Το «Street Fighter» είναι μια ταινία για σχετικά μικρούς και κανονικά μεγάλους, αλλά κυρίως για μικρομεγάλους
Άνιση αλλά αβίαστα διασκεδαστική μεταφορά του επιδραστικού video game η οποία εξυπηρετεί πρωτίστως τους νοσταλγούς των δεκαετιών του ‘80 και του ‘90.
Από τα βιντεοπαιχνίδια που γνωρίζεις ακόμα και εάν δεν έχεις παίξει, ταυτόχρονα ένα video game που καθόρισε τον τρόπο που σχεδιάζονται, αναπτύσσονται και συμπεριφέρονται τα παιχνίδια πολεμικών τεχνών, το «Street Fighter» αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ανατροφής πολλών (μεγαλύτερων σε ηλικία) millennials. Φυσικό και επόμενο, λοιπόν, να πάρει ακόμα ένα καθιερωμένο στην ποπ κουλτούρα πολιτιστικό αγαθό, «IP» όπως αρέσει να λένε οι CEOs, το δρόμο για τις σκοτεινές αίθουσες, παίζοντας για ακόμα μια φορά το χαρτί της νοσταλγίας.
Από τα «ουφάδικα» στις μαρκίζες
Μια από τις αρετές του «Street Fighter» ήταν η άμεση απλότητά του. Όχι μόνο από την άποψη του gameplay, αλλά και της εκφοράς του. Η επιμέλεια στην κατασκευή του είχε δοθεί κατά κύριο λόγο στο σχεδιασμό κουλ χαρακτήρων, όπως ο πιο βασικός, ο Ρίου, ενώ κατά τα άλλα η αποστολή ήταν ξεκάθαρη: να ξεπαστρέψεις όλους τους αντιπάλους σου και να στεφτείς απόλυτος νικητής. Υπό αυτήν την άποψη, δεν υπάρχουν πολλά στα οποία να μπορεί να βασιστεί ένα ολόκληρο σενάριο. Εδώ, βέβαια, αξίζει να θυμίσουμε πως στα ‘90s υπήρξαν δύο απόπειρες κινηματογραφικών μεταφορών, μία anime παραγωγή από την Ιαπωνία και μία χολιγουντιανή το 1994 με πρωταγωνιστή τον Ζαν-Κλοντ βαν Νταμ που απέτυχε παταγωδώς στα ταμεία. Επομένως, το βασικό στοίχημα του μοντέρνου «Street Fighter» ήταν να τιμήσει μεν το πνεύμα του πρωτότυπου, χωρίς να επαναλάβει τα λάθη του στουντιακού «προγόνου». Και σε γενικές γραμμές το κατάφερε.
Σε αντίθεση με τη μιλιταριστικών απολήξεων ταινία του ‘94, εκείνη του Κιτάο Σακουράι είναι… λιβιδινικών διαθέσεων και χαβαλετζίδικης ενέργειας. Το κυριότερο, όμως, είναι πως ρίχνει αφηγηματικά το βάρος στη σχέση του Ρίου (Άντριου Κότζι) με τον Κεν (Νόα Σεντινέο), των δύο συναθλητών που βλέπουν τη φιλία τους να καταρρέει έπειτα από ένα βαθιά τραυματικό περιστατικό που οδηγεί τον Ρίου στην απομόνωση. Παράλληλα, ένας αυταρχικός δικτάτορας (Ντέιβιντ Ντασμάλτσιαν) τους δελεάζει να συμμετάσχουν σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα, αποκρύπτοντας πως απώτερος σκοπός του είναι να τους παγιδεύσει για να απομυζήσει τη δύναμή τους.
Σπάζοντας πλάκα και ξύλο
Αποφεύγοντας οριακά να μη γίνει τελείως γραφικό, το «Street Fighter» του Σακουράι απηχεί το πνεύμα παλαιότερων χολιγουντιανών μπλοκμπάστερ των οποίων η ψυχαγωγία οφειλόταν στο άκακο, πλην αφελές χιούμορ και την εξωφρενική, καρτουνίστικη βία. Ποιότητες που συνυπάρχουν σε απόλυτο βαθμό εν προκειμένω, αφού ευτυχώς η ταινία δεν παίρνει ποτέ τον εαυτό της περισσότερο σοβαρά από όσο χρειάζεται. Οι σκηνές δράσης διαδέχονται η μία την άλλη, οι χορογραφίες των μαχών έχουν στηθεί με χαρακτηριστική επιμέλεια και οι ήρωες είναι αξιολάτρευτοι, γοητευτικοί μπούφοι. Συν τοις άλλοις, ορισμένες σεκάνς παραπέμπουν ευθέως στην οριζόντια λογική των παλιών video games, επιλογή που είναι αδύνατο να μην εκτιμηθεί ή να μην αναγνωριστεί στη σκηνοθετική προσέγγιση.
Το μεράκι με το οποίο έχει φτιαχτεί το «Street Fighter» εντοπίζεται σε ένα ακόμα σημείο. Ακολουθεί μικρό spoiler. Το σκέλος της περιπέτειας που αφορά το παρελθόν των Ρίου – Κεν αποδίδεται με τη μορφή anime, με διαφορά το πιο εκθαμβωτικό και κινηματογραφικά ενδιαφέρον στοιχείο της παραγωγής, το οποίο αν και συνδυάζεται ομαλά με το live-action, είναι τόσο ανώτερο καλλιτεχνικά που άξιζε να είναι εξ ολοκλήρου σε κινούμενα σχέδια. Διότι, κατά τα άλλα, η ιριδίζουσα αισθητική της ταινίας υπάρχουν στιγμές που άθελά της(;) θυμίζει ai slop, ενώ σε άλλες στιγμές, ανακυκλώνονται σεναριακές κοινοτοπίες που έχουν κορεστεί εδώ και καιρό και χρησιμοποιούνται βεβιασμένα για τη διόγκωση του κινηματογραφικού χρόνου. Συγκεκριμένα, «μεταμοντερνιές» όπως η χρήση κάποιου πολύ γνωστού ποπ τραγουδιού ως μηχανισμό ταύτισης θεατών – χαρακτήρων και χαρακτήρων μεταξύ τους. Έχουν περάσει δώδεκα χρόνια από τους «Φύλακες του Γαλαξία», είναι καιρός να βρεθεί κάτι άλλο.
Η ταινία «Street Fighter» κυκλοφορεί από τη Feelgood Entertainment (15/10). Περισσότερες κριτικές ταινιών εδώ.
