Νατάσσα Μποφίλιου | Τους ανθρώπους της ζωής μου κάθισα να τους μετρήσω και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
Μετά τη πολλές αντιδράσεις στη συνέντευξή της, η δημοφιλής ερμηνεύτρια απαντά κι εμείς θυμόμαστε το όλο νόημα τραγούδι της.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Νατάσσα Μποφίλιου.
Μια γυναίκα που γεννήθηκε με το χάρισμα της εκπληκτικής φωνής… Μια φωνή πληθωρική, ατόφια, αισθαντική, που με το δικό της διακριτό στυλ, αναζωπυρώνει το ενδιαφέρον του κοινού για το έντεχνο.
Η αγαπημένη ερμηνεύτρια έδωσε μια συνέντευξη και δέχτηκε έντονη κριτική για τις δηλώσεις της σχετικά με την πολιτική κατάσταση και την Ευρώπη.
Η ίδια έλεγε χαρακτηριστικά ότι είναι «τροτσκίστρια» και πως «η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι δικτατορία» .
Ο πρώην βουλευτής και συγγραφέας, Πέτρος Τατσόπουλος, έγραψε μια ιδιαίτερα καυστική ανάρτηση όπου έλεγε τα εξής:
«Νατάσα, γλυκιά μου. Δεν είσαι τροτσκίστρια. Μια χαζοβιόλα είσαι. Οι άνθρωποι που ανέβαιναν στο Βουνό ρίσκαραν τη ζωή τους. Εσύ δεν ρισκάρεις τίποτε. Μην σε κρατάμε όμως. Εάν νιώθεις τόσο άσχημα στη δικτατορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορείς να δοκιμάσεις την τύχη σου κάπου αλλού. Τα σύνορα είναι ανοιχτά ακόμη. Έως τότε δεν χρειάζεται σώνει και καλά να ανέβεις στο Βουνό. Μπορείς να κάνεις και άλλες αντιδικτατορικές ενέργειες. Να σταματήσεις τις συναυλίες σου, ας πούμε. Τέτοιο χτύπημα δύσκολα η δικτατορία θα το αντέξει.» είπε στην ανάρτησή του. Νατάσα Μποφίλιου στην ανάρτησή της στη σελίδα της στο Facebook απάντησε:
«Πιστεύω στην Ευρώπη των λαών. Στην Ευρώπη της ισότητας, της αλληλεγγύης, της ελευθερίας. Πιστεύω στα νέα μυαλά που θα `ρθουν να μας φωτίσουν και θα μας οδηγήσουν σ` έναν καινούργιο κόσμο, καλύτερο από αυτόν. Πιστεύω στον προσωπικό, αλλά και στον συλλογικό αγώνα, στα όμορφα πράγματα, στη μουσική, στον έρωτα, στον άνθρωπο, στην επανάσταση.
Πιστεύω στην οργανωμένη πάλη και θα στέκομαι μπροστά της προσοχή. Πιστεύω στο δικαίωμά μου να είμαι ο εαυτός μου κι ας είμαι φτιαγμένη από αντιθέσεις. Πιστεύω στις ιδέες.
Δεν πιστεύω στην Ευρώπη των τραπεζών, της λιτότητας, της κατάθλιψης, της ανεργίας, της φτώχειας.
Δεν πιστεύω και δεν υπηρετώ κανένα στερεότυπο. Και προπάντων δεν πιστεύω στο φόβο και στη σιωπή.
Μπορεί να είμαι παραπάνω αυθόρμητη και να δίνω πάντα συνεντεύξεις όπως μιλάω στους φίλους μου, αλλά προσπαθώ όλη μου τη ζωή να παραμείνω συνεπής στις αρχές και τις θέσεις μου. Και θα συνεχίσω να προσπαθώ με πάθος. Εσείς μπορείτε, με τη σειρά σας, να συνεχίσετε να πετάτε λάσπη σε κάθε διαφορετική άποψη, με τη λύσσα και τον βαθύ σεξισμό που συνηθίζετε, αλλά να είστε βέβαιοι πως δεν μπορείτε να λερώσετε ούτε την ψυχή, ούτε την τιμή μου.»
Διαβάζοντας όλα όσα γράφτηκαν και από τις δύο μεριές, για κάποιο λόγο, μου ήρθε στο μυαλό το υπέροχο τραγούδι της Νατάσσας Μποφίλιου, “Το μέτρημα”… Προτιμώ να μην πάρω θέση σε όλα όσα ειπώθηκαν, ωστόσο σκέφτομαι πόσο εύκολο είναι να κρίνουμε και να κατακρίνουμε τους άλλους. Πόσο δυσάρεστο είναι να βρίσκεται κάποιος σε δύσκολη θέση, είτε έχει κάνει κάποιο λάθος, είτε όχι. Τότε όμως, όταν αντιμετωπίζουμε μια δυσάρεστη κατάσταση, συνειδητοποιούμε ποιοι μας υποστηρίζουν και είναι δίπλα μας… Δυστυχώς όμως, όπως λένε και οι στίχοι του τραγουδιού, “Τους ανθρώπους της ζωής μου κάθισα να τους μετρήσω και μου βγαίνουν πάντα λίγοι…”.
Τους ανθρώπους της ζωής μου κάθισα να τους μετρήσω τους παρόντες, τους απόντες κάνα δυο περαστικούς. Όσους ήρθαν για να μείνουν όσους έφυγαν πριν γίνουν, τους κοινόχρηστους, τους ξένους, τους πολύ προσωπικούς.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί κι είναι η μοναξιά που επείγει ό,τι με μελαγχολεί. Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί σ’ ένα μέτρημα που ανοίγει την παλιά μου την πληγή.
Τους ανθρώπους της ζωής μου θα `θελα να τους κρατήσω… Τα αγρίμια, τους αγγέλους και τους πιο κανονικούς. Όσους άφησαν σημάδι όσους πήρε το σκοτάδι, τους εκείνους, τους τυχαίους τους πολύ προσωπικούς.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί κι είναι η μοναξιά που επείγει ό,τι με μελαγχολεί. Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί σ’ ένα μέτρημα που ανοίγει την παλιά μου την πληγή.
Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη φιλίες και αγάπες που πήραν οι δρόμοι κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί, φοβισμένοι δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι. Χαρούμενοι, άσχετοι, συνεπιβάτες Μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες. Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη. Αγάπες που έμοιαζαν να `χουν αξία και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα. Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα… Όσοι ζουν με το αίσθημα…. Φοβάμαι…πως χάνω το μέτρημα ….
