Πήγα να δω το μεγαλύτερο Showman και τελικά είδα το μεγαλύτερο videoclip…

Συχνά σκέφτομαι πως γεννήθηκα σε λάθος εποχή και πως “ανήκω” σ` εκείνα τα χρόνια που κυριαρχούσε ο ρομαντισμός, η αθωότητα, ο σεβασμός και το ήθος. Ο μοναδικός, ίσως, τρόπος να διακτινιστώ νοερά στο “τότε”, είναι μέσω κάποιων ταινιών που θα χαρακτήριζα διαμάντια του αμερικανικού κινηματογράφου. `Εργα που έγραψαν τη δική τους μεγάλη ιστορία και που όσα χρόνια κι αν περάσουν παραμένουν ανεξίτηλα στο χρόνο.  Σε μια άκρως ρεαλιστική εποχή, νοσταλγώ τη “μαγεία” των ονειρεμένων μιούζικαλς που λατρεύτηκαν, όπως το “West Side Story”, “Eνα Αστέρι Γεννιέται”, “Χορεύοντας στη Βροχή”, “Μελωδία της Ευτυχίας”.

  Ένα χρόνο πριν, μαγεύτηκα από το “La la land”. Ένα  μιούζικαλ από το οποίο έφυγα με δάκρυα στα μάτια και μια μελωδία στην καρδιά μου… Μια ταινία που πέτυχε το σκοπό της… Να συγκινήσει βαθιά και να “κρατηθεί” στο μυαλό των θεατών για καιρό… 

Πριν διαβάσω και ακούσω τις ξένες κριτικές για το νέο μιούζικαλ: “The Greatest Showman” με τον  Hugh Jackman, είχα την προσδοκία ότι θα  δω κάτι αντίστοιχο με το ονειρεμένο “La la land”. Δυστυχώς, τα σχόλια ήταν αρκετά απογοητευτικά  ως προς την απόδοση της ιστορίας του οραματιστή Phineas T. Burnum και τα αμφιλεγόμενα μηνύματά του.

Για να φέρω όμως άποψη, θα έπρεπε να δω το έργο και να μην αρκεστώ σε ό,τι γράφτηκε… 

Η ταινία δεν υπάρχει αμφιβολία πως είναι εντυπωσιακή ως προς τα σκηνικά, τις χορογραφίες, τους ταλαντούχους ηθοποιούς οι οποίοι δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. 

Η μουσική των ευρηματικών Benj Pasek και Justin Paul – δημιουργοί και του “La la land” – ήταν εξαιρετική…

Ωστόσο, το ελλειμματικό της στοιχείο-κατά τη γνώμη μου- ήταν ότι δεν κατάφερε να με αγγίξει συναισθηματικά. Ήταν μια ταινία που την “ξέχασα” φεύγοντας από τον κινηματογράφο και το “θυμήθηκα” μια εβδομάδα αργότερα προκειμένου να γράψω το κείμενο που διαβάζετε…

Είναι η χαρακτηριστική περίπτωση που άλλο σου “υπόσχεται” -από τον τίτλο και μόνο αλλά και το εντυπωσιακό cast των ηθοποιών- ότι θα δεις, και άλλο βλέπεις… Πως θα το χαρακτήριζα; Ένα μεγάλο videoclip! 

Γιατί όμως οδηγήθηκε η πολλά υποσχόμενη ταινία σε αυτό το αποτέλεσμα; Θα σας παραθέσω τη δική μου ερμηνεία…

 Ας ξεκινήσουμε την ιστορία από την αρχή…

Η πλοκή του “The Greatest Showman” ήταν εμπνευσμένη από την φιλοδοξία και τη φαντασία του Ph. T. Burnum. Μιας δυναμικής προσωπικότητας η οποία κατάφερε να δημιουργήσει ένα μαγευτικό θέαμα που εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο. 

Ο σκηνοθέτης Bill Condon, επιλέγει να μην αναφερθεί στη δραματική ζωή και την πρώιμη καριέρα του μεγάλου θεατρικού μάγου. Ξεκινά με κάποιες σκηνές από τη φτωχική παιδική του ηλικία και τον αγνό έρωτά του με ένα κορίτσι αριστοκρατικής καταγωγής, η οποία μεγαλώνοντας προτίμησε να ακολουθήσει την αγάπη της, κόντρα στην επιθυμία του αυστηρού πατέρα της. 

Η ιστορία εξελίσσεται ιδιαίτερα γρήγορα και τα χρόνια “περνούν” χωρίς καλά καλά να προλάβουμε να συνειδητοποιήσουμε πότε οι ήρωες ήταν παιδιά και πότε έγιναν γονείς δυο γλυκύτατων κοριτσιών. 

Ο Phileas υποσχέθηκε στη σύντροφό του μια ζωή παραμυθένια, που για πολλά χρόνια τον βασάνιζε το γεγονός ότι της την στερούσε. Η αγαπημένη του – την οποία υποδύεται η Michelle Williams–  ωστόσο, δεν έδειξε να την ενδιαφέρουν τα πλούτη και η δόξα, αλλά η αγάπη τους. Η ευρηματική του ιδέα για τη δημιουργία ενός φαντασμαγορικού θεάματος που θα αποτελείτο από πρόσωπα με ιδιαιτερότητες -τα οποία ανήκαν στο περιθώριο τόσο από την κοινωνία όσο και από τις ίδιες τις οικογένειες τους, κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Δημιουργεί ένα “τσίρκο” – όπως το χαρακτήρισε ένας αυστηρός κριτικός της εποχής του- για το οποίο γινόταν λόγος ακόμα και στο παλάτι. Δεν ήταν τυχαίο ότι ακόμα και η βασίλισσα της Αγγλίας κάλεσε τη “μαγική” ομάδα του Burnum για να τη θαυμάσει και να διασκεδάσει μαζί της από κοντά. 

