Common People? || Diletta Siagianni, μια Σαιξπηρίστρια στο 2016.
Στο νέο τεύχος των Κοινών(; )Ανθρώπων το Klik.gr σας παρουσιάζει μια ανερχόμενη συγγραφέα/ποιήτρια. Ποια είναι αυτή η πρασινομάτα με το Ιταλικό όνομα, που φαίνεται λες και βγήκε από Αναγεννησιακό πίνακα, και μιλάει και γράφει σε ύφος μιας άλλης εποχής;
Γνώρισα τη Ντιλέττα και ήταν σαν να την ήξερα από πάντα. Κοιτάζοντας την καθώς έπεφτε ο ήλιος πάνω της, αναρωτιόμουν αν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν φορούσε κρινολίνο, κι αν κάπως έτυχε και διαπέρασε τις πύλες της Αντίληψης, και μεταφέρθηκε στο σήμερα. Πρόκειται για μια νέα γυναίκα, 26 ετών, που γράφει, ασχολείται με το θέατρο ενώ τα stunning looks της την βοήθησαν να δουλέψει και ως μοντέλο.
Σπούδασε αγγλική λογοτεχνία και θεατρικές τέχνες, γιατί όταν ήταν μικρή διάβαζε πολύ Shakespeare, και μάλιστα σήμερα μπορεί να πέι με σιγουριά, πως ο «Άμλετ» την άλλαξε. Γράφει από 12 χρονών, αυτή είναι η σχέση της με την πένα, τέτοια αφοσίωση έχει δείξει. Μιλά για κάποια πράγματα σαν να τα έχει ζήσει στο παρελθόν. Έγραφε για όλα αυτά που μας βασανίζουν, τον έρωτα, την απώλεια, την ψυχή, σαν να τα έχει βιώσει ως μια προγεννητική εμπειρία. Σαν να έχει ξαναζήσει παλιά.
Ιδανικά θα ήθελε να ζεί στην Ελισαβετινή Αγγλία, καθώς είναι Ρομαντική με κεφαλαίο το ρό. Μου λέει πως το 1700 υπήρξε η άνθηση της ποίησης που έφερε κοντά τον έρωτα και τη φύση. Σήμερα πιστεύει πως ο έρωτας έχει χαθεί από άποψη χειρονομίας. Είναι κάτι άυλο πια, δεν θεοποιείται. Από την άλλη όμως, ίσως αυτό να είναι μόνο επιφανειακό, συμπληρώνει, ίσως το βάθος να μην έχει χαθεί. Όμως ο έρωτας το 18ο αιώνα, ήταν όπως κι αν το θέσουμε, ο καθαρά αισθηματικός έρωτας, που ώθησε τους ρομαντικούς ποιητές να γράψουν Σονέτα. Σήμερα δε γράφουμε σονέτα, μα ίσως μπορούμε ακόμα να γράψουμε ποίηση. Ευτυχώς για τη Ντιλέττα, η ποίηση είναι η σανίδα σωτηρίας της.
Απ’ όλα τα δημιουργικά πράγματα που καταπιάνεται, αγαπά πιο πολύ να γράφει γιατί έτσι μπορεί και δημιουργεί τον δικό της κόσμο. «Τον καταλαβαίνεις όμως ή δεν τον καταλαβαίνεις τον κόσμο σου;» είναι η αιώνια απορία. Εκείνη πιστεύει πως «αν γνωρίσεις πλήρως τον εαυτό σου τελικά τι μένει να κάνεις;» Και προχωρά αναλύοντας το δίπολο ερμηνείας/καταγραφής και κατανόησης του εαυτού μας μα και του άλλου.
Όποτε μπορεί, απολαμβάνει να πηγαίνει θέατρο… Στην Αγγλία και τη Σκοτία. Κανονίζει ταξίδια ένα χρόνο πρίν για να μπορέσει να δεί «Άμλετ», όπως πρέπει να τον δεί. Στο παρελθόν αυτό του Άμλετ και του Σαιξπηρικού έργου εν γένει, βρίσκει την πύλη που αναζητά για το μέλλον. Μου λέει σκεπτική, πως δεν μπορεί να ταυτιστεί με το σήμερα ενώ δεν την τραβάει το αύριο. «Προσπαθώ να καταλάβω τον κόσμο».
