FACE2FACE

2 σε 1 στεκόμαστε ακόμα ,καθόμαστε πίσω θέση, χωρίς ζώνη.

Είναι Παρασκευή βράδυ και δουλεύεις μέχρι αργά. Χρειάζεσαι απελπισμένα ένα ποτήρι κρασί, μια μπύρα, ένα κοκτέιλ. Κάτι να σου αλλάξει την γεύση του αδύναμου – χωματένιου – ροφήματος που αποκαλούν καφέ στο γραφείο.

Σε αυτήν τη στήλη θα συναντάμε όλους εκείνους που δεν βλέπουμε ή που κάνουμε πως δεν βλέπουμε. Εκείνους που νομίζουμε ότι δεν έχουν τίποτα να μας πουν. Τίποτα που να μας αφορά. Για αρχή λοιπόν, σας παρουσιάζω την Φτηνούλα του Δρόμου. (Κι ας μη σας αφορά.)

Tracing time to find sense in one caged word

Και όταν θα έρθεις, θα είμαι αυτό που θες. Αυτό που δε θα σε πιέζει γιατί ο έρωτας θα είναι διαχειρίσιμος. Δε θα σε θέλει όλη μέρα εκεί. Θα μπορείς να εμφανίζεσαι όποτε θες. Θα έχεις κι εσύ την ελευθερία σου κι εγώ τη δική μου κι ο έρωτας θα έχει μείνει στη βιτρίνα τού χασάπικου στην Παπαδιαμαντοπούλου ή μπορεί να τον έχει φάει κάποιος παππούς τού οποίου η σύνταξη δεν έφτανε για να πάρει τα καλύτερα έντερα για μαγειρίτσα.

Προχθές το βράδυ σε είδα από μακριά μόνη σου στην πλατεία. Έκανε κρύο. Φόραγες ένα κολάν και το κοντό μαύρο δερμάτινο σου, περπάταγες με το μαλλί ανακατεμένο. Κάποια αγόρια γύρισαν να σε κοιτάξουν. Παράγγειλες ένα ποτό. Το κορίτσι που σέρβιρε ήταν όμορφο. Πολύ όμορφο. Της έπιασες κουβέντα. Ρουμάνα, σπουδάζει οδοντίατρος, στέλνει λεφτά στην οικογένεια. Μόλις τελειώσει τη σχολή θα πάει να ζήσει Αμερική. Τη ρώτησες αν αυτή νοιώθει ποτέ χαρούμενη. Είπε ευτυχισμένη είμαι.

Κείμενο: Ελένη Λεωνίδα
Φωτογραφία: Jo Gogou

Lady L.A, you’re more than ok, fun and complete. High heels and high minds flip.