει που ξεκινάς απο το μηδέν»; Και του απάντησα οτι ποτέ δεν επέλεξα το επάγγελμα του ηθοποιού για να με μάθει ο κόσμος. Δεν είχα ποτέ την ανησυχία να με γνωρίζει ο κύριος στο περίπτερο από την τηλεόραση. Χωρίς να λέω οτι ειναι κακό γιατί μου συνέβη στην Ελλάδα και νιώθω πολύ τυχερός γι’ αυτό, Όμως δεν ήταν αυτοσκοπός. Επόμενες μου δουλειές ,είναι η έκδοση του βιβλίού ´´Η Δύναμη του Ηθοποιού ´´ στην Ελλαδα ,η ταινία “Guys Reading Poems” η οποία προορίζεται για κινηματογραφικά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο ,και 2 ταινίες τις οποίες έχω ήδη γυρίσει και αναμένονται στο 2016 ,Caged No More και Camp Cool Kids. To Νοέμβριο θα έχω γυρίσματα για το Caged No More 2 στην Νότια Αφρική. Η ταινία βασίζεται πάνω σε μια τριλογία και έχουμε άλλες 2 ταινιες να γυρίσουμε .Ο ρόλος του Ολεκ στο Banshee, γράφτηκε αρχικά για 2 επεισόδια. Μετά όμως από το πρώτο μου γύρισμα στη Νέα Υόρκη, οι παραγωγοί και ο σκηνοθέτης αποφάσισαν να μου γράψουν μια ιστορία γύρω από τον χαρακτήρα, η οποία να έχει ένα κοινό παρελθόν με τους 2 πρωταγωνιστές . Έτσι κατέληξα με 8 επεισόδια στη σειρά και άλλα 4 επεισόδια στη μίνι σειρά τους για το Ίντερνετ. Ο ήρωας ειναι μέλος της Ουκρανικής μαφίας, πληρωμένος δολοφόνος και ερωτευμένος κρυφά με την πρωταγωνίστρια».

To πόσο σημαντικό είναι για έναν ηθοποιό που ήρθε από την άλλη άκρη του κόσμου το να συμμετέχει σε μια σημαντική αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά, το ξέρουν και όσοι είδαν το όνειρό τους να πραγματοποείται,  αλλά και όσοι είδαν τα όνειρά τους να συντρίβονται. Είναι η καλύτερη ευκαιρία για όποιον προσπαθεί να κερδίσει το στοίχημα της ζωής του, να δείξει τι μπορεί να κάνει και να τον δουν.

Ο Χρήστος την είχε αυτήν την πρώτη ευκαιρία. Σε λίγο θα έρθει και μία μεγαλύτερη …Αλλά δεν το ξέρει ακόμα…