Γυρνώντας σπίτι το επόμενο πρωί
Είναι Παρασκευή βράδυ και δουλεύεις μέχρι αργά. Χρειάζεσαι απελπισμένα ένα ποτήρι κρασί, μια μπύρα, ένα κοκτέιλ. Κάτι να σου αλλάξει την γεύση του αδύναμου – χωματένιου – ροφήματος που αποκαλούν καφέ στο γραφείο.
Το ένα φέρνει το άλλο και καταλήγεις 2 μαγαζιά και αρκετά ποτήρια αργότερα στο σπίτι της/του φίλης/φίλου σου, να κάνεις άλλα πράγματα. Είτε αυτό είναι άγριο σεξ, είτε μαραθώνιο chickflickταινιών με πίτσα κάτω από τα σκεπάσματα, το επόμενο πρωί έχει πρωινό ξύπνημα και επιστροφή στο σπίτι με τα χτεσινά ρούχα, παπούτσια, μαλλιά.
Πέντε λεπτά μπροστά στον καθρέφτη. Σκούπισε τα «έξτρα» από το πρόσωπο σου. Ρίξε λίγο νερό. Πιάσε τα ανακατεμένα σου μαλλιά πάνω. Κοίτα το είδωλο σου και πες ένα μάντρα. Βρες το κουράγιο και τράβα αθόρυβα την πόρτα πίσω σου.
Το walkofshame σε όλο του το μεγαλείο. Νιώθεις τα βλέμματα να στρέφονται πάνω σου και εύχεσαι να μην είχες ξεχάσει τα γυαλιά ηλίου. Ασπίδα απέναντι σε όλους και σε όλα. Κυρίως στον ήλιο που σε κάνει να αισθάνεσαι σαν ζόμπι έτοιμο να εκραγεί στις πρώτες ακτίνες που σε πιάσουν.
Δεν είναι η πρώτη φορά και σίγουρα δεν είναι η τελευταία. Είναι αυτές οι μικρές ανάσες που σου θυμίζουν τότε που ήσουν στην επαρχία φοιτήτρια να περπατάς στα λιθόστρωτα με τα τακούνια στο χέρι. Και να κοιτάς τον ήλιο κατάματα. Τότε σε αναζωογονούσε. Τότε δεν φόραγες γυαλιά. Τότε δεν είχες υποχρεώσεις και deadlines.
Γυρνάς σπίτι και ξέρεις ότι πρέπει να προλάβεις. Ανάβεις θερμοσίφωνα και προσπαθείς να κάνεις όσα δεν έκανες χτες. Γρήγορα. Πριν σε πιάσουν η σημερινές υποχρεώσεις. Αγώνας δρόμου με το ρολόι. Ξέρεις ότι δεν έχεις ελπίδα να νικήσεις. Αλλά δεν παύεις να προσπαθείς.
:
7:30π.μ. Χτυπάει το ξυπνητήρι. Απλώνεις το χέρι στο γραφείο και το κλείνεις. Δεν έχει snoozeσήμερα. Ακόμα πέντε λεπτά να στείλεις το mailκαι ξεκινάς πάλι από την αρχή.
