Love Letters: ” Σε αγαπάω αλλά δε μου λείπεις. Μόνο αυτός μου λείπει…”
"...Συγχώρεσε με, όπως κατάφερα να συγχωρέσω κι εγώ εκείνον. Κι ας τον έχασα..."
Photo by Geffrey Gibbs
Άριστος.
Σήμερα χάσαμε τον Άριστο. Εξαφανίστηκε.
Εγώ και εκείνος τον χάσαμε, οι άλλοι δεν ξέρω αν τον γνώρισαν ποτέ. Τον είχαν δει, ήξεραν τη μορφή του, αλλά την αριστεία του δεν γνωρίζω αν τους την εμφάνισε ποτέ, αν την έμαθαν, αν υποπτεύθηκαν ότι υπήρχε, αν τελικά υπήρχε.Για να είμαι σαφής δεν είμαι σίγουρη αν τον έχασε κι εκείνος ή αν τον έχει κάπου κρυμμένο για να τον ξαναεμφανίσει όταν θα του χρειαστεί.Πάντως μπορώ με κάθε βεβαιότητα να σου πω ότι τον έχασα εγώ.
Ο Άριστος δε λέγεται Άριστος. Κακώς, δεν θα μπορούσα να τον ονομάσω τίποτε άλλο παρά Άριστο. Είναι ψηλός, αλμυρός, αθλητικός, ξανθός, με θαλασσινά μάτια γεμάτα υποσχέσεις ειλικρίνειας, καλοσύνης,αγάπης αγκαλιάς και τρυφερότητας και μόλις σηκώσει τα μάτια του από το πάτωμα για να σε κοιτάξει έχει αυτόν τον σπάνιο συνδυασμό σιγουριάς και ανασφάλειας μαζί.
Είναι μελίρυττος. Τα λόγια του είναι γεμάτα γλύκα χωρίς να γίνεται στιγμή γλυκερός.Τίποτε πάνω του δε μοιάζει ψεύτικο.Είναι η αριστεία προσωποποιημένη. Ακόμα και τα μαλλιά του, τα τσαπατσούλικα μαλλιά του, ταιριαστά τακτοποιημένα πάνω του.Μυρίζει τέλεια. Η μυρωδιά του ο θάνατος μου.
Ο συναισθηματικός, όχι ο σωματικός εφόσον όπως βλέπεις είμαι εδώ ζωντανή και σου γράφω.Το ξέρω ότι θα προτιμούσες να σε πάρω τηλέφωνο, να κανονίσουμε να σε δω και να στα πω όλα αυτά όταν θα πίνουμε δυο τρία ποτήρια σαμπάνιας, μαζί σου μόνο σαμπάνια και φράουλες-πόσο κλισέ- για να μου τις ταίζεις στο στόμα και καθώς θα σου διηγούμαι την ιστορία να γελάμε, όπως κάθε φορά που εκείνος που είναι πολύ καλός για είναι αληθινός δεν είναι, μόνο εσύ, αλλά δεν μπορώ να γελάσω γιατί αυτός ένιωθα ότι είναι. Τόσο αληθινός όσο και ο πόνος μου.
Συγχώρεσε με που δεν απαντάω στα τηλέφωνα, που δεν ήρθα μαζί σου στο ταξίδι, που σε έκανα να περιμένεις ότι θα είμαι για πάντα μαζί σου, αλλά πονάω. Σήμερα θα χάσεις και εσύ εμένα.Βλέπεις; Εκείνος τελικά είναι πιο καλός. Μέτρησε τους πόνους και έβγαλε τον δικό μου λιγότερο. Ή ίσως τον δικό του περισσότερο. Δεν ήξερε.Όταν ξέρεις δε μετράς πόνους. Μετράς μόνο χαρές.
Όλα ήταν λάθος. Η ώρα, ο Ιούλιος που ήρθε πέντε μήνες νωρίτερα, τα δικά μου λόγια -τα είχα χαμένα, είχα τρομάξει, τι περίμενε;- η νύχτα που μύριζε άμυλο και παγωτό μπισκότο, η Τετάρτη που έπρεπε να είναι Κυριακή, το ροζ που έγινε γκρι, η τεχνητή δροσιά.Αλλά παρόλο που όλα ήταν λάθος, η βιολογική συμβατότητα είναι αήττητη και η μυρωδιά του ο λόγος που σήμερα με χάνεις.Εσύ, όλα σωστά, εκτός από αυτό. Πώς να βρω γεύση να το πολεμήσω;
Συγχώρεσε με, όπως κατάφερα να συγχωρέσω κι εγώ εκείνον. Κι ας τον έχασα.
Κι ας μη μάθω ποτέ αν υπάρχει ή αν εμφανίστηκε ως Άριστος μόνο σε εμένα επειδή είχε καταλάβει ότι μόνο έτσι θα δεχόμουν να τον μυρίσω.Μη με μισήσεις. Σε αγαπάω αλλά δε μου λείπεις. Μόνο αυτός. Πάντα χαίρομαι να σε βλέπω αλλά ποτέ δεν πονάω όταν φεύγεις. Μόνο γι αυτόν.Θέλω να είσαι καλά. Δε με νοιάζει αν είμαι μέρος του καλά. Με νοιάζεις εσύ άσχετα από εμένα. Δεν έχω καμία ανάγκη να συμμετέχω στην ευτυχία σου. Μόνο στη δική του.
Συγχώρεσε με. Όπως συγχώρεσα κι εγώ εκείνον κι ας βρήκε τόσα να μη μου συγχωρέσει.
Ακόμα κι αυτό.
Έτσι συγχώρεσε με.
