Love Letters
Σε εκείνη την τελευταία γουλιά που σε κάνει να γράφεις γι αυτά που δεν θέλεις να ζήσεις αλλά μόνο να φαντάζεσαι, ίσως μόνο τότε, μόνο εκεί, να σου λείπω, παρόλο που δε με μυρίζεις, ούτε κι εγώ, μέχρι να σε ξαναμυρίσω, θα μου λείπεις.
” Over The Town ” by Marc Chagall
Μου λείπεις. Από την πρώτη στιγμή που μου μίλησες αν έπρεπε να πω τι ήταν αυτό που ένιωσα ήταν το ότι εσύ ακριβώς, ακριβός εσύ, έτσι σε πούλησες και αγόρασα με όλες μου τις αφέλειες, εντελώς ακριβώς, μου έλειπες.
Μισά και αηδίες. Ένα ολόκληρο μόνο του, τόσο μοναχικά ολοκληρωμένο, με ανικανοποίητη πληρότητα που τίποτε δεν του έλειπε, μα τα είχε ζωγραφίσει ήδη όλα ο Σαγκάλ, δεν ήξερα ότι πέθαινα να τα ζήσω,νόμιζα τα είχα όλα, ολόκληρη, ολοκληρωμένη και τέλεια, αλλά τελικά δεν γινόταν να ζήσεις μέσα σε πίνακα όσο κι αν άναβαν κάθε μέρα τα τρία κεριά και κατάφερναν να αρωματίζουν τον χώρο τεχνητή ευτυχία.
Έπαιζα το κορίτσι με το σκουλαρίκι τόσο επιτυχημένα, τόσο όσο ανέμελα χρειαζόταν, ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο, γιατί να τους δώσεις παραπάνω; ήδη είσαι τόσα πολλά, όλα αυτά που ούτε καν είχαν ονειρευτεί ότι θα έχουν κι όμως ποτέ δεν ήθελα τατουάζ, πώς να μαρκάρεις τον εαυτό σου με κάτι ανεξίτηλο; πάντα δεσπόζει ο τρόμος ότι θα το βαρεθείς.
Οι οπές σφραγίζονται. Κανένα κενό. Ερμητικά κλειστό έτοιμο να κάνει ότι ανοίγει όταν χρειαστεί.
Ξεκίνησες να μυρίζεις σαν ανόητο ποπ τραγούδι, ανόητο μα τόσο ευχάριστο, μιλούσες σαν πίνακας του Γουότερχαουζ και έμοιαζες σαν παραγγελία μου στον Θεό, σαν όνειρο μέσα σε όνειρο κι εγώ πλέον δεν υπήρχε περίπτωση να καταλάβω ότι στο τέλος ο ζωγράφος που μισώ περισσότερο στον κόσμο, εκείνος που δεν αντέχω να αντικρίσω ούτε μισό του πίνακα και στρέφω το βλέμμα μου αλλού με απέχθεια στις εικόνες του, αυτός ο αρρωστημένος ο Ιερώνυμος που όλοι τον περνάμε για τον κύριο με τις ηλεκτρικές συσκευές που κάνει τη ζωή μας ευκολότερη, αυτός ακριβώς το μόνο που τελικά είχε κάνει ήταν να ζωγραφίσει το αποτέλεσμα της αγάπης μου, της μοναδικής αγάπης μου, της πρώτης απαράδεκτης αγάπης μου.
Αγάπη είπα; Αν δεν ήταν αυτό αγάπη τότε όπως λέει και ο Φιν στις μεγάλες προσδοκίες, αυτό ήταν το πρόβλημα οι προσδοκίες, ενώ δεν είχα καμία, έκανες επιτυχημένο αγώνα χωρίς τέρμα να με κάνεις να τις μάθω και να τις θελήσω όλες, να σε προσδοκώ, αν δεν ήταν λοιπόν αυτό αγάπη, τότε δεν νομίζω ότι θα μπορέσω να το αντέξω αν υπάρχει κάτι πιο δυνατό από αυτό που με έκανε να μου λείπεις.
Μίσησα τη λογοτεχνία. Είναι η κύρια υπαίτια αντίληψης συναισθήματος.
Αν δεν ήταν αυτή θα ήμουν ικανή να μην είχα καταλάβει τίποτα.
Και τη μουσική μίσησα. Αν δεν ένιωθα όλες τις νότες, όλους τους τόνους, δεν θα είχες γίνει ο αγαπημένος σκοπός.
Μου λείπεις, όμως έρχεσαι και με συναντάς σε όλα τα λήντερ του Μάλερ- ξέρεις εκείνα που δεν του συγχώρεσαν ποτέ, όπως ούτε εσύ τα δικά μου-κι ενώ ξέρω ότι σε εκείνη την τελευταία γουλιά που σε κάνει να γράφεις γι αυτά που δεν θέλεις να ζήσεις αλλά μόνο να φαντάζεσαι, ίσως μόνο τότε, μόνο εκεί, να σου λείπω, παρόλο που δε με μυρίζεις, ούτε κι εγώ, μέχρι να σε ξαναμυρίσω, θα μου λείπεις.
Μου λείπεις.
