Στα χρόνια της κρίσης
Απλές ανθρώπινες ιστορίες, δράματα ζωής και αδιέξοδα.- Από την Silia Psychi
Προχθές συνάντησα τον Χ. Περπατουσε στην Πανεπιστημιου και τον φωναξα 5 φορες με το ονομα του μεχρι να γυρισει. “Συγνωμη ημουν απορροφημενος”. Ειχα να τον δω πολυ καιρο και του προτεινα να παμε διπλα εκει να πιουμε εναν καφε στο ορθιο να πουμε τα νεα μας. “Μελετη και ηλεκτρολογικη εγκατασταση”για κτιριο πανεπιστημιακου ιδρυματος Πενταψηφιος αριθμος. Δουλεια μηνων. Συνεργεια και τετοια. Φέσι εδω και δυο χρόνια. Εχει αποδωσει ΦΠΑ. Προχθες, λιγο πριν το συναντησω, περασε για να τους ξαναδει. Τους ειπαν οτι δεν υπαρχει σάλιο. Τους παρακαλεσε να του δωσουν μονο το ΦΠΑ. Μόνο. Ο υπευθυνος του ειπε οτι τον καταλαβαινει αλλα δε μπορει να κανει τιποτα. “Εβαλα τα κλαμματα μαλακα. Πηγα για να τους το σπάσω αλλα εβαλα τα κλαμματα. Πενηντα πεντε χρονων. Δεν εχω ξαναβαλει τα κλαμματα στη δουλεια. Με κανανε να φυγω και ντροπιασμενος” Ειπα να αλλαξω θεμα. Να το ελαφρυνουμε λιγο. Κατα τ`αλλα πως εισαι και τετοια. “Καλά, καθε μερα πεφτω για υπνο και σκεφτομαι οτι θελω να μην ξυπνησω. Να πεθανω.”
Ντραπηκα να τον κοιταξω. Γυρισα το κεφαλι μου προς την τηλεοραση. Δελτιο ειδησεων. Δεν ειχε ηχο. Αλλα το σουπερ εγραφε
“Εθνικη ανάγκη η πάταξη της φοροδιαφυγης”. Σε εισαγωγικα. Δεν καταλαβα σε ποιον αποδιδοταν.
“Να πεθάνω” μου ξαναειπε και τιναχτηκα. Ειχα απορροφηθει με την τηλεόραση.
Φοροδιαφευγω άρα υπάρχω. Σκέφτηκα.