Δεν της αρέσει που σήμερα δεν αντιμετωπίζουμε την αλήθεια. «Όλοι έχουν τη δική τους αλήθεια, εγώ τη δική μου την ψάχνω σε μέρη και πράγματα που με αφορούν και με τραβάνε». Πιστεύει πως οι ψυχές ξαναζούν, πως τέτοια είναι η ιερότητα τους. Δε θεωρεί έτσι τίποτα τυχαίο. Έπειτα μιλάμε για τη μοναξιά. «Το αλλιώτικο προκύπτει μέσα από την απομόνωση, το να μένεις όμως μόνος προκύπτει μέσα από τις απώλειες, η μοναξιά είναι τελικά ευχή και κατάρα μαζί. Θα ήθελα ένα σπιτάκι στο δάσος, να μένω μόνη μου, μα για να μπορέσουμε να απομονωθούμε πρέπει πρώτα να ζήσουμε, να ανακατευτούμε»
Η Ντιλέττα δεν πιστεύει στο χρόνο των ρολογιών. Ο χρόνος για εκείνη είναι μεν ένα βασικό ερέθισμα, μα για εκείνη που γράφει δεν αρέσκεται στην πίεση του, κι ας την οδηγεί στην δημιουργία. «Απ’ όταν εφευρέθηκαν τα ρολόγια, έγιναν όλα πολύ πρακτικά. Στην εποχή των αδελφών Μπροντέ ο χρόνος ήταν αίσθηση, όχι υποχρέωση»
Με όλα αυτά που μου λέει, δεν μπορώ παρά να τη ρωτήσω πως και έτυχε να δουλέψει ως μοντέλο, ένας άνθρωπος που καταπιάνεται τόσο πολύ με την εσωτερική εμβάθυνση και εκείνη αποκρίνεται: «Η εργασία μέσω της εμφάνισης δεν είναι μια εμπειρία που σε βοηθά απαραίτητα να μεγαλώσεις. Σίγουρα είναι μια καλή εμπειρία, μα είναι μια δουλειά. Το modeling είναι ένας κλάδος που για να ζήσεις κάποια πράγματα πρέπει πρώτα να έχεις κάνει ορισμένα άλλα. Όμως είναι καλό, γιατί όλο αυτό σε βοηθάει να ανεβάσεις αυτοπεποίθηση αν δεν την έχεις πολύ ψηλά. Δε θέλω όμως σε καμία περίπτωση να εκμεταλλεύομαι μια όποια εξωτερική εμφάνιση για να κάνω όσα θέλω. Είναι μια περιπέτεια, ένα ταξίδι.»
Η Ντιλέττα ξεκίνησε γράφοντας ποίηση. Τώρα τελευταία γράφει περισσότερο πεζογραφικά κείμενα με ποιητικό τόνο. Έγραφε πάντα ποιητικά και πάντα με έναν «παλιό» τόνο. Της έλεγαν πως πρέπει να δαμάσει τη γραφή της για να μπορεί να γράφει πιο δομημένα, όχι τόσο λογοτεχνικά. Εκείνη έγραφε για να είναι ελεύθερη. Γράφει και στα Ελληνικά και στα Αγγλικά με την ίδια ευκολία. Ίσα ίσα μεγάλωσε με τα αγγλικά και ίσως της είναι πιο εύκολο. Τώρα, έχει καταπιαστεί με ένα βιβλίο εποχής. Το γράφει σαν σενάριο και έτσι είχε αναπτυχθεί και από μόνο του. Αφορά τον έρωτα και την αξία της υπομονής. Το πώς οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεχάσουν κάτι «αποκτώντας μια επιλεκτική αμνησία, μα τελικά ανακαλύπτουν την αναπόφευκτη αλήθεια.»
Για την νεαρή συγγραφέα, είναι εκστατικό το να της λέει κάποιος τα συναισθήματα που βίωσε διαβάζοντας τα κείμενα που ανεβάζει στο προσωπικό της ιστολόγιο. Αυτό της δίνει απίστευτη δύναμη. Δε μπορώ να μην τη ρωτήσω πως ένα τόσο ρομαντικό πλάσμα χειρίζεται την έντονη κριτική που κάνουν οι κράχτες του ίντερνετ. Μου απαντά πως «Κάποτε με επηρέαζε πάρα πολύ όλο αυτό, γιατί είχα χαμηλή αυτοεκτίμηση, μα πλέον δε με ενδιαφέρει. Δέχομαι κάθε είδους κριτική και ψυχαγωγούμαι από αυτή. Μου αρέσει η πνευματική σύνδεση έστω και έτσι. Ναι, θα μπώ σε διαφωνία, μα παίρνω και κάτι από αυτό. Έστω μια δεύτερη γνώμη.»
Τώρα το επόμενο δρώμενο που θα εμφανιστεί η Ντιλέττα είναι κατά την ανάγνωση των ποιημάτων της σε μια ποιητική βραδιά παρέα με τον Θεοχάρη Παπαδόπουλο, που θα γίνει στις 14 Φλεβάρη στο White Rabbit στα Εξάρχεια. «Υπάρχει μια προτροπή στο θέμα του έρωτα, με μια νοσταλγική ατμόσφαιρα. Να έρθεις.»
Τα κείμενα της Ντιλέττα μπορείτε να τα διαβάσετε στο Blog της εδώ: http://dilettashakespeare.blogspot.gr/
Απόσπασμα από το «Δωμάτιο Πανικού: η γη του ηλιοβασιλέματος.» που λειτουργεί ως το καλύτερο κλείσιμο σε αυτή τη συζήτηση με έναν «κοινό» άνθρωπο: « Απόψε θέλω να ονειρευτώ. Σε αυτόν τον κόσμο που βρίθει από ομορφιά και ταυτόχρονα μαστίζεται με δυνάμεις που θέλουν να την καταστρέψουν, εγώ θα ονειρευτώ. Μέσα σε αυτά τα όνειρα είσαι εσύ. Σαν οπτασία ξεπροβάλλεις από τα έγκατα του είναι και του μυαλού μου, με κυριεύεις και με οδηγείς σαν άστρο του ουρανού. Με κοιτάς, εμένα – μια ανεμοδαρμένη, μοναχική βάρκα – που σάλπαρε για την αγάπη και χάθηκε στα ευειδή κύματά της.» Το παρόν, αποτελεί απόσπασμα από σειρά κειμένων που δημοσίευσε