Η ταινία κυλά γρήγορα σα νερό και εμπλέκονται μέσα στην κεντρική υπόθεση το έργου και άλλες ιστορίες. Όπως αυτής του αριστοκράτη βοηθού του Phileas ο οποιος ερωτεύτηκε μια όμορφη κοπέλα ταπεινής καταγωγής, ακροβάτισσα του τσίρκου (τη Zendaya η οποία έκλεψε την παράσταση και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το άστρο της θα φτάσει στην κορυφή).

Μιας γοητευτικής σοπράνο που επέλεξε να αναδείξει  ο Burnum και όταν εκείνος δεν ανταποκρίθηκε στα συναισθήματά της, εκείνη του στήνει παγίδα, βάζοντας σε κίνδυνο το γάμο του.

Μια φωτιά καταστρέφει το οίκημα του τσίρκου, καμία τράπεζα δεν μπορεί να εγγυηθεί για το νέο ξεκίνημα του μεγάλου showman. Σε χρόνο dt ομως βρίσκεται λύση και όλα τακτοποιούνται…

Η γυναίκα του που τον εγκαταλείπει κι επιστρέφει στο πατρικό της -έχοντας την εντύπωση ότι εκείνος διατηρεί εξωσυζυγική σχέση- επανασυνδέεται μαζί του, επίσης ταχύτητα…

Και όλα ωραία και καλά… Μια ταινία – μια ανάσα, δίχως να αφήνει το περιθώριο να προλάβουμε να αναρωτηθούμε πως θα εξελιχθεί η υπόθεση… Καμία αγωνία… Όλες οι “απαντήσεις” έτοιμες, άμεσα “σερβιρισμένες”…

Δεν είναι δυνατόν μέσα σε δυο ώρες να αποδοθούν σωστά και ολοκληρωμένα τα μηνύματα της κάθε ιστορίας. Και αυτά ήταν πολλά και σημαντικά…

“Να μη σταματάς να κυνηγάς τα όνειρα σου.”

“Η αγάπη ενώνει τους ανθρώπους και όχι οι υψηλές θέσεις & τα πλούτη.”

“Κάθε άνθρωπος κρύβει ένα θησαυρό μέσα του.”

“Οι αξίες και τα ιδανικά που έχουμε μέσα μας δεν χάνονται αρκεί να είναι ισχυρά.”  

“Πίσω από έναν επιτυχημένο άνδρα κρύβεται μια πίστη σύζυγος που του παρέχει αγάπη, κατανόηση, σταθερότητα , σιγουριά.”

“Υπάρχει αληθινή φιλία και στις δύσκολες στιγμές ξεχωρίζει.”

…είναι κάποια από τα μηνύματα που “πήρα” αλλά δεν συνδέθηκαν με το συναίσθημά μου. Εξελίχθηκαν απλά και μόνο στη σκέψη μου…

Το έργο του Phileas έχει χαρακτηριστεί ως ένας “ύμνος στην ανθρωπότητα”. Κατά τη γνώμη μου θα άξιζε να αφιερώσει ο σκηνοθέτης το έργο ολοκληρωτικά και μόνο σε αυτήν την ιδέα. Αυτό είναι και το βασικό μειονέκτημα της ταινίας άλλωστε. Ο σκηνοθέτης ανέλαβε ουσιαστικά να διαχειριστεί 4-5 ιστορίες στις οποίες δίνει ισόποσο χρόνο. Σαν αποτέλεσμα καμία από τις ιστορίες δεν έχει κυρίαρχο ρόλο, έτσι ώστε να καταφέρει να δημιουργήσει την απαραίτητη συγκίνηση. Έτσι οι “προβληματισμοί” που εμφανίζονται στην ταινία, δεν προλαβαίνουν να δημιουργήσουν το απαραίτητο “πεδίο” συγκίνησης, καθώς βρίσκουν ήδη τη λύση τους πριν τελείωσει το τραγούδι, που συνοδεύει την κάθε ιστορία.

Ο Phileas ήταν ένας άνθρωπος με ιδανικά που έκανε το όνειρο του πραγματικότητα. Έδωσε ευτυχία στους δυστυχείς ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε. “Η πιο ευγενής τέχνη είναι να κάνεις τους άλλους ευτυχείς.” έλεγε, και με αυτή τη φράση τελειώνει η ταινία. Ας κρατήσουμε, λοιπόν, αυτήν την ιδέα. Σαν motto, ευχή για τις επόμενες ταινίες που θα “γεννηθούν”. Γιατί είναι πράγματι ευτυχία να παρακολουθείς ένα έργο όπου δεν πιέζεσαι να νιώσεις συναισθήματα, αλλά σε αγγίζει στην καρδιά χωρίς καν να το συνειδητοποιείς. Και νιώθεις ευτυχία δακρύζοντας ταυτόχρονα από λύπη και από χαρά. Αλλά πόσοι είναι οι αληθινοί “μάγοι” του θεάματος που το πετυχαίνουν αυτό, σήμερα;