Αγγελική Ηλιάδη: Άντε πάλι τα «γιατί τώρα» και τα «γιατί δεν έφευγες»
Θα περίμενες ότι μέχρι τώρα θα είχαν καταλάβει ότι η απάντηση στο «γιατί τώρα» είναι πάντα η ίδια.
Περιεχόμενα
Ιστορίες που δεν συμβαίνουν σε εμάς, ούτε καν δίπλα μας! Εκτελέσεις μέσα στη νύχτα και 20 σφαίρες από ένα καλάσνικοφ και μοτοσυκλέτες που χάνονται στο σκοτάδι και το έγκλημα δεν εξιχνιάζεται ποτέ. Ούτε ποιοι το έκαναν, ούτε γιατί. Ο νεκρός ήταν ο Μπάμπης Λαζαρίδης, πρώην αθλητής του κικ μπόξινγκ, μετά επιχειρηματίας στον χώρο της νύχτας. Ήταν μέχρι τη στιγμή του θανάτου του, πριν 17 χρόνια, παντρεμένος με την τραγουδίστρια Πόπη Μαλιωτάκη, την «δεν είμαι η Μπιγιονσέ, είμαι η Ποπάρα, έχω και φωνή, έχω και κορμάρα» με ένα παιδί μαζί της, σήμερα 26 ετών. Ο επιχειρηματίας έχει άλλον γιο μεγαλύτερο στη Γερμανία, που τον έχει αναγνωρίσει, από σχέση εκτός γάμου.
Δίπλα το βράδυ της αιματηρής, σαν από ταινία, εκτέλεσής του είναι η παράλληλη με τον γάμο σχέση του, η Αγγελική Ηλιάδη. Όμορφη όσο η αφοπλιστική αφέλεια των 24 ετών της, η ακτινοβολία του τέλειου προσώπου της, η διπλή έλικα του DNA της, η σχεδόν σαν από αρχαίο Αθηναίο γλύπτη συμμετρία της. Είναι ήδη μητέρα, από τα 21 της, στον Μπαμπίνο της, 3,5 τότε ετών και 22 σήμερα. Μια σφαίρα θα την πετύχει δίπλα απ’ το στόμα και κάποια άλλη θα της προκαλέσει μεγάλο πρόβλημα στο πόδι της. Μα το σοκ από εκείνη τη νύχτα, θα καλύψει κάθε πόνο. Η εγγονή της θρυλικής Καίτης Γκρέυ, η σταρ από την εφηβεία της, η απρόσιτη καλλονή που κόβει ανάσες, η ερμηνεύτρια του θριαμβικού σουξέ «τη μοναξιά φοβάμαι χωρίς εσένα δεν κοιμάμαι», το πρώτο όνομα για χρόνια στο μαγαζί του Λαζαρίδη «Μούσες», στρέφεται μέσα της. Χάνεται από τη νύχτα. Σταματά τα σουξέ. Πηγαίνει σε πνευματικό σε μοναστήρι στη Ναύπακτο. Πώς αλλιώς; Ο καιρός περνά πότε αδυσώπητα, κάποτε ανακουφιστικά και πάντα αναπόφευκτα. Και η Αγγελική Ηλιάδη συνεχίζει…
Διαβάστε επίσης
Όταν η Αγγελική Ηλιάδη μίλησε για την αλήθεια της
Άλλη μια μεγάλη σχέση, ένας ακόμη γιος, εμφανίσεις στα μπουζούκια που πλέον γνωρίζουν την παρακμή της αλλοτινής τους παντοκρατορίας και Just the 2 of us. Μια συνέντευξη στη κανονική και δημοσιογραφένια Ελίνα Παπίλα και στο podcast Unblock. Με χαμηλούς τόνους και μέτρο η Ηλιάδη μιλάει για το πως έγινε «άβουλο πλάσμα» δίπλα στον επιχειρηματία, πως δέχονταν ψυχολογική και σωματική κακοποίηση, πως ζούσε υπό το καθεστώς φόβου, πως είχε χάσει τον εαυτό της. Είχε δοκιμάσει πάρα πολλές φορές να φύγει, αλλά υπήρχαν απειλές. Φοβόταν για την ίδια. Φοβόταν για το παιδί της. Φοβόταν για την οικογένεια της. Φοβόταν. Και μετα έλεγε στον εαυτό της καλά να πάθει, πως αυτή επέλεξε να είναι με αυτόν τον άνθρωπο και γιατί να την βοηθήσει κάποιος αυτήν, που φταίει σε όλα.
Η βαριά, βαθιά εξομολόγηση που κάνει λαβή σε καρδιές, λέει πως ναι, αυτά συμβαίνουν σε όλες, στις διάσημες, στις άσημες, στις όμορφες, στις άσχημες, στις κοντές, στις ψηλές, σε εμάς, χωρίς εξαιρέσεις. Η οικογένεια από το teaset ήδη απειλεί με μηνύσεις και την Ηλιάδη και την Παπίλα. Με την προβολή δίνει εντολή. Προσβολή νεκρού. Και οι εκπομπές, πλουμιστές και λαμπερές ακροβολίζονται σε μάχιμες θέσεις…
Τα πάνελ και οι εκπομπές σε γκλαμουράτο φόντο
Η εποχή του lifestyle και των μεγάλων περιοδικών παγκόσμια είναι ένα μακρινό, μελαγχολικά γραφικό παρελθόν. Η ιδεολογία και η αισθητική του, που παγκόσμια συνοδευόταν από την κυριαρχία των golden boys της Wall Street και στην Ελλάδα από τα οικονομικά προγράμματα της Ευρώπης, στην οποία είχαμε ενταχθεί με βαλκάνια ενοχή, έχει παραμείνει στην ελληνική τηλεόραση, αλλόκοτη και εξωπραγματική πια στα όρια του γκροτέσκου. Εμφανίσεις παρουσιαστριών και παρουσιαστών που μπορεί να μιλάνε για τα πλέον οδυνηρά θέματα, για τις γυναικοκτονίες που σημειώνονται ανησυχητικά στη χώρα ή για τους νεκρούς των πολέμων, με ενδύματα πολυτελή, νυχτερινή όλες τις ώρες, λουσάτη, βγαλμένη από βιτρίνες πανάκριβων καταστημάτων, ως τοποθέτηση πάνω σε πανάκριβες κούκλες ανδρείκελα.
