Οι αυλικοί πέθαναν.
«Με ακούς;» «Όχι αλλά για πες.» Λες, δεν μπορεί. Να, τώρα που θα φάει την μπουκιά. Α μπα, μην ελπίζεις.
Οι αυλικοί πέθαναν.
Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι, βρε αδερφέ, που καυλώνουν μιλώντας για τον εαυτό τους. Γουστάρουν. Τρελαίνονται να μιλάνε για τα επιτεύγματά τους, για το πώς έφτασαν έως εδώ -ποιος σε ρώτησε- για το πόσες διακρίσεις έχουν δεχτεί στη ζωή τους, τις κατακτήσεις τους, τους ανθρώπους που έχουν κλάψει γι΄αυτούς, τους ανθρώπους που έχουν επιλέξει -οι γαμάτοι πάντα- να είναι μαζί τους και πόσο γαμάτοι γίνονται αυτοί οι άνθρωποι που είναι γύρω τους και ακόμα κι εσύ ρε φίλε που κάθεσαι τώρα δίπλα σε έναν τέτοιον άνθρωπο πρέπει να νιώθεις γαμάτα γιατί είναι τόσο γαμάτος και τα κάνει όλα γαμάτα που κι εσύ βρε καρμίρη παίρνεις λίγη από τη γαματοσύνη του. Πόση τύχη.
Περπατάτε, μιλάει. Ξαποσταίνετε, μιλάει. Χαζεύετε, μιλάει. Τρώτε, χαζεύεις, μιλάει.
«Μήπως θέλεις να κατουρήσεις μετά από τόσες μπύρες;»
«Όχι – όχι. Τι σου λεγα;»
Και λες: θα σταματήσει ρε φίλε, να πάρει μία ανάσα, να πιει μία γουλιά κρασί, λίγο νεράκι, κάτι. Να. Τώρα. Όχι. Στα αρχίδια του. Να σου τα πει όλα. Α μισό λεπτό. Αν δεν τον πιστεύεις για όλα όσα σου λέει, έχει και οπτικοακουστικό υλικό. Να μη στα λέει μόνο, να τα βλέπεις κιόλας. Να τα εμπεδώσεις. Κι αν δείξεις ότι κάτι δεν κατάλαβες καλά, να, παρ’ το σε επανάληψη. Κι εσύ αντί να εστιάζεις στις εικόνες -για τις οποίες χέστηκες περίτρανα- κοιτάζεις τα δάχτυλά του και αναρωτιέσαι γιατί δεν κάνεις έρωτα μαζί τους παρά ακούς όλες αυτές τις μπούρδες.
«Με ακούς;»
«Όχι αλλά για πες.»
Λες, δεν μπορεί. Να, τώρα που θα φάει την μπουκιά. Α μπα, μην ελπίζεις. Το πρόσωπό σου γεμίζει με σταγονίδια σάλιου μαζί με ψίχουλα από κριτσίνια. Κι αυτός εκεί. Έχει κι άλλα. Γιατί τόσο ενδιαφέρουσα ζωή κάνουν λίγοι. Κι εσύ δεν είσαι από αυτούς, οπότε σκάσε και άκου να μαθαίνεις. Να νιώθεις και τύψεις μην τον προσβάλλεις. Ξεφυσάς. Μπα, ούτε καν. Τελικά μάλλον δεν τα πιάνει. Γιατί η ταπεινότητα φίλε, πάει, ψόφησε. Και ποιος την έχασε δηλαδή για να τη βρει ο τύπος που «τα ‘χει κάνει όλα» κι εσύ μπροστά του τίποτα.
Θα μου πεις: Εσύ, για ποιο λόγο ακριβώς έκανες την ανειδίκευτη ψυχολόγο σε πρακτική άσκηση;
Για το κάρμα μου. Άσε μας ρε. Γιατί έχουμε και καρδιά ρε φίλε. Και ψυχή. Και δίνουμε ευκαιρίες στους ανθρώπους. Ακόμα και σε αυτούς που νομίζουν πως άλλος τόσο δεν πόνεσε παρά μόνο η παρτάρα τους. Που πιστεύουν ότι έχουν φτάσει στα άκρα και που τα έχουν κάνει σωστά αλλά ταυτόχρονα και πουτάνα όλα, γιατί η ζωή είναι μικρή, ο έρωτας μεγάλος, η αγάπη ανιδιοτελής και κάπως όλα πρέπει να χωρέσουν σε μία ανάσα.
Τώρα όμως μιλάω σε εσένα, αγαπητέ συνομιλητή που καυλώνεις να μου μιλάς για τη φάση σου, χωρίς παύσεις, χωρίς ανάσες, χωρίς να πιεις μία γουλιά νερό, λαχανιασμένος λες και μόλις τελείωσες το κατοστάρι με παγκόσμιο ρεκόρ. Γκες ουάτ, μεγάλε: οι αυλικοί πέθαναν. Κι αν κάποιοι αναστήθηκαν, γκες ουάτ για δεύτερη φορά: Είμαι τόσο ψωνάρα που δε μου πάει αυτή η θέση.
