Με το «Ροζ Νάρκισσο» οι Νύχτες Πρεμιέρας έκαναν μία από τις καλύτερες προβολές της ιστορίας τους
Συνοδεία ζωντανής πρωτότυπης μουσικής του Κ. Βήτα το Floyd αποτέλεσε ιδανικό σκηνικό για μια θέαση που θα μείνει αξέχαστη.
Περιεχόμενα
Όταν πηγαίνεις για να παρακολουθήσεις κάτι στο Floyd ένα πράγμα είναι σίγουρο: θα ακούσεις κρυστάλλινο ήχο. Και το βράδυ της 7ης Οκτωβρίου η ηχητική ποιότητα όφειλε να είναι αψεγάδιαστη, αφού ο χώρος δεν θα φιλοξενούσε μια συμβατική εκδήλωση. Σε συνεργασία με τις 32ες Νύχτες Πρεμιέρας, στην Πειραιώς προβήλθηκε ένα διαμάντι του underground, queer πειραματικού κινηματογράφου, ο «Ροζ Νάρκισσος» (1971) του Τζέιμς Μπίντγκουντ, συνοδεία ζωντανής πρωτότυπης μουσικής του Κ. Βήτα. Η περίσταση ήταν εξ ορισμού σπάνια, δηλαδή, οπότε το Floyd ήταν αυτονόητα γεμάτο και ειδικά διαμορφωμένο για τη βραδιά. Μέρος του χώρου είχε διατεθεί για καθήμενους και ο υπόλοιπος σε όρθιους, εικόνα που παρέπεμπε ταυτόχρονα σε γήπεδο και εκκλησία. Όπως κι αν το έβλεπε κανείς, το μόνο σίγουρο είναι πως έτσι εξασφαλίστηκε μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα που αποδείχτηκε απαραίτητη για όσα θα βλέπαμε στη μεγάλη οθόνη.
Μια αποθεωτική προβολή – δήλωση
Ο «Ροζ Νάρκισσος» είναι από τις περιπτώσεις που η σινεφίλ φήμη προηγείται του ονόματός της. Ως γνωστόν, το φιλμ χρειάστηκε σχεδόν μια δεκαετία για να ολοκληρωθεί, ο Μπίντγκουντ το αποκήρυξε διαμαρτυρόμενος για τις παρεμβάσεις των παραγωγών στη δουλειά του, προτού βρεθεί εκ νέου στο προσκήνιο ως δημιουργός του στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Στο ενδιάμεσο, πρόλαβε να επηρεάσει καλλιτέχνες διαφορετικών πεδίων και γενεών, από σχεδιαστές μόδας και φωτογράφους μέχρι ποπ σταρ σαν την Charli XCX. Επομένως, η περιέργειά μου για το τι, τελικά, απεικονίζει η μοναδική κινηματογραφική δημιουργία του Μπίντγουντ είχε φτάσει στα ύψη. Παρεμπιπτόντως, αυτή πρέπει να ήταν η πρώτη θέαση του «Ροζ Ναρκίσσου» για αρκετούς παρευρισκομένους, εάν κρίνω από τις αντιδράσεις κατά τη διάρκεια και μετά την προβολή. Φυσικά, δε θα μπορούσαμε να είχαμε διαλέξει ιδανικότερο πλαίσιο για κάτι τέτοιο.
Εκείνο που κάνει άμεσα εντύπωση στην ταινία είναι η μεθυστική ομορφιά της. Με το παραμικρό υλικό να είναι χειροποίητο, δουλεμένο από τον ίδιο τον Μπίντγκουντ στο νεοϋορκέζικο διαμέρισμά του, σε συνδυασμό με ένα εκθαμβωτικό ιριδίζον στιλιζάρισμα και τεχνικές όπως το stop motion και το συνειρμικό μοντάζ, ο «Ροζ Νάρκισσος» σε αφήνει άναυδο από το πρώτο λεπτό. Βεβαίως, δε χάνει χρόνο να αφοσιωθεί σε αυτό που κατά κύριο λόγο αφορά φιλμ όχι μόνο ως θεματική, αλλά και κινητήρια λιβιδινική δυναμή: την καύλα. Με απόλυτα ποιητικούς όρους, χυμώδη ρομαντισμό και απελευθερωτική υπερβατικότητα, υλοποιείται μια ασύγκριτη αποθέωση του ερωτισμού με πρωτοποριακές ποιότητες.
Ακριβώς επειδή η γλώσσα του «Ροζ Ναρκίσσου» κινείται μεταξύ μεταφοράς, ποίησης και ωμού συναισθήματος, μοιάζει αταίριαστο να αναλυθεί με ακαδημαϊκή εγκεφαλικότητα. Ωστόσο, αξίζει να επισημανθεί πόσο έχει αλλάξει η σχέση μας την έννοια της φαντασίωσης και της επιτέλεσης ρόλων για την ενεργοποίηση ή διόγκωση της σεξουαλικής επιθυμίας. Υπό το βλέμμα του Μπιντγκουντ, το υποσυνείδητο και το άρρητο εμπνέουν νεύματα, πρωτοβουλίες και συνθήκες σχεδόν μαγικές, οι οποίες πρέπει πρώτα να πάρουν μορφή ως όνειρο, προτού ενδεχομένως γίνουν βίωμα. Σήμερα μοιάζει να έχει φθαρεί αισθητά η επαφή με το πιο αδιόρατο κομμάτι της ερωτικής έλξης, εξάλλου, μοιάζει αδιανόητο να γυριζόταν κάτι αντίστοιχο τώρα.
Τα πρώτα club kids
Σημαντική επιρροή στη δημιουργία του «Ροζ Ναρκίσσου» ήταν οι εμπειρίες του Μπίντγκουντ από το Club 82, ένα περιβόητο μπαρ του Μανχάταν που φιλοξενούσε drag shows στα οποία, μάλιστα, συμμετείχε και ο σκηνοθέτης. Διόλου τυχαία, αρκετές σκηνές στην ταινία παραπέμπουν σε γκέι τελετουργίες που επιβιώνουν μέχρι σήμερα, με την πιο safe for work αναφορά να σχετίζεται με την κουλτούρα των πάρτι. Συμπτωματικά ή και όχι, υπάρχουν σκηνές που μοιάζουν βγαλμένες από το συγκινητικό «Club Kid» (Τζόρνταν Φέρστμαν), με την οποία ξεκίνησαν φέτος οι Νύχτες Πρεμιέρας. Ίσως είναι τυχαίο, πάντως η σύνδεση ήταν εύκολο να γίνει διότι η σχετική εικονογραφία συνοδευόταν από τις electro συνθέσεις του Κ. Βήτα. Συνοδεία των σταθερών συνεργατών του Βάιου Μαχμουντέ και Γιάννη Λαμπρόπουλου, ο αγαπημένος μουσικός παρέδωσε ένα σαουντράκ εξίσου τρυφερό και ξεσηκωτικό, το οποίο αποτέλεσε κοινό επιθυμία πολλών θεατών κάποια στιγμή να το ακούγαμε ξανά. Άμα μας διαβάζει κάποιος αρμόδιος, ας το λάβει υπόψη…
