Πως ακούγεται ένας δίσκος που τρώγεται;

Όλα ξεκίνησαν ένα περίπου χρόνο πριν όταν στο youtube ανέβηκε ένα video όπου το διάσημο Μεξικάνικο κομμάτι Jarabe Tapatio υποτίθεται πως ακούγεται από μια τορτίγια που έχει τοποθετηθεί σε ένα πικάπ.

Τα κάτι περισσότερα από 1,5 εκατομμύρια views του video οδήγησαν έναν  χρήστη με το όνομα Rapture records, να προχωρήσει πέρα από την φάρσα και να τυπώσει ένα μουσικό κομμάτι σε μια τορτίγια χρησιμοποιώντας laser cutter. Όλη η εντυπωσιακή διαδικασία καταγράφηκε με κάθε λεπτομέρεια, ο στόχος όμως να έχει αντίστοιχη επιτυχία με το fake video δεν επετεύχθη. Μάλλον μας αρέσει να ζούμε τη φάρσα.

Υπάρχει ένας τουλάχιστον καλλιτέχνης που όχι απλά θεωρείται, αλλά και είναι πρωτοπόρος στον ηλεκτρονικό και όχι μόνο ήχο, ο οποίος στο έργο του αρκετές φορές έχει ασχοληθεί με τα τρόφιμα και τους ήχους τους. Ο Matthew Herbert, μια ιδιοφυία χωρίς σύγκριση, βρίσκεται μεταξύ άλλων πίσω από τα “Plat du Jour” και “One Pig”. Δύο «περίεργες» δουλειές όπως τις αποκάλεσαν οι περισσότεροι, με νόημα όμως και μεγάλη ιστορία μέσα τους. Από τους 3225 διαφορετικούς ανθρώπους να τρώνε ένα μήλο και την ιδιόμορφη συγκέντρωση 30,000 κοτόπουλων, μέχρι τους ήχους μιας φάρμας με σολομούς και την ιστορία ενός γουρουνιού από τη γέννησή του μέχρι τη στιγμή που φτάνει μέσα σε πιάτο σε κάποιο τραπέζι, οι αγωνίες και τα ερωτήματα του Herbert γύρω από τη διατροφή του ανθρώπου και τη σχέση του με τη διατροφική αλυσίδα παίρνουν τη μορφή ήχων και ρυθμών.

Μετά από μια τέτοια προϊστορία, θα ήταν αδύνατο ένας άνθρωπος σαν τον Herbert να αφήσει μια τέτοια πρόκληση ανεκμετάλλευτη. Με την αφορμή της  συμμετοχής του στο FED UP: FUTURE OF FOOD επιχείρησε σε πρώτη φάση να χρησιμοποιήσει τρόφιμα σαν αποθηκευτικά μέσα για τις μουσικές του δημιουργίες. Edible Sound. Ζαμπόν, κολοκυθάκια, κρεμμύδια, τυρί, δέχονται μια επεξεργασία παρόμοια με αυτή που συναντά κανείς στα περισσότερα έτοιμα τρόφιμα εκεί έξω, με τη ζάχαρη να βρίσκεται παρούσα σε κάθε στιγμή και έπειτα με τη μέθοδο του laser cutting γίνονται «εναλλακτικοί» δίσκοι για τα πικάπ. Το επόμενο βήμα ήταν η χρήση των νέων αυτών δίσκων ζωντανά σε ένα dj set μπροστά στο έκπληκτο κοινό του FED UP στο The Guy’s Chapel του Λονδίνου, το οποίο όχι μόνο είχε την ευκαιρία να ακούσει τον Herbert να παίζει μουσική όπως ποτέ άλλοτε, με δίσκους που θα ταίριαζαν περισσότερο σε καρότσι λαϊκής αντί ενός dj bag, αλλά και την  ευκαιρία να δοκιμάσουν τη γεύση τους, μιας και όλα αυτά μπορούν να καταναλωθούν παρά την ένδειξη πως μπορούν να είναι βλαβερά για την υγεία. Άλλωστε αυτό είναι και το βαθύτερο νόημα του project, το τι αποφασίζουμε να καταναλώνουμε και πώς, άσχετα αν ξέρουμε τη «σκοτεινή» ιστορία που μπορεί να κρύβεται πίσω του.