Αντώνης Βαρδής | Γιάννη τζάμπα πας στον τάφο μου
Συγκλονίζει η αποκάλυψη του Γιάννη Βαρδή για τον πατέρα του
«Είδα τον πατέρα μου στον ύπνο μου και μου είπε: “Γιάννη, δεν είμαι εδώ. Είμαι παντού. Τζάμπα πηγαίνεις (σ.σ.: στον τάφο)”»… Συγκίνηση προκαλούν τα λόγια Γιάννη Βαρδή, ο οποίος τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα του, Αντώνη Βαρδή, ο οποίος μίλησε στην «Espresso» για την απουσία του, με αφορμή το ολοκαίνουργιο τραγούδι «Μια ζωή θα είσαι εδώ» που κυκλοφορεί, με τις φωνές και των δύο.
Ας δούμε κάποια αποσπάσματα από τη συνέντευξη…
«Η αλήθεια είναι ότι δεν πηγαίνω πολύ συχνά στο μνήμα του πατέρα μου. Τον είχα δει πριν από μερικούς μήνες στον ύπνο μου και μου είχε πει: “Είμαι παντού. Τζάμπα πηγαίνεις”. Ομως μην ξεχνάς ότι μένω στο σπίτι όπου μέναμε μαζί και έχω καθημερινά την ενέργειά του κοντά μου. Του… μιλάω καθημερινά, σαν να είναι εκεί. Τον νιώθω κοντά μου»
«Αρχισα να σκέφτομαι τις ωραίες στιγμές που ζήσαμε μαζί. Τον θυμάμαι πλέον πολύ πιο όμορφα. Χωρίς να έχω τα ερωτηματικά: “Γιατί σε μένα, Θεέ μου;” Τον σκέφτομαι κάθε στιγμή» αναφέρει, απαλλαγμένος όμως από το βάρος του πένθους που είχε τα προηγούμενα χρόνια. Ωστόσο, το τραγούδι που ηχογράφησε πρόσφατα και στο οποίο ακούγεται και η φωνή του Αντώνη Βαρδή τού ξανάφερε στη μνήμη έντονα συναισθήματα. «Από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο στούντιο και τον άκουσα να τραγουδάει πήγα να κλάψω. Αλλά είπα στον εαυτό μου ότι πρέπει να τελειώσει η ηχογράφηση. Και έκανα μεγάλη προσπάθεια. Και όταν τελείωσε η ηχογράφηση, λύγισα. Κάθε φορά που το ακούω, κλαίω και νιώθω πολύ έντονα την έλλειψη της παρουσίας του».
«Υπάρχουν φορές που σκέφτομαι ακόμα εκείνες τις τραγικές στιγμές. Γιατί όταν ένας άνθρωπος τόσο δυναμικός όσο ήταν ο πατέρας μου προσπαθεί να γίνει καλά και δεν τον βοηθάει ο οργανισμός του, αυτό είναι πολύ θλιβερό. Και η μοίρα τον χτύπησε στα αδύνατα σημεία του, που ήταν οι φωνητικές του χορδές και η αριστερή του πλευρά… Δεν μπορούσε να μιλάει και δεν μπορούσε να πιάσει κιθάρα. Ηταν δύο “χτυπήματα” που του στοίχισαν πολύ στην ψυχολογία του. Για ενάμιση χρόνο που εκείνος “πάλευε” εγώ ήμουν έντονα φορτισμένος συναισθηματικά. Απλά προσπαθούσα να μην το δείξω».
«Με τον πατέρα μου είχαμε τόσο ισχυρή σχέση, που δεν μας έμειναν απωθημένα. Τα λέγαμε όλα ο ένας στον άλλον».