Ο κόσμος μοιάζει να έχει να παγιδευτεί σε μια τεράστια καμπύλωση του χωροχρόνου, να τον έχει καταπιεί μια παλιρροιακή δίνη και αυτοί οι άνθρωποι, που χωράνε σε μια οικοσκευή, συνεχίζουν να ζουν σε εκείνη την φούσκα, όπου ακούγονται μόνο απόψεις και φωνές των ομοιών τους, μυθοποιείται το κενό αρκεί να είναι γυαλιστερό το φόντο του, εξαφανίζεται κάθε πολιτισμικό στοιχείο, αναδεικνύεται η κακογουστιά, αποθεώνεται η κάθε εξωφρενική προσωπικότητα, αρκεί να είναι στοιχειωδώς φωτογενής. Το κουτσομπολιό παραμένει σε ψυχαγωγία και ενημέρωση η υπέρτατη αξία ακόμη και αν τελούν σε ανεργία και πλήρη κοινωνική απαξία σχεδιαστές μόδας, ποδοσφαιριστές, μπασκετμπολίστες, μοντέλα, ωραίοι και ωραίες. Παίκτες ριάλιτι, τηλεοπτικοί γαμπροί, νύφες, μάγειροι και μαγείρισσες, ή influencers με μόνο προσόν τη θεώρηση πως ο εαυτός τους είναι κάτι πολύ σημαντικό, αιώνιο και ίσως αναντικατάστατο στο σύμπαν, ανάγονται σε επικούς ήρωες, ημίθεους και ομοτράπεζους του Δία και της Ήρας στα ολύμπια τραπέζια με νέκταρ και αμβροσία!
Μα τώρα πρεπει να αναμετρηθούν με κάτι πολύ σοβαρό. Μια γυναίκα που λέει πως κακοποιούταν για χρόνια και μιλά τώρα που μεγάλωσε ο γιος της και μια αδελφή απ’ την άλλη, που λέει πως προσβάλλεται η μνήμη του νεκρού που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του! Η επίσημη χήρα Μαλιωτάκη λέει πως δεν είχε πρόβλημα μαζί του. Και οι ερωτήσεις πάλι εξοβελίζονται στο άπειρο. Γιατί τώρα; Γιατί δεν έφυγε; Γιατί δεν τον παράτησε πριν κάνει παιδί; Μήπως επειδή την είχε πρώτο όνομα και της τα είχε όλα στο χέρι, καθόταν;
Γιατί τώρα; Διότι έτσι γουστάρει!
Στο γιατί τώρα, η απάντηση γιατί έτσι! Γιατί η καθεμία όποτε βρει δύναμη μέσα της και ασφάλεια γύρω της, μιλάει. Και η χοντρή κακοποίηση αρχίζει συνήθως, αφού η γυναίκα κάνει παιδιά και δεν έχει μόνο την ευθύνη του εαυτού της. Ξεκινάει ως ψιλή κακοποίηση, ελαφριά λεκτική, με διαρκή υποτίμηση των ικανοτήτων και του χαρακτήρα της γυναίκας, επί μήνες ή χρόνια. Μετά πέφτει η πρώτη ανάποδη και το λέει ακριβώς η Ηλιάδη. «Στην αρχή σε χτυπούν και μετά πέφτουν στα γόνατα και κλαίνε και ζητάνε συγγνώμη με λυγμούς και σου λένε “δεν θα το ξανακάνω”. Και εσύ πέφτεις στην παγίδα. Μπορεί να πέσεις στην παγίδα αρκετές φορές. Μου συνέβη και εμένα αυτό αρκετές φορές, έπεσα στην παγίδα. Και πάντα έλεγα από μέσα μου και ήλπιζα ότι να, μπορεί να μην ξαναγίνει, μπορεί να το μετάνιωσε. Όταν όμως ένας άντρας σηκώσει μία φορά χέρι σε μια γυναίκα, θα το κάνει για πάντα. Τέλος».
Και τέλος δεν είναι! Τα πάνελ θα κινηθούν με απολυτότητα στο θέμα της Ηλιάδη και της μηνύτριας αδελφής, πριν ασχοληθούν με το αν είναι τρεντ πάλι το γαλλικό στο μανικιούρ, το στρογγυλό ή το τετράγωνο νύχι και σ’ ό,τι θεωρείται κοσμικό επίκεντρο στην ίδια την εντροπία της ζωής. Για όλες εμάς, τις φίλες, τις κόρες, τις αδελφές μας μένει όμως, μια φρασούλα της ωραίας Αγγελικής που όσο περνάει ο καιρός, ουσιαστικά ομορφαίνει: «Να μη φοβάστε τίποτα και κανέναν. Η αλήθεια, είναι πάντα η αλήθεια». Αμήν!
